ตอนที่ 52 เผยความแข็งแกร่ง

ตอนที่ 52 เผยความแข็งแกร่ง

หลัวถงยิ้มให้กับก่งเสียง เตรียมประกาศผล

ทันใดนั้นเสียงแหวกอากาศดังขึ้นจากด้านหลังทำหลัวถงชะงัก

เมื่อหันกลับไปจึงเห็นว่าเป็นหลินมู่กำลังบินมาจากหน้าวิหารด้วยความเร็วสูงสุด

ก่งเสียงรู้สึกขมขื่นในใจ เมื่อเห็นชัยชนะที่กำลังจะได้หลุดลอยไปในวินาทีสุดท้าย

หลินมู่พูดด้วยสีหน้าขอโทษว่า “ข้ามาสาย ขออภัยศิษย์พี่ทั้งสองแล้ว”

หลัวถงยิ้มและกล่าวกับหลินมู่ว่า “ไม่เป็นไร มาได้ทันเวลาพอดี เมื่อครู่ข้าเกือบจะประกาศผลเสียแล้ว”

หลินมู่มองเขาด้วยความขอบคุณ แล้วหันไปหาก่งเสียงกล่าวว่า “ขอโทษที่ทำให้ศิษย์พี่รอนาน ข้าขออภัยจริง ๆ”

ก่งเสียงหัวเราะเสียงดัง “ศิษย์น้องไม่ต้องกังวล คงมีธุระเร่งด่วนที่ทำให้ต้องล่าช้า เท่านี้ไม่เป็นไรหรอก”

หลินมู่ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

เพื่อฟื้นฟูบาดแผลของจิตสำนึก หลินมู่ได้ฝึกฝนเคล็ดจิตแห่งดาราในมิติวังวนจันทรา เขาหมกมุ่นอยู่กับการฝึกจนลืมเวลา

เมื่อเขาตื่นขึ้นจากการฝึก ก็จำได้ว่าเขายังต้องเข้าร่วมการประลอง

หลินมู่รีบออกจากมิติวังวนจันทราพบว่าด้านนอกเป็นเวลากลางวัน แสงอาทิตย์ส่องสว่าง สภาพอากาศสดชื่น

เขาไม่รู้ว่าตัวเองฝึกฝนอยู่ในมิติวังวนจันทรานานเท่าไร รีบเร่งใช้วิชาควบคุมลม และพลังวิญญาณเต็มที่ บินไปยังยอดเขาขนนก

เมื่อมาถึงหน้าวิหารขนนกเห็นฝูงชนมากมาย หลินมู่เดาว่าการประลองเริ่มขึ้นแล้ว และไม่รู้ว่าตนเองอยู่รอบไหน

เมื่อถามศิษย์ชั้นในเกี่ยวกับการจับสลาก หลินมู่จึงทราบว่าการประลองของตนเองได้เริ่มขึ้นแล้ว

เขารีบบินไปยังสนามประลองหมายเลข 46

ในที่สุดก็มาถึงสนามในวินาทีสุดท้าย

เมื่อหลินมู่ และก่งเสียงเข้าสู่สนาม หลัวถงก็โบกมือสร้างค่ายอาคมขึ้นมา แสงโปร่งใสปรากฏขึ้นและล้อมรอบทั้งสองไว้

หลินมู่พยักหน้า และยิ้มให้กับก่งเสียง การประลองจึงเริ่มต้นขึ้น

หลังจากผ่านการประลองอันน่าตกใจกับจางลั่วสวี หลินมู่เข้าใจแล้วว่าการต่อสู้กับศัตรูไม่ควรมีความปราณี มิเช่นนั้นการประลองที่ควรจะชนะ อาจกลับกลายเป็นพ่ายแพ้ในนาทีสุดท้าย

ในการประลองครั้งนี้ พอเริ่มต้นหลินมู่ก็ร่ายเคล็ดอย่างรวดเร็ว นิ้วทั้งสิบของเขาเคลื่อนไหวเป็นภาพลวงตาติดต่อกัน

สามลูกไฟพุ่งออกจากมือของหลินมู่ พุ่งตรงไปยังก่งเสียง

เริ่มต้นมาก็ใช้เคล็ดเพลิงโรมรันสามวิถี!

