บทที่ 360 อีกหนึ่งตัวพ่อมาเยือน

“เจ้านาย คุณยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย?” หม่าจวินเบิกตากว้างมองเขา

“โชคดีที่ถ่ายเอาไว้ชัดเจน ไม่งั้นเดี๋ยวจะหาว่าผมใส่ร้ายคุณให้แบกรับหม้อดำอีก” จางหลินพูดอย่างเคร่งขรึม “ดีจริงๆ ที่ครั้งนี้ผมถ่ายไว้แล้ว หม่าจวิน เมล็ดพวกนี้คุณเป็นคนปลูกนะ”

“……” หม่าจวินถึงกับหมดคำจะพูด ไม่อยากเถียงกับเจ้านายคนนี้อีกต่อไป

ถ้าไม่คิดว่าเขาเป็นคน ก็ไม่ต้องนับว่าเป็นคนแล้วกัน

แต่พอนึกว่าเมล็ดพวกนี้จะกลายเป็นหม้อดำที่เขาต้องแบกในอนาคต ก็อดถอนใจไม่ได้ ถามขึ้นว่า “ตกลงเมล็ดพวกนี้มันคืออะไร?”

ถึงจะแบกหม้อดำ ก็ขอรู้ก่อนว่าจะโดนเรื่องอะไร

แต่จางหลินกลับยิ้มตอบ “หม่าจวิน ก็คุณเป็นคนปลูก ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ? ผมก็อยากรู้เหมือนกัน นี่มันเมล็ดอะไรเหรอ?”

“บ้าเอ๊ย!” หม่าจวินหลุดสบถออกมา ไม่อยากพูดกับเจ้านายคนนี้อีก

จางหลินหัวเราะออกมาเบาๆ ในเมื่อหม้อดำถูกโยนไปแล้ว จะรับหรือไม่รับก็ต้องแบกอยู่ดี

คิดได้แบบนั้น เขาก็เดินออกจากเขตหลักของฟาร์ม กลับไปยังสำนักงาน

ยังไงเป้าหมายก็สำเร็จแล้ว

เมื่อกลับถึงศูนย์สำนักงานของฟาร์ม เขาก็ได้รับแจ้งเตือนจากเกมอีกครั้ง

มีไอคอนเครื่องหมายตกใจ (!) ปรากฏขึ้นที่แปลงเกษตรพิเศษ

เขารู้ทันทีว่าไม่ใช่ข่าวเกี่ยวกับข้าวที่ปลูกอยู่

เมื่อกดดู ก็พบว่าเป็นข้อความแจ้งว่า “แมลงกระชอน” ที่เลี้ยงไว้โตเต็มที่แล้ว

แมลงกระชอนที่เลี้ยงมาตั้งแต่ปีที่แล้ว ตอนนี้โตเต็มที่เร็วกว่าข้าวเสียอีก

คิดได้แบบนั้น เขาก็รีบออกจากสำนักงาน ตรงไปยังแปลงเกษตรพิเศษทันที

เมื่อไปถึง เขาก็เห็นว่าพื้นที่เพาะปลูกเต็มไปด้วยแมลงกระชอน

ลักษณะของแมลงกระชอนดูน่าขนลุกเล็กน้อย แต่พวกมันก็เจริญเติบโตดีมาก

ตอนนำตัวอ่อนมาปล่อยลงดิน มีประมาณ 100 จิน แต่ตอนนี้ขนาดของแต่ละตัวใหญ่ขึ้นเป็น 20-30 เท่าจากตอนแรก

คาดว่าตอนนี้ในแปลงจะมีแมลงกระชอนรวมกัน 2,000-3,000 จิน ถ้ากินแค่ในครัวเรือนก็คงพอไปได้อีกนาน

และที่น่าแปลกใจคือ แมลงกระชอนไม่ได้ออกไปนอกแปลงเลย มันเคลื่อนไหวอยู่แค่ในแปลงเท่านั้น

แน่นอนว่านี่เป็นผลจากระบบเกม

จางหลินรีบโทรหาหลิวเต๋อ บอกให้เขานำอุปกรณ์จับแมลงมา

หลิวเต๋อไม่นานก็เดินทางมาถึง เขากล่าวขณะยืนอยู่ริมแปลงว่า “เจ้านาย ผมกะจะบอกอยู่พอดีว่าแมลงกระชอนใกล้พร้อมแล้ว ไม่คิดว่าคุณจะมาก่อนแล้ว”

