บทที่ 29 ความรู้สึกสุดมหัศจรรย์!

จางหลินเห็นข้อความแจ้งเตือนจากเกมในหัวทันทีที่ศูนย์บริการสร้างเสร็จ จึงรีบขับรถไปดู

ศูนย์บริการนี้เป็นอาคารที่มีคุณสมบัติพิเศษ โดยมีทั้ง อารมณ์ดี +1 และ รสชาติอาหารอร่อย +1 เมื่อไปถึงทางเข้าฟาร์ม เขาได้ยินเสียงแตรจากรถบรรทุก ซึ่งเป็นรถที่ระบบเกมสร้างขึ้นเพื่อใช้ในงานก่อสร้าง ตอนนี้กำลังขับออกจากฟาร์ม แม้เขาจะไม่รู้ว่าเกมจะจัดการให้พวกมันหายไปอย่างไร แต่เขาก็ไม่ต้องกังวล

เมื่อไปถึง เขาได้เห็นศูนย์บริการที่สร้างเสร็จสมบูรณ์และตกแต่งเสร็จในสไตล์เกษตรกร เรียบง่ายแต่ดูดี เมื่อจางหลินก้าวเข้าไป เขารู้สึกได้ทันทีว่าจิตใจปลอดโปร่งขึ้น ทั้งที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดมาก

นี่เป็นผลจากคุณสมบัติ อารมณ์ดี +1 ที่ส่งผลอย่างเงียบๆ ทำให้ใครก็ตามที่เข้ามาในศูนย์นี้จะรู้สึกสดชื่นขึ้น ซึ่งนับว่าเป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่า เพราะความรู้สึกดีกับตัวเองนั้นสำคัญไม่แพ้สิ่งใด

จากนั้น จางหลินก็เข้าไปยังโซนร้านอาหาร คุณสมบัติ รสชาติอาหารอร่อย +1 จะช่วยเพิ่มคุณค่าของอาหารในส่วนนี้ ร้านอาหารได้จัดโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ตกแต่งแบบเรียบง่ายที่มีกลิ่นอายเกษตรกรรม แต่ไม่มีความรู้สึกที่ดูเชย ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

เขาเดินสำรวจดูรอบๆ พบว่าห้องครัวนั้นยังขาดอุปกรณ์หลายอย่าง เช่น เคาน์เตอร์สแตนเลส ชั้นวางของ ตู้แช่แข็ง ตู้เย็น เครื่องแก๊ส โต๊ะและเก้าอี้สำหรับลูกค้า รวมถึงภาชนะต่างๆ อีกมากมาย ส่วนโซนขายบัตรนั้นก็ยังต้องการคอมพิวเตอร์ เครื่องพิมพ์บัตร และเครื่องสแกนอีกด้วย

จางหลินจึงเปิดเมนูการจ้างงานในระบบเกม ตอนนี้ในตลาดการจ้างงานมีตัวเลือกที่เพิ่มขึ้นจากการสร้างศูนย์บริการเรียบร้อยแล้ว

พนักงานที่สามารถจ้างได้ตอนนี้มีดังนี้:

1. แรงงานเกษตรทั่วไป (7,500 หยวนต่อเดือน)

2. ผู้เชี่ยวชาญระบบน้ำ ไฟ และไฟฟ้าในเกษตรกรรม (8,500 หยวนต่อเดือน)

3. พ่อครัวอาหารพื้นบ้าน (8,000 หยวนต่อเดือน)

4. พนักงานบริการในสถานที่ท่องเที่ยว (4,500 หยวนต่อเดือน)

หลังจากตรวจสอบข้อมูลต่างๆแล้ว เขาค้นข้อมูลออนไลน์เพิ่มเติม พบว่าร้านอาหารแบบฟาร์มท่องเที่ยวขนาด 700 ตารางเมตร ต้องการพนักงานครัว 6 คนและพนักงานบริการทั้งหมด 14 คน ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสมของจำนวนลูกค้าได้

เขาจึงตัดสินใจจ้างพ่อครัว 6 คน และพนักงานบริการ 18 คน รวมเป็นเงินทั้งหมด 129,000 หยวน ซึ่งแม้ว่าจะมีตัวเลือกที่ถูกกว่าโดยการจ้างเด็กฝึกงานแทน แต่เขาต้องการความเป็นมืออาชีพเพื่อความราบรื่น

ระบบแจ้งเตือนการจ้างงาน:

คุณใช้เงิน 48,000 หยวนในการจ้างพ่อครัว 6 คน ระยะเวลาการจ้าง 1 เดือน

คุณใช้เงิน 81,000 หยวนในการจ้างพนักงานบริการ 18 คน ระยะเวลาการจ้าง 1 เดือน

เมื่อระบบประมวลผลเสร็จ เขาเห็นแสงสว่างในห้องพักเหล็กหลากสีที่ตอนนี้อัดแน่นไปด้วยพนักงานใหม่กว่า 24 คน และเสียงทักทายจากพนักงานใหม่ก็ดังขึ้นทั่วห้อง

จางหลินตรวจสอบเอกสารในมือพบว่าพนักงานทุกคนมีข้อมูลและตัวตนในโลกแห่งความจริงเรียบร้อยแล้ว พ่อครัวทั้งหมดเป็นชายวัยกลางคนที่ดูมีประสบการณ์ ส่วนพนักงานบริการส่วนใหญ่เป็นหนุ่มสาวอายุประมาณ 20 ปี ยกเว้นบางคนที่มีอายุเยอะกว่า ซึ่งเขาตัดสินใจให้คนอายุมากทำหน้าที่ล้างจาน

