บทที่ 300 ซินเดอเรลล่ากับราชินีใจร้าย?

เจียงอวิ๋นที่ไม่เชื่อเรื่องฟักทองยักษ์ กลับถูกพนักงานฝ่ายการตลาดที่อยู่ใกล้ๆได้ยินเข้า

พนักงานสาวยิ้มก่อนพูดว่า: “เสี่ยวอวิ๋น ฟักทองพวกนี้เป็นของจริงนะ อีกไม่นานเราก็จะเปิดโครงการสวนฟักทองยักษ์ ซึ่งข้างในจะเต็มไปด้วยฟักทองขนาดใหญ่แบบนี้ เราจะทำการประชาสัมพันธ์พิเศษเกี่ยวกับโครงการนี้ด้วย”

คำพูดนี้ทำให้เจียงอวิ๋นตกใจทันที

มันเป็นเรื่องจริง?

ไม่น่าเชื่อเลย!

เธอเคยคิดว่ามันเป็นของปลอม เพราะเธอไม่เคยเห็นฟักทองที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

“โอเค งั้นเรามาเริ่มถ่ายวิดีโอกันเถอะ หลังจากนี้จะได้อัปโหลดลงบัญชีฟาร์ม” พนักงานฝ่ายการตลาดกล่าวพร้อมเร่งงาน

“ได้เลย” เจียงอวิ๋นพยักหน้ารับทันที

ในขณะเดียวกัน เป่าไท่ก็กำลังพาทีมของเขาสำรวจฟักทองยักษ์เพื่อหาวิธีสร้างรถม้าฟักทอง เขารู้ว่าการสร้างรถม้าฟักทองไม่ใช่แค่ขุดเนื้อในออกจากฟักทองเท่านั้น เพราะมันจะดูเรียบง่ายเกินไป

หลังการพิจารณา เขาตัดสินใจให้ทีมแกะสลักลวดลายที่เรียบง่ายบนเปลือกฟักทอง เช่น เส้นสาย หรือรูปดาว เพื่อเพิ่มความสวยงามให้ตัวรถ นอกจากนี้เขายังวางแผนติดตั้งไฟนีออนบนรถม้าฟักทองเพื่อให้ดูโดดเด่นในยามค่ำคืน

ภายในรถม้าก็จะมีการติดตั้งไฟแสงอ่อน เพื่อให้นักท่องเที่ยวที่เข้ามาถ่ายรูปในรถม้ามีแสงสว่างที่เหมาะสม

หลังจากวางแผนเสร็จ เป่าไท่เขียนคำขอจัดซื้อวัสดุที่จำเป็น เช่น ไฟตกแต่ง ล้อ และโครงรถม้า จากนั้นยื่นคำขอไปยังฝ่ายบุคคลและฝ่ายการเงินเพื่ออนุมัติ

เมื่อได้รับการอนุมัติแล้ว ฝ่ายจัดซื้อรีบดำเนินการจัดหาวัสดุอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะไฟประดับสีสันที่เป็นจุดเด่น

หลังจากนั้น เป่าไท่ก็นำทีมไปเริ่มติดตั้งวัสดุบนฟักทองยักษ์ ใช้เวลาครึ่งวันจนฟักทองบางลูกถูกตกแต่งเสร็จเรียบร้อย เขาวางแผนจะทำแบบเดียวกันนี้กับฟักทองลูกอื่นๆเมื่อถูกส่งมอบมาเพิ่ม

ฟักทองยักษ์เหล่านี้ถูกใช้เป็นตัวถังของรถม้า หลังจากติดตั้งล้อและโครงรถม้าแล้ว พวกเขาใช้เชือกและโซ่พิเศษเชื่อมต่อฟักทองกับม้า

เมื่อทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ เป่าไท่พาทีมทดสอบโดยให้ม้าลากรถม้าฟักทองไปรอบๆเพื่อดูว่ามีปัญหาใดหรือไม่ เมื่อทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบรื่น เขาจึงพอใจ

หลังจากติดตั้งรถม้าฟักทองครบทุกคัน เป่าไท่รายงานผลการทำงานกับหลินมู่เสวี่ย

…

ในสำนักงาน จางหลินกำลังตรวจดูระบบเกมในหัวของเขา แต่เนื่องจากแผนที่บางส่วนขาดหายไป เขาไม่สามารถควบคุมตัวละครในเกมเพื่อทำภารกิจบางอย่างได้ รวมถึงไม่สามารถนำทรัพยากรในเกมมาใช้งานได้เต็มที่ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด หลินมู่เสวี่ยเดินเข้ามาในห้องพร้อมรายงาน: “รถม้าฟักทองสร้างเสร็จแล้วบางส่วนค่ะ นี่คือวิดีโอที่พวกเขาถ่ายไว้ คุณลองดูสิ”

จางหลินรับวิดีโอมาเปิดดู ภาพในวิดีโอเผยให้เห็นรถม้าฟักทองขนาดใหญ่ที่ถูกม้าหลายตัวลากไปข้างหน้าอย่างสง่างาม

รถม้าฟักทองที่เห็นในวิดีโอสร้างความประทับใจได้อย่างมาก เพราะตัวรถม้ามีขนาดใหญ่เท่ากับบ้านทั้งหลัง

“ไม่เลวเลย” จางหลินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปถามหลินมู่เสวี่ย: “พี่หลิน คุณว่าถ้าด้านในรถม้าฟักทองมีเตียงเล็กๆ แล้วคู่รักขึ้นไปนั่งทำอะไรกันในขณะที่รถกำลังเคลื่อนที่ จะไม่ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นเหรอ? เราลองหาจังหวะมาทดสอบกันดีไหม?”