“อืมจับมาหน่อย เอาไปที่ครัวเย็นนี้ จะได้ลองชิมดู” จางหลินสั่ง

“ได้เลยครับเจ้านาย” หลิวเต๋อไม่รอช้า หยิบเครื่องมือแล้วลงมือจับทันที

ไม่นาน เขาก็จับได้ราวสิบกว่าจิน แล้วนำกลับไปที่ครัว

จางหลินเองก็นำแมลงกระชอนตัวหนึ่งไปที่คลังสินค้าในห้องพักอาคารเหล็กหลากสี เมื่อเข้าไปข้างใน ก็ตรวจสอบข้อมูลของแมลงกระชอนจากระบบ

【แมลงกระชอนพิเศษ: คุณภาพระดับ 2】

【แมลงกระชอนชนิดพิเศษ เมื่อนำไปย่างหรือนำไปทอดจะมีคุณสมบัติ: ความอร่อย +2, รสสัมผัส +2, ความกรอบ +2 และยังมีสรรพคุณทางยา ได้แก่: ลดบวมน้ำ +1, ขับปัสสาวะ +1, ลดความชื้นในร่างกาย +1, รักษาอาการท้องมาน +1, บรรเทาอาการปัสสาวะติดขัดและโรคนิ่ว +1】

จากข้อมูลนี้ แมลงกระชอนที่เลี้ยงไว้นั้นมีคุณสมบัติเหมือนกับที่เคยปรากฏในระบบก่อนหน้านี้

นั่นหมายความว่า ถ้านำไปทำอาหารในครัวที่มีค่าคุณสมบัติ จะยิ่งเพิ่มค่าความอร่อยและรสสัมผัสเป็น +3

เมื่อดูข้อมูลเสร็จ เขาก็กลับไปที่สำนักงานเพื่อจัดการเรื่องอื่นต่อ

ฟาร์มหลียวนยังคงมีหลายโครงการที่ต้องติดตาม

แม้เขาจะไม่ได้ดูแลโดยตรง แต่หัวหน้าโครงการแต่ละคนจะส่งรายงานมาให้ทั้งเขาและหลินมู่เสวี่ย

แม้เขาจะไม่ลงมือเอง แต่เขาต้องรู้ความคืบหน้าเสมอ

ขณะที่จางหลินกำลังอ่านรายงานอยู่ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น หมายเลขที่โชว์คือของเล่ยเสี่ยวจวิน

เมื่อสายถูกต่อ เสียงของเล่ยเสี่ยวจวินก็ดังขึ้นมา “คุณจาง ไม่ได้เจอกันสักพัก วันนี้ขอรบกวนอีกครั้ง พอดีผมพาเพื่อนคนหนึ่งมาพบคุณด้วย”

“ยินดีต้อนรับอยู่แล้วคุณเล่ย บังเอิญผมก็พึ่งได้ของดีมาพอดี กำลังอยากแบ่งให้ลอง รับรองว่าไม่เคยชิมมาก่อนแน่นอน” จางหลินรับคำด้วยรอยยิ้ม

ถ้าเป็นคนที่เล่ยเสี่ยวจวินพามาด้วยตัวเอง ก็คงไม่ธรรมดา บางทีอาจเป็นบุคคลระดับเดียวกัน

ไม่อย่างนั้น อีกฝ่ายคงไม่โทรมาก่อนแน่นอน

การมีตัวพ่อเพิ่มอีกสักคน ย่อมเป็นผลดีต่อศูนย์น้ำแร่บำรุงสุขภาพ

เพราะแค่เล่ยเสี่ยวจวินเพียงคนเดียว ก็ยกระดับศูนย์แห่งนี้ขึ้นมาได้มากแล้ว

ยิ่งกว่าผลลัพธ์จากสองรุ่นพี่สูงวัยเสียอีก

ที่ศูนย์น้ำแร่บำรุงสุขภาพ ไม่รู้ว่ามีมหาเศรษฐีสักกี่คนที่เลือกมาที่นี่ก็เพราะเล่ยเสี่ยวจวิน

