บทที่ 6: รักษาสิ่งที่ดีไว้เพื่อตัวเอง 1

บทที่ 6: รักษาสิ่งที่ดีไว้เพื่อตัวเอง 1

มีบางอย่างผิดปกติ

อาคารบ้านพักที่ควรจะอยู่ตรงนี้กลับหายไป จูฮอนเห็นเพียงแค่เนินเขาขนาดใหญ่เท่านั้น แวบแรกที่เห็นมันดูเหมือนสุสานขนาดใหญ่ยักษ์

แน่นอนว่า นี่ไม่ใช่แค่เนินเขาที่กลบอาคารห้าชั้น จำนวนถึงแปดหลังได้

'นี่เป็นสุสานอย่างแน่นอน'

ทว่า สุสานปรากฏขึ้นที่บ้านของเขางั้นเหรอ?

ขณะนั้นจูฮอนพยายามครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และได้ตระหนักถึงบางสิ่ง

เขาจำได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้

เพื่อนร่วมห้องของเขาเคยโทรหาเพราะมัวแต่ทำงานให้พวกอันธพาลบ้านั่นอยู่

เพื่อนเขาบอกว่าอพาร์ตเมนต์หายไป ทว่าตอนนั้นจูฮอนไม่ได้คิดอะไร

เพราะว่าไม่นานหลังสุสานหายไป ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

หากสุสานหายไป นั่นหมายความว่า...

'มีคนจัดการสุสานไปแล้วสินะ?'

จูฮอนคิดว่ามันควรเป็นเช่นนั้นและเริ่มเดินต่อ

เขาไม่อยากให้คนอื่นมาแย่งสุสานไป

ทว่า จูฮอนได้ยินเสียงผู้คนกำลังสบถใส่กันขณะที่เดินเข้าใกล้อาคารบ้านพัก

'มันต้องอยู่ที่นั่นแน่'

ทันทีที่เขาถึงที่เกิดเหตุ จูฮอนเห็นฝูงชนราวร้อยคนทะเลาะกันอยู่

“แกเป็นใครถึงเมินฉัน? ว่าไง? ทำเป็นแค่รีดไถตังหรือยังไง?”

"เฮ้ย ไอ้บ้าเอ้ย! แกกำลังดูถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่นะ? แกเป็นใครมาไล่พวกเรา หา?"

“ว้าย! นี่แกจับตรงไหนกันเนี่ย? ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

"ไอ้พวกโง่ ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเล่นกีตาร์ตอนกลางคืน!"

“ใครขโมยกระเป๋าเป้ฉันไป?!”

ตำรวจและทหารพยายามที่จะหยุดผู้คนกว่าร้อย แต่ก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์และความรุนแรงของฝูงชนได้

ไม่มีอะไรวุ่นวายไปมากกว่านี้แล้ว

"บ้าเอ้ย! นี่พวกแก บอกว่าอย่าทะเลาะกันไง!"

"อะไรกัน? พวกที่ชอบเอารัดเอาเปรียบบ้านเมืองกล้ามาสบถใส่ฉันงั้นเหรอ? ไอ้พวกบ้า!"

ฝูงชนตอบโต้รุนแรงเกินไป ถึงแม้จะแสดงออกเพียงน้อยนิด ผู้คนก็พากันโกรธเกรี้ยวไม่น้อย

ไม่แปลกที่ฝูงชนจะแตกตื่นทันทีที่สุสานปรากฏขึ้น

หนึ่งในผลกระทบจากการปรากฏตัวของสุสาน คือควบคุมความปรารถนาและอารมณ์ของมนุษย์

ความปรารถนาที่ปกติแล้วจะระงับได้ กลับระเบิดออกมาทันที

จูฮอนพยายามตามหาเพื่อนร่วมห้องท่ามกลางผู้คนไร้สติพวกนั้น

'เขาโดนสุสานกลบไปแล้วงั้นเหรอ?'

จูฮอนได้ยินเสียงที่คุ้นเคยท่ามกลางความวุ่นวายขณะเดินไปทั่วพร้อมตะโกนเรียกชื่อ

"ไอ้บัดซบเอ้ย! นี่เป็นเพราะแก! มันเป็นเพราะพวกแกทุกคน!"

"ขอร้องล่ะ อย่าทำแบบนี้! หันปืนออกไปเดี๋ยวนะ!"

มีเสียงดังมาทางด้านหลัง ชายคนหนึ่งกำลังถูกทหารข่มขู่อยู่ เหมือนเขาจะถูกข่มเหง แม้ว่าจะดูแข็งแกร่งกว่า

'คิมดองฮยอนงั้นเหรอ?'

