บทที่ 13 สายเรียกเข้าจากเฉินเออร์โกว!

[แจ้งเตือน: คุณได้สังหาร "หมาป่าเทากลายพันธุ์ (สิ่งมีชีวิตระดับธรรมดาเลเวล 6)" คุณได้รับค่าประสบการณ์ 1000 แต้ม!]

[แจ้งเตือน: พรสวรรค์ของคุณทำงาน คุณได้รับความคล่องแคล่วถาวร 1 แต้ม!]

[คำเตือน: คุณได้เลเวลอัพ ระดับปัจจุบันคือเลเวล 8!]

[คำเตือน: วันนี้คุณเล่นเกมเกิน 14 ชั่วโมงแล้ว กรุณาจัดสรรเวลาเล่นเกมอย่างเหมาะสม และดูแลสุขภาพด้วย!]

ในป่าทึบมืด หลี่ฟานชำเลืองมองคำเตือนหลายบรรทัดที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาบีบขมับ รู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจจริงๆ

ไม่ใช่แค่เพราะเล่นหนักติดต่อกันนาน แต่ยังเพราะหลังจากจัดการพวกอี้ป๋อเวินเทียนไปแล้ว เขาก็อยู่ในป่าทึบมืดมาเกือบแปดชั่วโมง แต่ยังไม่เจอบอสสักตัว

อุปกรณ์ขยะระดับธรรมดาที่ดรอปจากมอนสเตอร์ธรรมดาก็มีสิบกว่าชิ้นแล้ว แต่อุปกรณ์ระดับธรรมดาพวกนี้จะมีประโยชน์อะไรกับเขา?

อัตราดรอปแบบนี้ เหนื่อยใจจริงๆ!

"คิดดูเวลาแล้ว ตอนนี้น่าจะสิบโมงเช้าแล้ว สมเหตุสมผลที่จะทั้งเหนื่อยทั้งหิว!"

"ออฟไลน์ไปกินอะไรแล้วนอนดีกว่า ต้องระวังหน่อย อย่าให้ถึงขั้นเสียชีวิตกะทันหันก่อนที่เกมจะหลอมรวมกับความจริงในอีก 100 วันนี้ล่ะ!"

คิดถึงตรงนี้ หลี่ฟานก็เตรียมจะออกจากเกมทันที

ก่อนออก เขามองดูหน้าสถานะล่าสุดของตัวเองอีกครั้ง—

[ตัวละคร: เทพสงคราม!]

คุณสมบัติพื้นฐาน—

[ระดับ: Lv8 (22/76000)!]

[อาชีพ: นักรบโล่เกราะ!]

[HP: 530!]

[MP: 320!]

[การโจมตี: พลังกายภาพ 81, พลังเวท 6!]

[การป้องกัน: ป้องกันกายภาพ 30, ป้องกันเวท 27!]

[คุณสมบัติ: พละกำลัง 53, ความคล่องแคล่ว 2024.1213, จิต 6, พลังกาย 12!]

[คะแนนคุณสมบัติอิสระ: 0!]

[ความเร็วโจมตีสูงสุด: 21.04 ครั้ง/วินาที!]

[ความเร็วเคลื่อนที่สูงสุด: 50.48 เมตร/วินาที!]

[ฉายา: ไม่มี!]

[พรสวรรค์: พรแห่งแสงสว่าง (ขั้นที่หนึ่ง) (คุณภาพ SSS)!]

ช่องอุปกรณ์—

[ดาบเหล็กกล้า (ดาบมือเดียวคุณภาพเหล็กดำ), โล่กลมสีฟ้าครามขนาดเล็ก (โล่คุณภาพเหล็กดำ), เข็มขัดหนังหมู (อุปกรณ์ป้องกันเอวธรรมดา), เสื้อผ้าใยลินิน (อุปกรณ์ป้องกันตัวธรรมดา)... ละไว้!]

รายการสกิล—

[กั้นโล่ Lv1, ฟันหนัก Lv1, การตีเหล็กขั้นต้น, ยั่วยุ LV1, กั้นโล่สะท้อน Lv1, ระบำดาบมายา Lv1!]

"ไม่เลว ความว่องไวทะลุสองพันแล้ว!"

"ความเร็ววิ่งเต็มที่ของฉัน ประมาณ 180 กิโลเมตร/ชั่วโมง!"

"ความเร็วโจมตี 21 ครั้งต่อวินาที หมายความว่าแค่โจมตีธรรมดาก็ทำดาเมจได้เกิน 1700 ต่อวินาที แน่นอนว่าตัวเลขที่แน่นอนขึ้นอยู่กับการป้องกันกายภาพของเป้าหมาย และจะโจมตีจุดอ่อนได้ง่ายแค่ไหน!"

"ไม่เลว พรุ่งนี้สู้ต่อ!"

หลี่ฟานมองดูค่าความว่องไวแล้วก็ออฟไลน์ทันที

ถอดหมวกเกมออก ล้างหน้าลวกๆ แล้วเตรียมออกไปหาอะไรกิน

ตอนนี้เอง เขาถึงพบว่ามีคนส่งวีแชทมาสองคน

คนแรกก็คือแฟนสาวที่เป็นดาวมหาวิทยาลัยในนาม และเป็นคนที่ทรยศเขาในชาติก่อน ซูยุนอวี่!