จากนั้น เขาเลือกให้มู่เฉินเป็นหัวหน้าพนักงานบริการในร้านอาหาร และจ้าวหลินเป็นหัวหน้าพนักงานขายบัตร โดยใช้เกณฑ์หน้าตาที่ดีทั้งคู่

หลังจากนั้นเขายังจัดเตรียมที่พักให้พนักงานตามห้องพักที่สร้างไว้ และเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลิวเต๋อที่ส่งสินค้าให้หลินทั๋วกลับมาพอดี จางหลินจึงให้เขานำสินค้าไปส่งให้กับจางตงต่อ และสั่งให้พนักงานทำความสะอาดศูนย์บริการเตรียมไว้สำหรับลูกค้า

หลังจากคำนวณอุปกรณ์เพิ่มเติมที่ต้องจัดหาสำหรับห้องครัว ร้านอาหาร และโซนขายบัตร รวมแล้วต้องใช้เงินประมาณ 150,000 หยวน นอกจากนี้ ยังต้องจัดการเรื่องการติดตั้งแก๊ส น้ำ และไฟในครัว ซึ่งจะใช้เวลาพอสมควร เขาจึงทุ่มเทเวลาเกือบสัปดาห์จนกว่าทุกอย่างจะพร้อม

…

ในครัว

หลินหนานเปิดเตาแก๊สจนเปลวไฟลุกแรงเพื่อทดสอบระบบแก๊ส และยืนยันว่าทุกอย่างใช้งานได้ดี ไม่มีปัญหาใดๆ พ่อครัวคนอื่นๆก็ตรวจเช็กส่วนอื่นๆจนครบและพร้อมสำหรับการใช้งาน

ก่อนจะเปิดบริการเต็มรูปแบบ จางหลินต้องการจัดงาน เปิดเตา ซึ่งเป็นพิธีเพื่อความเป็นสิริมงคลของธุรกิจ

เขาตรวจสอบสถานะในเกมอีกครั้ง พบว่าเงื่อนไขการอัปเกรดนั้นบรรลุผลไปหลายข้อแล้ว

เงื่อนไขการอัปเกรด:

1. ลูกจ้าง 20 คน (34/20)

2. กำไรสะสม 1,000,000 หยวน (568,034/1,000,000)

3. พื้นที่เกษตรกรรม 500 ไร่ (540/500)

4. ปลูกพืช 10 ชนิด โดยแต่ละชนิดมีพื้นที่ปลูกไม่ต่ำกว่า 5 ไร่ (6/10)

พนักงานครบตามเงื่อนไขแล้ว พื้นที่เกษตรกรรมและการปลูกพืชก็คืบหน้าเป็นอย่างดี ในช่วงที่ผ่านมา เขายังจัดสรรที่ว่างให้เป็นลานจอดรถบริเวณศูนย์บริการเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวอีกด้วย

จางหลินมองดูยอดเงินคงเหลือในบัญชีหลังหักค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็ยังมีอยู่ 568,034 หยวน เขาจึงคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องชำระหนี้ให้ญาติๆ และเพื่อนบ้านแล้ว แม้ว่าการจ่ายหนี้นี้อาจทำให้การอัปเกรดฟาร์มล่าช้าไปบ้าง แต่เขาก็ต้องการให้ตนเองปลอดหนี้เพื่อความสบายใจ

เขาคิดจะเชิญเจ้าหนี้ทุกคนมาร่วมพิธีเปิดเตาและเลี้ยงอาหารพวกเขาเพื่อชำระหนี้ทั้งหมด

นอกจากเงินที่คืนให้จางตง 50,000 หยวนแล้ว ยังเหลือหนี้ 550,000 หยวนที่เขาสามารถชำระได้ครบถ้วน

เมื่อจางหลินกลับถึงบ้าน พบว่าแม่ของเขากำลังยุ่งอยู่ในครัว พอแม่เห็นเขากลับมาก็ถามว่า “เสี่ยวหลิน อีกไม่กี่วันหมู่บ้านเราจะมีงานเชือดหมูนะ คราวนี้หนูฟู่เหยาว่างไหม แม่จะเก็บขาหมูไว้ให้กินบำรุง”

“แม่ ไว้เดี๋ยวผมถามให้” จางหลินตอบอย่างขบขัน เพราะเมื่อวันก่อนแม่เขาก็เก็บขาหมูไว้ครั้งหนึ่ง แต่ฟู่เหยาติดแข่งวาดรูปในงานประกวดนักเรียนมัธยม ทำให้มาไม่ได้

ดูเหมือนว่าแม่จะสนใจเรื่องนี้มาก เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “แม่ ศูนย์บริการที่ฟาร์มสร้างเสร็จแล้ว โทรเชิญพี่ใหญ่กับเจ้าหนี้ทุกคนไปกินอาหารที่นั่น และเราจะคืนเงินที่ยืมมาให้พวกเขาทั้งหมดด้วย”

หลินเหยียนได้ยินว่าสถานที่เสร็จแล้วก็รู้สึกยินดี แต่ก็ชะงักเมื่อได้ยินเรื่องชำระหนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าครอบครัวติดหนี้ญาติและเพื่อนบ้านอีก 550,000 หยวน

“เงินมาจากไหน ลูกจะใช้หนี้ทั้งหมดเลยหรือ?” เธอแปลกใจ เพราะก่อนหน้านี้เพิ่งได้ใช้คืนไปบางส่วนเท่านั้น

เธอไม่อยากเชื่อว่าสามารถคืนหนี้ได้ภายในเวลาแค่หลักเดือน…

(จบบท)