หลินมู่เสวี่ยกลอกตาใส่: “คุณนี่ฝันกลางวันเก่งจริงๆ ใครจะไปยอมทำอะไรแบบนั้นกับคุณ!”

“พี่หลิน ผมทำแบบนั้นกับพี่ มันไม่นับว่าเป็นเรื่องเล่นๆนะ” จางหลินตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

หลินมู่เสวี่ยที่ชินกับคำพูดลื่นไหลของเขา ไม่สนใจจะต่อความยาว และเปลี่ยนเรื่องทันที: “ตอนนี้เราต้องถ่ายวิดีโอโปรโมทรถม้าฟักทอง ควรใช้คนมาเป็นนางแบบ ลองให้ฟู่เหยามาถ่ายดีไหม?”

“ทำไมพี่ไม่ถ่ายเองล่ะ?” จางหลินยิ้มถาม

หลินมู่เสวี่ยตอบอย่างหมดความอดทน: “ฟู่เหยาอายุน้อยกว่าฉัน เหมาะจะเป็นซินเดอเรลล่ามากกว่า ฉันน่ะได้แค่บทราชินีใจร้ายเท่านั้น”

“งั้นราชินีใจร้ายแบบพี่ ผมชอบมากเลยนะ” จางหลินแซวพร้อมหัวเราะ

“ไม่อยากจะยุ่งกับคุณแล้ว” หลินมู่เสวี่ยกลอกตาใส่อีกครั้ง ก่อนเดินออกจากห้องทำงานไป

…

เมื่อหลินมู่เสวี่ยเดินออกไป เธออดไม่ได้ที่จะคิดว่า ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนทุกวันนี้จางหลินเริ่มเป็นฝ่ายควบคุมความสัมพันธ์? ทั้งๆที่ตอนแรกเธอเคยกำหนดเงื่อนไขไว้ว่า เขาจะมาหาเธอได้ก็ต่อเมื่อเธอต้องการเท่านั้น

แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม เธอรู้สึกว่าเขาทำตามใจตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็มักจะยอมเขาทุกครั้ง ราวกับลืมข้อตกลงเดิมไปเสียสนิท

…

ในขณะเดียวกัน จางหลินส่งข้อความถึงฟู่เหยา: “เหยาเหยา คืนนี้ลองขอลาเรียนภาคค่ำหน่อยนะ เดี๋ยวพี่จะพาไปซื้อชุดแล้วไปถ่ายวิดีโอโปรโมทรถม้าฟักทองกัน”

ฟู่เหยาเห็นข้อความหลังจบคาบเรียน เธอแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความและตอบกลับทันที: “ลุงคะ ถ่ายวิดีโอโปรโมทอะไรเหรอ?”

“รถม้าฟักทองเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่จะให้หนูเป็นซินเดอเรลล่า แล้วจะพาไปซื้อชุดซินเดอเรลล่ากัน” จางหลินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“จริงเหรอคะ?” ฟู่เหยาอ่านข้อความด้วยความตื่นเต้น

เพราะไม่มีเด็กผู้หญิงคนไหนที่ไม่เคยฟังนิทานเรื่องซินเดอเรลล่า และโอกาสที่จะได้สัมผัสประสบการณ์นี้จริงๆเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นอย่างยิ่งสำหรับเธอ

ฟู่เหยารู้สึกตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว แต่ก่อนอื่นเธอต้องขออนุญาตลาเรียน เธอรีบไปหาครูประจำชั้นเพื่อขออนุญาตและอธิบายเหตุผล

ครูประจำชั้นยินยอมทันที เพราะการไปถ่ายโปรโมทที่ฟาร์มหลียวนถือเป็นโอกาสพิเศษ และนักเรียนอย่างฟู่เหยาเองก็มีผลการเรียนดีเยี่ยม อีกทั้งโรงเรียนยังได้รับการสนับสนุนจากฟาร์มหลียวนในหลายๆด้าน จึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

ครูยังรู้ด้วยว่าฟู่เหยามีความสัมพันธ์บางอย่างกับฟาร์มหลียวน เพราะดูเหมือนเธอจะได้รับโอกาสดีๆจากที่นั่นเสมอ แม้จะไม่รู้รายละเอียด แต่ครูก็มั่นใจว่าอนาคตของฟู่เหยาน่าจะสดใสแน่นอน

(จบบท)