บทที่ 1: เจ้าคือนักปล้นสุสาน 1

บทที่ 1: เจ้าคือนักปล้นสุสาน 1

ไอ้เศษสวะ

นั้นคือสิ่งที่จูฮอนได้ยินมาเกือบสิบปี

“พี่ชาย โลกนี้มันช่างห่วยแตกสิ้นดี”

น้องสาวมักจะพูดอย่างนั้นเสมอแล้วถอนหายใจ แน่นอน เขารู้ว่าทำไม

มันเป็นเพราะไอ้สุสานบ้าบอพวกนี้

สุสานประหลาดอุบัติขึ้นบนโลกเมื่อ 15 ปีก่อน เริ่มต้นที่ปี 2025

เทวตำนาน บุคคลทางประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ เรื่องเล่าต่าง ๆ นิทานที่ถูกเล่าขานและนวนิยายยอดนิยม

พวกเขาเคยพูดอะไรบางอย่างถึงเรื่องราวที่ผู้คนจำได้ว่าเคยมีพลังอำนาจเมื่อนานมาแล้ว สิ่งเหล่านี้กลับกลายเป็นสุสานและเริ่มปรากฎขึ้นบนโลก

ปัญหาก็คือโบราณวัตถุบ้าบอพวกนี้มากจากสุสาน

โบราณวัตถุนำพาสิ่งใหม่ ๆ ความมั่งคั่งซึ่งทำให้ทุกคนเพิ่มสถานภาพตัวเองได้

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้โลกเปลี่ยนแปลง

ผู้คนเลื่อนขั้นตัวเองโดยใช้ความสามารถของของวีรบุรุษผ่านโบราณวัตถุ

มันเป็นโลกที่ขนาดมังกรยังสามารถโผล่ขึ้นมาจากช่องแคบได้

ถึงกระนั้นมันก็กินเวลาสักชั่วครู่

มันยังคงอยู่ต่อไปตราบเท่าที่ยังเหลือโบราณวัตถุดี ๆ อยู่บนโลก

เป็นเวลา 15 ปีแล้ว

จูฮอนเป็นชายหนุ่มที่คิดว่าเวลาเป็นเหมือนฝันร้ายมากกว่าใคร ๆ และนั่นคือวิธีที่โลกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงในเวลาเพียง 15 ปี

หายนะของชนชั้นกลาง โลกถูกแบ่งแยกออกเป็นสองส่วนคือ 1% และ 99%

นี่เป็นความแตกต่างระหว่างคนชั้นสูงที่มีโบราณวัตถุไว้ในครอบครองและคนธรรมดา

ผู้ที่ถือครองโบราณวัตถุกลายเป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวย แม้กระทั่งรัฐบาลก็ไม่สามารถเพิกเฉยและเปลี่ยนโครงสร้างทางสังคมเพื่อประโยชน์ส่วนตัวได้ ส่วนผู้คนที่ไม่ได้ถือครองต้องกลับกลายเป็นทาสที่ทุกข์ทรมานและยากจน

วิธีเดียวที่จะหนีจากความยากจนได้คือการทำงานให้กับผู้ถือครอง

จูฮอนก็เป็นหนึ่งในทาสพวกนี้ แต่ถึงกระนั้นมันก็จะสิ้นสุดลงวันนี้

"แม่งเอ้ย ไอ้สารเลวนั้น!"

จูฮอนไอพร้อมกับกระอักเลือดขณะที่เขาโกรธและถูกหักหลัง

ใช่ จูฮอนกำลังจะตาย ทั้งหมดเป็นเพราะหัวหน้าของเขา ประธานควอน

จูฮอน ซึ่งเป็นมือขวาของประธานควอนมากว่าสิบปีถูกตัดหางปล่อยวัด ทั้งหมดนี้คือเหตุผลโง่ ๆ ในการกำจัดหายนะที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

"อ้า ควอนแทจูน ไอ้แก่บ้านั้น!"

ประธานควอนที่ครอบครองโบราณวัตถุระดับเทพเจ้านั้นถือเป็นหนึ่งในผู้ถือครอง ถึงกระนั้นเขาต้องการที่จะเป็นผู้ครอบครองโบราณวัตถุทั้งหมดเพียงคนเดียว

นั่นคือสาเหตุที่เขาเข้าหาจูฮอน ประธานควอนผู้ซึ่งอิจฉาพรสวรรค์ของจูฮอนได้ยื่นข้อเสนอให้แก่เขา

เขาบอกกับจูฮอนว่าจะจ่ายเงินก้อนโตหากทำงานให้ และยังบอกว่าจะใช้โบราณวัตถุระดับเทพเจ้าเพื่อรักษาจูฮอนและคนในครอบครัวจากความเจ็บป่วย

จูฮอนจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อเหตุผลนั้น

ลักลอบขนสินค้า เป็นโจร เป็นสายลัย เขาเป็นมือและเท้าของประธานควอนที่คอยทำเรื่องสกปรกทุกอย่าง ทั้งยังทำให้ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่มีความรู้สึกหวาดหวั่นที่เป็นต้องมาเป็นโล่ให้ประธานควอนเลย

