บทที่ 380 ทดสอบโครงการทะเลทราย！

สถาบันวิจัยการเกษตรมณฑลฝูเจี้ยน

เมื่อท่านศาสตราจารย์เจิ้งทราบข่าวว่าฟาร์มหลียวนสร้างศูนย์วิจัยเสร็จเรียบร้อย ก็รีบโทรติดต่อไปยังมหาวิทยาลัยเกษตรมณฑลฝูเจี้ยนทันที

ปีนี้เพิ่งมีบัณฑิตจำนวนมากสำเร็จการศึกษา หลายคนยังหางานทำไม่ได้ หรือได้แต่ออกไปฝึกงานทำงานเบ็ดเตล็ดอยู่

การได้เข้าศูนย์วิจัยของฟาร์มหลียวน จึงเป็นโอกาสที่ดี

อีกทั้ง ศูนย์วิจัยขนาด 3,000 ไร่แห่งนี้ ใหญ่ที่สุดในบรรดาศูนย์วิจัยเอกชนของมณฑลฝูเจี้ยนเลยทีเดียว

ถ้าพัฒนาขึ้นมาได้จริง จะส่งผลดีอย่างยิ่งต่อวงการเกษตรทั้งมณฑล

ขณะเดียวกัน ภายในสถาบันวิจัย

มีเจ้าหน้าที่รีบมารายงาน “ท่านศาสตราจารย์ครับ มีการประชุมด่วนเรื่องโครงการควบคุมทะเลทราย”

เจิ้งไป่ซานขมวดคิ้วทันที

เขาเองก็พอเดาได้ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าต่างประเทศเริ่มประชุมความร่วมมือด้านการจัดการด้านทรัพยากรทะเลทราย แต่จงใจตัดประเทศของเขาออก

นี่คือประเด็นละเอียดอ่อนและเกี่ยวพันกับศักดิ์ศรี

เขารีบไปยังห้องประชุม พบว่าผู้คนในวงการวิจัยรวมตัวกันเพียบ

หัวหน้าการประชุมกล่าวเปิดเรื่องอย่างชัดเจน

“พวกเรารู้แล้วใช่ไหมว่าฝั่งตะวันตกกีดกันเราในการประชุมวิจัยด้านพื้นที่ทะเลทราย”

“แต่พวกเขาเองก็แค่เพิ่งเริ่มต้น ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสำเร็จไหม”

“ทางเราต้องเริ่มโครงการวิจัยของตัวเอง พิสูจน์ให้เห็นว่าเราไม่จำเป็นต้องง้อใคร!”

ท่านศาสตราจารย์เจิ้งฟังแล้วก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

แม้จะยากแค่ไหน พวกเขาก็ต้องลุยเต็มที่

…

ด้านฟาร์มหลียวน

หลังจากเปิดรับสมัครนักวิจัย ก็มีใบสมัครหลั่งไหลเข้ามาจำนวนมาก

หม่าจวินยุ่งอยู่กับการคัดเลือก บางคนที่อยู่ใกล้ถึงขั้นถูกเรียกตัวสัมภาษณ์ทันทีในวันเดียวกัน

และมีหลายคนเริ่มทยอยเซ็นสัญญาเข้าเป็นนักวิจัยของฟาร์ม

การเปิดตัวของศูนย์วิจัยขนาดยักษ์ทำให้หลายคนในวงการตกตะลึง

แม้แต่เหล่าเศรษฐีอย่างเล่ยเสี่ยวจวินและคุณเหรินยังรีบส่งข้อความแสดงความยินดีมาให้

แต่ตอนนี้จางหลินโอนความรับผิดชอบทั้งหมดให้หม่าจวินดูแลแล้ว

เพราะเขามีภารกิจที่สำคัญกว่า เขาต้องไปพบครอบครัวของฟู่เหยา

จางหลินได้เตรียมของขวัญสุดหรู ทั้งนาฬิกาและเครื่องประดับห่อไว้อย่างเรียบร้อย

ด้านฟู่เหยาเอง ก็กำลังต้อนรับแม่และพี่สาวที่เดินทางมาจากมหานครเซี่ยงไฮ้

แม้พ่อแม่จะหย่าร้างกันแล้ว แต่ก็กลับมานั่งร่วมโต๊ะในโอกาสนี้เพื่อเห็นแก่ลูกสาว

คืนนี้พวกเธอจะทานข้าวพร้อมหน้ากัน ส่วนการพบจางหลินจะเป็นคืนวันถัดไป

ฟู่เหยาวางแผนจะทำอาหารมื้อพิเศษเองทั้งหมด เพื่อให้คุณลุงของเธอประทับใจที่สุด

เธอส่งข้อความนัดหมาย

“คุณลุงคะ พรุ่งนี้เย็นมาทานข้าวที่บ้านนะคะ พ่อแม่กับพี่สาวหนูมารอแล้ว”