เรียกได้ว่าเขายกระดับกลุ่มลูกค้าของศูนย์ขึ้นมาทั้งระบบ

ถ้ามีตัวพ่อแบบเขาเพิ่มเข้ามาอีกสักสองคน ลูกค้าที่มาใช้บริการก็คงมีคุณภาพสูงยิ่งขึ้น

เพราะตอนเปิดตัวในช่วงแรก ไม่ได้ควบคุมกลุ่มลูกค้ามากนัก ทำให้มีบางคนที่แฝงตัวเข้ามาแบบปลอมๆ

บางอินฟลูเอนเซอร์ถึงขั้นกัดฟันจ่ายเงินเพื่อให้ได้เข้ามาถ่ายคลิปสร้างกระแส ทำให้มีมหาเศรษฐีบางคนเริ่มรู้สึกไม่พอใจ

อีกทั้ง ยังมีบางคนที่ไม่ได้ร่ำรวยจริง แต่ยอมลงทุนครั้งใหญ่ หวังจะได้คอนเนกชันกับแขกคนอื่นๆ

สิ่งเหล่านี้ทำให้แขกชั้นดีบางคนเริ่มไม่พอใจ

จางหลินจึงเริ่มคิดเรื่องการยกระดับระบบสมาชิก VIP

แต่ที่ผ่านมา ยังไม่แน่ใจว่าจะจัดการอย่างไรดี

หากมีตัวพ่อแบบนี้เพิ่มอีกสักสองคน เขาก็สามารถแยกระดับออกไปอีกขั้นหนึ่งได้

จาก VIP ธรรมดา ก็สามารถแยกออกเป็นระดับแพลตินัม

และหากลูกค้าในอนาคตมีคุณภาพสูงขึ้นอีก ก็สามารถเพิ่มระดับ “ไดมอนด์” ได้อีก

แน่นอนว่า ระดับพิเศษเหล่านี้จะมีพื้นที่แช่ตัวและห้องพักแยกเฉพาะให้

ลูกค้ากลุ่มนี้ก็จะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเพิ่มขึ้น

เมื่อนานวันไป ลูกค้า VIP ธรรมดาจะไม่สามารถจองห้องได้เลย

พวกที่กัดฟันจ่ายเงินมาในรอบแรก จะไม่มีทางจ่ายได้อีกรอบแน่นอน และสุดท้ายจะหมดสิทธิ์จองห้องพัก

ถ้าไม่พอใจ ก็คืนเงินให้ไป

นี่เป็นกลยุทธ์ทั่วไปของหลายๆสถานที่

แม้แต่พวกอินฟลูเอนเซอร์ก็ใช้วิธีคล้ายกัน ตอนแรกแค่ให้ส่งดาวดวงเดียวก็เข้าไลน์กลุ่มแฟนคลับได้

แต่พอคนเริ่มเยอะ กลับกลายเป็นต้องส่งแว่นกันแดดถึงจะเข้ากลุ่มได้

ต่อมาก็เพิ่มเงื่อนไขอีก ต้องเป็นแฟนคลับเลเวล 5 ถึงจะเข้ากลุ่มได้

ฟังดูเหมือนตลก เพราะแฟนคลับคือคนที่บริจาคเงินให้แท้ๆแต่กลับต้องโดนตั้งเงื่อนไขอีก

อินฟลูเอนเซอร์พวกนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?

แต่ความจริงก็คือ หลายคนก็ยังยอมเติมเงินตามเงื่อนไขอยู่ดี

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมทุกวันนี้ใครๆก็อยากเป็นอินฟลูเอนเซอร์

เพราะยังมีคนยอมเสียเงินเยอะเกินไป

…

ทางด้านเล่ยเสี่ยวจวิน หลังวางสาย ก็หันไปหาชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ แล้วยิ้มพูดว่า “คุณเหริน ผมคุยกับคุณจางเรียบร้อยแล้ว เขาคงไม่ใจแคบขนาดไม่แบ่งชาให้คุณลองสักหน่อยหรอก”

ถ้ามีคนนอกอยู่ตรงนี้ คงต้องตกใจแน่ๆ เพราะสองตัวพ่อในวงการมือถือ กลับนั่งคุยกันอย่างกลมเกลียว

ทั้งที่ในสายตาคนนอก ทั้งสองควรเป็นคู่แข่งกันในตลาดมือถือด้วยซ้ำ

(จบบท)