และนั่นเป็นวิธีเดียวที่จะอยู่รอดในสังคมที่ผู้ถือครองสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้เพื่อผลประโยชน์

สิ่งที่จูฮอนทำบ่อยที่สุดคือ "การขุดค้นหาวัตถุโบราณ"

หรือเรียกได้อีกอย่างว่า การปล้นสุสาน

ประธานควอนมอบหมายให้จูฮอนไปทำภารกิจปล้นสุสาน โดยปล้นวัตถุโบราณแบบผิดกฎหมายเสียมากกว่าที่ถูกกฎหมาย

เหตุผลนี้เป็นไปได้ก็เพราะความสามารถของจูฮอน

มันต้องยังคงมีวัตถุโบราณของนักโบราณคดีที่ยังไม่ถูกค้นพบอยู่

วัตถุโบราณที่จูฮอนพบในขณะเสี่ยงชีวิตทำให้เขามีทักษะด้านโบราณคดีขั้นสูง ด้วยเหตุนี้ จูฮอนจึงสามารถเป็นผู้นำของทีมปล้นสุสานของประธานควอนได้

เขาใช้เวลาหลายปีในการทำเช่นนั้น

จูฮอนปล้นโบราณวัตถุมามากมายและทำให้ประธานควอนได้ขึ้นเป็นราชันย์ จูฮอนได้นำทีมปล้นสุสานไปจู่โจมคู่ต่อสู้ของประธานควอน และเอาชนะด้วยความแข็งแกร่งที่ล้นเหลือ

ผู้คนเย้ยหยันจูฮอนเพราะว่าเขาเป็นเหมือนทาสไร้ค่าที่เอาแต่คอยเกาะชายผู้มีอำนาจ แต่ทว่าจูฮอนก็เอาแต่ทำงานต่อไป

เขาต้องการเงิน ประธานควอนเป็นคนเดียวที่มีโบราณวัตถุที่สามารถรักษาครอบครัวและตัวเขาเองได้ นั่นคือเหตุผลที่จูฮอนเชื่อใจประธานควอนและยอมทำทุกอย่าง

แต่สำหรับหรับผลที่เกิดขึ้นนี้...

"ไอ้แก่เวรนั่น! หลังจากที่พวกเราช่วยให้มันมีอำนาจขนาดนั้นแต่มันกลับกลัวพวกเรา!"

งูตัวใหญ่คืบคลานไปมาพร้อมกับพุ่งจู่โจมร่างของจูฮอน

ลูกทีมที่จงรักภักดีของเขาตอนนี้กลับกลายเป็นอาหารงูไปเสียแล้ว

เขาไม่มีทางรู้ว่าสุสานนี้เป็นของใคร ประธานควอนเป็นคนที่ได้พบสุสานระดับสูงที่ยังไม่ถูกตรวจสอบนี้ กระนั้นสิ่งที่เขารู้แน่นอนก็คือนี่จะกลายเป็นหลุมฝังศพของเขาเช่นกัน

จูฮอนเริ่มหัวเราะออกมาเหมือนคนบ้าหลังจากคิดเช่นนั้น

"ไอ้สารเลวนั้น มาดูกันว่าต่อจากนี้ฉันจะเชื่อใจไอ้สารเลวคนไหนที่มีโบราณวัตถุได้หรือเปล่า!”

แม้เขาจะพูดออกมาแบบนั้น แต่เขาก็โกรธและทรมานอย่างมากจากการถูกหักหลังและความคุมแค้น

“ฉันจะกลายเป็นวิญญาณชั่วร้าย ไปตามทำลายชีวิตไอ้สารเลวนั่นให้สิ้นซาก!”

จากนั้นจูฮอนก็ได้ยินเสียงที่ไม่คาดคิดหลังจากเสียงร้องของเขาดังสะท้อนไปทั่ววงกต

[เจ้านี่มันขี้โวยวายชะมัดเลย]

จูฮอนหัวเราะเยาะใส่เสียงนั้นทันทีที่ได้ยิน

"ขอโทษละกัน แต่ฉันไม่ได้วางแผนที่จะมาตายแบบเงียบ ๆ หรอก"

[โอ้ เจ้าได้ยินเสียงของข้าด้วยรึ?]

มันเป็นเสียงที่ดูเจ้าเล่ห์จนทำให้จูฮอนหัวเราะไม่ออก

"คิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงโบราณวัตถุแบบแกเหรอ"

[คนอย่างเจ้าช่างน่าสนใจยิ่งนัก]

“สนใจบ้าบออะไรกัน ก็ไม่รู้หรอกนะว่าแกเป็นเทพมาจากไหน แต่ช่วยฉันออกไปจากที่นี่ขณะที่ฉันกำลังพูดดี ๆ กับแกหน่อยเถอะ”