ก่งเสียงสีหน้าหม่น เขาตั้งใจจะลองเชิงกันก่อนแล้วค่อยเริ่มการต่อสู้อย่างจริงจัง ไม่คาดคิดว่าหลินมู่ที่มีขอบเขตยุทธ์ต่ำกว่าจะรีบร้อนโจมตีก่อน

ก่งเสียงเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นเก้า เป็นคู่ต่อสู้ที่มีขอบเขตยุทธ์สูงที่สุดที่หลินมู่เคยเจอในการประลองครั้งนี้ แน่นอนว่ามีความสามารถไม่ใช่เล่น พลังของเขาย่อมไม่อาจประมาทได้

เมื่อเผชิญหน้ากับหลินมู่ ก่งเสียงก็ไม่ยอมแพ้ เขาร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว ลูกบอลน้ำสามลูกออกจากมือของเขา

ลูกบอลน้ำสามวิถี!

น้ำย่อมชนะไฟหากเผชิญหน้ากันตรง ๆ

ลูกบอลน้ำและลูกบอลไฟปะทะกันกลางอากาศเกิดระเบิดอย่างรุนแรง

ปัง! ปัง! ปัง!

ประกายไฟกระจาย น้ำแตกกระเซ็น

พลังเท่าเทียม ไม่แพ้ไม่ชนะ

แม้ว่าขอบเขตยุทธ์ของก่งเสียงจะสูงกว่าหลินมู่หนึ่งขั้น แต่เคล็ดเพลิงโรมรันของหลินมู่ฝึกฝนจนถึงขั้นสี่แล้ว มีพลังมากกว่ากระสุนเพลิงทั่วไปเล็กน้อย

ดังนั้นเคล็ดเพลิงโรมรันของหลินมู่สามารถต่อสู้กับลูกบอลน้ำของก่งเสียงได้อย่างเท่าเทียม ไม่ตกเป็นรอง

ก่งเสียงมีรากวิญญาณสองสายคือธาตุน้ำและดิน เน้นฝึกฝนวิชาธาตุน้ำ

เมื่อเห็นว่าลูกบอลน้ำสามระลอกไม่สามารถเอาชนะหลินมู่ได้ ก่งเสียงเปลี่ยนวิชาที่ร่ายทันที ลูกศรน้ำสีเงินพุ่งตรงไปยังหลินมู่

วิชาธนูน้ำ!

หลินมู่ยิ้มเล็กน้อยไม่เผยความอ่อนแอ ร่ายเคล็ดด้วยมือทั้งสอง ดาบทองคำพุ่งตรงไปเผชิญหน้ากับลูกศรน้ำ

เคล็ดหลอมโลหะ!

ดาบทองคำคมกริบไร้เทียมทาน พุ่งผ่านกลางลูกศรน้ำสีเงิน แยกออกเป็นสองส่วน น้ำศรสลายกลายเป็นน้ำสองหยดตกลงสู่พื้น แต่ดาบทองคำยังคงสมบูรณ์แบบ และพุ่งเข้าหาก่งเสียง

ก่งเสียงตกตะลึง ตลอดมาเขามีความมั่นใจในวิชาธาตุน้ำของตนเองเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะวิชาธนูน้ำ!

เมื่อฝึกซ้อมกับผู้อื่น ก่งเสียงเคยทดสอบพลังของวิชาธนูน้ำของเขา ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้เขาพอใจมาก วิชาธนูน้ำของเขาเทียบเท่ากับวิชาธาตุทองระดับต่ำอย่างเคล็ดเพลิงโรมรันไม่มีข้อบกพร่องใด

แต่ในขณะนี้ เขาได้สัมผัสกับพลังทำลายล้างของวิชาธาตุทองอย่างแท้จริง

วิชาธนูน้ำที่เขาภูมิใจ ถูกวิชาเคล็ดหลอมโลหะของคู่ต่อสู้พุ่งผ่านกลางอย่างไร้ความปราณี แยกออกเป็นสองส่วน

ก่งเสียงรู้สึกหวั่นเกรงรู้ดีว่าหากไม่ใช้สุดยอดวิชา เขาคงไม่มีทางชนะการประลองครั้งนี้ได้

สายตาของเขาเผยแววแน่วแน่ ก่งเสียงเร่งพลังวิญญาณอย่างเต็มที่ นิ้วมือของเขาเคลื่อนไหวเร็วราวกับภาพลวงตา ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

ในพริบตาลูกศรน้ำสามสายก่อตัวขึ้นในมือของเขา ลูกศรน้ำสีเงินส่องประกายหลากสีภายใต้แสงแดด งดงามอย่างมาก ก่งเสียงมองลูกศรทั้งสามด้วยสายตาหรี่ รู้ว่าลูกศรนี้ไม่เพียงแค่งดงามแต่ยังอันตรายถึงตาย

ลูกศรน้ำสามสายพุ่งเป็นเส้นตรงไปยังหลินมู่

นี่คือวิชาสุดยอดของเขา วิชาธนูน้ำสามวิถี!