“ได้เลย” จางหลินตอบกลับสั้นๆทันที

…

รุ่งเช้า จางหลินก็มีแขกอีกคนมาหา ท่านศาสตราจารย์เจิ้ง

แน่นอนว่ามาเพราะเรื่องศูนย์วิจัย

“ขอบคุณท่านศาสตราจารย์มากครับ ที่ช่วยประสานงานกับมหาวิทยาลัยเกษตรให้” จางหลินยิ้มกล่าวอย่างจริงใจ

ด้วยความช่วยเหลือของศาสตราจารย์เจิ้ง ทำให้ศูนย์วิจัยฟาร์มหลียวนสามารถดึงดูดผู้มีความสามารถรุ่นแรกมาได้อย่างรวดเร็ว

ที่สำนักงานฟาร์ม

ศาสตราจารย์เจิ้งโบกมือยิ้มๆ แล้วกล่าวว่า

“พ่อหนุ่ม เรื่องพวกนี้ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันแค่อยากเห็นศูนย์วิจัยของนายประสบความสำเร็จ จะได้มีส่วนช่วยวงการเกษตรของมณฑลฝูเจี้ยนด้วยน่ะ”

“จริงสิ ฉันเองก็อยากไปดูศูนย์วิจัยของนายสักหน่อย ไม่รังเกียจใช่ไหม?”

จางหลินหัวเราะ “แน่นอนครับ ท่านศาสตราจารย์สามารถเยี่ยมชมตอนนี้ได้เลย!”

ทั้งสองเดินออกจากสำนักงาน ตรงไปยังศูนย์วิจัย

ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าเขตวิจัย ศาสตราจารย์เจิ้งก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างทันที

แม้จะเป็นบรรยากาศแบบฟาร์มและเกษตรกรรม แต่กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวิทยาศาสตร์และนวัตกรรม

เป็นการผสานที่สมบูรณ์แบบอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“หม่าจวินกับทีมงานอยู่ส่วนไหนกันล่ะ?”

“อยู่ห้องวิจัยกลางครับ ตามผมมาได้เลยครับ”

เมื่อเข้าไปถึง ศาสตราจารย์ก็เห็นหม่าจวินกำลังคุมทีมวิจัยกว่า 20 คน ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง

มีทั้งนักวิจัยหลักและผู้ช่วยวิจัยวัยหนุ่มสาวที่คอยช่วยเหลือ

หลายคนกำลังใช้อุปกรณ์ไฮเทค ทำการทดลองด้วยตัวเอง

เขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปพูดคุยกับหนึ่งในนักวิจัย

การทดสอบเบื้องต้นทำให้เขารู้ทันทีว่า คนเหล่านี้ไม่ใช่มือใหม่เลย แต่เป็นนักวิจัยระดับสูงทั้งนั้น

นี่มันระดับที่สถาบันวิจัยระดับชาติยังต้องการตัว!

ที่น่าแปลกกว่านั้นคือ แต่ละคนดูเหมือนกำลังทำแค่ส่วนหนึ่งของงานวิจัยเท่านั้น

แปลว่าฟาร์มหลียวนกำลังดำเนินโครงการขนาดใหญ่ที่ต้องใช้ทีมย่อยหลายชุด

ด้วยความสงสัย ศาสตราจารย์เจิ้งจึงเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“ไม่ทราบว่าตอนนี้ศูนย์วิจัยกำลังศึกษาหัวข้ออะไรอยู่? ถ้าเป็นความลับก็ไม่ต้องบอกนะ”

จางหลินยิ้มบางๆตอบกลับทันที

“ไม่ใช่ความลับครับ เรากำลังศึกษาพันธุ์พิเศษขององุ่นซันไชน์โรส”

“องุ่นซันไชน์โรส? แต่ในประเทศเราก็มีการเพาะพันธุ์หลายสายพันธุ์แล้วนี่นา... หรือว่าองุ่นของนายมีอะไรพิเศษกว่าปกติ?”

จางหลินพยักหน้า

“องุ่นสายพันธุ์นี้มีจุดเด่นตรงที่ทนทานต่อสภาพแวดล้อมสุดขีด แม้แต่ในทะเลทรายก็ยังสามารถปลูกได้”

ทันใดนั้นเอง ศาสตราจารย์เจิ้งถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“ปลูกได้แม้ในทะเลทรายงั้นเหรอ!?”

…

(จบบท)