เขาไม่จำเป็นต้องเช็คให้แน่ใจ หนึ่งในฝูงชนเป็นเพื่อนร่วมห้องเขาอย่างแน่นอน

‘เฮ้อ เขาทำตัวไม่สมชื่อเอาซะเลย"

จูฮอนเดินเข้าไปโดยไม่ได้ทักทายดองฮยอนด้วยซ้ำ มันไม่ใช่เวลามาทักทายเมื่อมีทหารกำลังจ่อปืนมาที่เพื่อนเขาอยู่

พัวะ!

"อ๊ากกกกก!"

จูฮอนเตะทหารคนนั้นกระเด็นไปพร้อมกับปืนไรเฟิล กระนั้นทหารขี้โมโหพยายามคว้าอาวุธอื่นขึ้นมา แต่จูฮอนก็สับมือเขาลงอย่างมืออาชีพ

ดองฮยอนดีใจที่ได้เจอจูฮอน แต่ก็ยังดูงงงวยกับความสามารถในการต่อสู้ของจูฮอน

“จะ-จูฮอนงั้นเหรอ?”

ถึงกระนั้นจูฮอนก็กำลังคุยกับทหารที่เขาต่อกรอยู่

"เฮ้ย ตั้งสติหน่อย นายควรจะปกป้องผู้คนสิ นายทำบ้าอะไรของนายอยู่กัน?"

“เอ่อ... ฉันขอโทษ!”

ชายคนนั้นกลับมามีสติในขณะที่กำลังไอราวคนใกล้ตาย

"มะ-เมื่อกี้นี้ฉันควบอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เลยขาดสติไป! ดูเหมือนฉันคลั่งไปชั่วครู่หนึ่ง...!"

ฟังดูสมเหตุสมผล ชายคนนี้คลั่งขึ้นมาเพราะการปรากฏของสุสาน

มันถึงขั้นที่ผู้คนเรียกกันว่า โรคลางร้ายสุสานปรากฏ

แต่จูฮอนไม่ได้ช่วยอีกฝ่ายเพราะเรื่องนี้

"ถ้านายรู้ว่าทำอะไรผิด ก็รีบจัดการซะ อธิบายมาว่านายได้รับคำสั่งอะไรมา หัวหน้าบอกอะไรนายบ้าง?"

"อะ-อะไรนะ?"

ทหารอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับจูออนดูสับสน สภาพนั้นทำให้เขาดูเหมือนพลทหารใหม่ที่เพิ่งเริ่มทำงาน

ช่วยจัดการความวุ่นวายก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ประชาชนมีสิทธิ์รู้คำสั่งจากเบื้องบนอย่างนั้นหรือ?

ถึงกระนั้น จูฮอนมีเหตุผลที่ตั้งคำถามเช่นนั้น สุสานที่นี่ได้หายไปในอดีตเข้ากับความจริงที่ว่ามีใครบางคนกำลังตามล่าสุสานอยู่ มีคนขโมยโบราณวัตถุจากที่นี่ครั้นอดีต

อย่างไรแล้ว ที่จูฮอนถามออกไปก็เพราะมีเหตุผล ในอดีต หากสุสานหายไป ก็หมายถึงมีคนพิชิตสุสานได้ และนั่นหมายความถึงมีคนได้รับโบราณวัตถุจากที่นี่ไปแล้ว

‘พวกบ้านั่นเป็นใครกัน?’

เขาวางแผนที่จะขุดหาข้อมูลเพื่อดูว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องสุสานมากแค่ไหน

แม้ว่าเขาไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน จูฮอนก็ไม่ทิ้งโอกาสในการตามล่าหาโบราณวัตถุ

"พวกทหารกำลังวางแผนที่จะเข้าไปค้นหาในสุสานงั้นเหรอ?"

"ฉะ-ฉันบอกไม่ได้!"

จูฮอนยิ้มตอบอย่างชั่วร้าย

"เข้าใจล่ะ งั้นขอเดาว่าฉันควรรายงานกับเบื้องบนสินะ เรื่องที่ทหารใช้ความรุนแรงกับประชาชน"

พลทหารขอโทษอีกครั้งก่อนจะไม่มีทางเลือก จึงกระซิบบอกจูฮอนทันทีที่ถูกจ้องมอง ดูเหมือนเขาจะมั่นใจแล้วว่าไม่น่ามีปัญหาที่จะให้ข้อมูลแก่จูฮอน