การใช้วิชาธนูน้ำยากกว่าเคล็ดเพลิงโรมรันอย่างน้อยสองเท่า ก่งเสียงสามารถใช้วิชาธนูน้ำสามวิถีได้ไม่ง่ายเลย

ในสำนักมีศิษย์ไม่กี่คนที่สามารถทำได้เช่นนี้

ลูกศรน้ำสามสายพุ่งมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแหวกอากาศไปยังหลินมู่

ลูกศรสายแรกปะทะกับดาบทองคำของหลินมู่ ในครั้งนี้ดาบทองคำพลังหมดไม่สามารถแยกลูกศรน้ำได้ แต่พลังของธาตุทองแข็งแกร่งที่สุด แม้ว่าจะไม่สามารถทำลายลูกศรน้ำได้ แต่ก็ทำให้ลูกศรน้ำสายแรกระเบิดกลางอากาศ

ลูกศรน้ำอีกสองสายที่เหลือยังคงพุ่งมาด้วยพลังที่น่าตกใจ

หลินมู่ไม่กล้าประมาท เร่งพลังวิญญาณในร่างกายอย่างเต็มที่ มือทั้งสองร่ายเคล็ดอย่างรวดเร็ว ส่งดาบทองคำสองสายพุ่งไปยังลูกศรน้ำสองสาย

เคล็ดหลอมโลหะสองระลอก นี่คือขีดจำกัดของหลินมู่ในตอนนี้

เสียงดัง "ชิ!" "ชิ!" ติดต่อกัน ลูกศรน้ำเปรียบเทียบกับดาบทองคำไม่ได้เลย ดาบทองคำสายแรกทำลายลูกศรน้ำสองสายที่เหลือ

ดาบทองคำสายสุดท้ายพุ่งตรงไปยังหน้าอกของก่งเสียง

ก่งเสียงไม่มีเวลาตอบสนอง รีบใช้วิชาควบคุมลมเคลื่อนตัวไปทางด้านซ้ายสามจั้ง หวังว่าจะหลบการโจมตีครั้งนี้แล้วหาทางโต้กลับ

เพียงแต่เมื่อเขาหยุดยืนมั่นคงที่สามจั้งทางด้านซ้าย ก่งเสียงเตรียมร่ายเคล็ดเพื่อตอบโต้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะร่ายเคล็ดออกมา เขาก็ตกใจเมื่อเห็นดาบทองคำที่เขาหลบไปแล้วกลับหักเลี้ยวในอากาศ พุ่งกลับมาโจมตีเขาอีกครั้ง

เนื่องจากระยะทางใกล้เกินไป ก่งเสียงไม่มีเวลาในการหลบอีกต่อไป

ดาบทองคำพุ่งตรงไปยังลำคอของก่งเสียง เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ มือและเท้าแข็งทื่อไม่รู้จะทำอย่างไร

ดาบทองคำหยุดกะทันหันที่ระยะห่างเพียงครึ่งฟุตจากลำคอของก่งเสียง ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

พลังสังหารที่แผ่ออกมาจากดาบทองคำทำให้ก่งเสียงรู้สึกหนาวเย็นจนลึกเข้าไปในกระดูก ความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากดาบทองคำทะลุผ่านผิวหนังของเขาเข้าสู่หัวใจ

หลินมู่ควบคุมทิศทางของดาบทองคำ ดาบทองคำหยุดอยู่ตรงลำคอของก่งเสียงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะหักเลี้ยวและลอยผ่านลำคอของเขาไป พุ่งตรงไปยังพื้นหินสีเขียวและแทงเข้าไป ทำให้พื้นหินมีรูเล็ก ๆ ลึกกว่าหนึ่งฟุต

ก่งเสียงหลับตาลง เหงื่อเย็นไหลท่วมหลังจนเสื้อเปียกชุ่ม

ความรู้สึกใกล้ตายที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตาทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในใจยังคงตื่นตระหนกไม่หาย ก่อนจะเอ่ยปากเสียงสั่นว่า “ข้าขอยอมแพ้”