[ซูยุนอวี่ (ติดตามพิเศษ): ที่รัก อยู่มั้ยคะ?]

[ซูยุนอวี่ (ติดตามพิเศษ): ดึกแล้ว ทำไมยังไม่ตอบเลย? #น้อยใจ#!]

[ซูยุนอวี่ (ติดตามพิเศษ): ตื่นมาก็ยังไม่เห็นตอบ ฉันเป็นห่วง เห็นแล้วรีบตอบกลับนะ!]

[ซูยุนอวี่ (ติดตามพิเศษ): สายเรียกเข้าไม่ได้รับสาย]

เห็นข้อความแล้ว สิ่งแรกที่หลี่ฟานทำคือ—รีบยกเลิกการติดตามพิเศษ

น่าขยะแขยงมาก ตัวเองถึงกับลืมเรื่องนี้ไป

เกิดใหม่อีกครั้ง ที่จริงซูยุนอวี่ก็ยังเป็นคนที่เขาต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษ แต่เหตุผลในการให้ความสนใจเปลี่ยนจากแฟนสาวเป็นเป้าหมายที่ต้องสังหาร

มองข้อความที่ซูยุนอวี่ส่งมาอีกครั้ง หลี่ฟานตั้งใจจะเพิกเฉยเหมือนเมื่อคืน แต่ตอนนี้คิดดูแล้ว ถ้าเย็นชานานๆ แล้วอีกฝ่ายลบเขาออกจากเพื่อนล่ะ?

ไม่มีช่องทางติดต่อ การจะหาคนในท้องทะเลมนุษย์อันกว้างใหญ่ต้องเสียเวลาและแรงงานมากแค่ไหน นี่ไม่เป็นผลดีต่อแผนสังหารของเขา!

"มีแล้ว!"

หลี่ฟานคิดในใจสักสิบกว่าวินาที แล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆ ตอบกลับ

[ฉันไม่ใช่เด็กติดเน็ต: อวี่น้อย เมื่อวานฉันเข้าร่วมทีมวิจัยหน่วยงานหนึ่ง สามเดือนข้างหน้าต้องเข้าร่วมงานวิจัยลับที่สำคัญมาก ระหว่างนี้ไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ แต่ผู้บริหารสัญญาว่าจะให้โบนัสอย่างน้อยสี่แสนหยวน โอกาสหายาก เพื่ออนาคตของเรา แล้วเจอกันอีกทีสามเดือนนะ!]

ซูยุนอวี่ที่ปลายสายคงไม่ได้ออนไลน์

ส่งข้อความไปแล้ว ก็ไม่มีการตอบกลับทันที

แต่หลี่ฟานไม่กังวลว่าอีกสามเดือนข้างหน้าเธอจะลบเขาออกจากเพื่อนแล้ว

เพราะจากที่เขารู้จักอีกฝ่าย หมาเลียที่กำลังจะรวยอย่างเขา เธอจะกล้าลบเหรอ?

แผนสมบูรณ์แบบ!

ต่อมา หลี่ฟานมองดูคนที่สองที่ส่งข้อความมา

[เฉินเออร์โกว: น้องชาย ช่วงนี้ว่างเล่นเกมมั้ย? มาเล่น 'มหาสมรภูมิไร้ขอบเขต' กัน พี่พาบิน~!]

คนนี้มีแค่ประโยคสั้นๆ

ประโยคธรรมดาๆ ที่เหมือนการทักทายของเพื่อนเล่นเกมที่ไม่ได้ติดต่อกันนาน

แต่กลับทำให้หลี่ฟานรู้สึกอบอุ่นในใจ

ชื่อในวีแชทคือเฉินเออร์โกว ชื่อจริงคือเฉินเทียนเช่ียง เป็นเพื่อนสนิทที่หลี่ฟานรู้จักตั้งแต่มัธยมต้น ต่อมาตอนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนก็บังเอิญเรียนโรงเรียนเดียวกัน อยู่หอเดียวกัน ดังนั้นในห้องสี่คน เฉินเทียนเช่ียงที่อายุอันดับสองจึงมีชื่อเล่นว่าเฉินเออร์โกว

ฟังดูอาจจะแปลกๆ แต่ก็ยังดีกว่าชื่อเล่นว่าเฉินเลาเออร์มาก

ส่วนชื่อเล่นของตัวเขาที่อายุน้อยที่สุดในห้องคือ... เรื่องเล็กน้อยไม่ต้องพูดถึง หลี่ฟานลืมไปนานแล้ว!

ที่หลี่ฟานรู้สึกอบอุ่นในใจเมื่อเห็นข้อความจากเฉินเออร์โกว เพราะในชาติก่อน เฉินเออร์โกวคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา!

แม้ไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่สนิทกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก!

น่าเสียดาย ในชาติก่อนเพราะตัวเองมัวแต่พยายามเพิ่มพลัง มีเวลาก็รีบร้อนไปอยู่กับซูยุนอวี่ ทำให้การติดต่อกับเฉินเออร์โกวค่อยๆ น้อยลง

แต่เพื่อนที่เรียกว่าเพื่อนแท้ ไม่ใช่ว่าติดต่อกันน้อยลงแล้วความสัมพันธ์จะจืดจางไป แต่เป็นการเก็บความสัมพันธ์นี้ไว้ในใจอย่างเงียบๆ

ในชาติก่อน จนกระทั่งก่อนหลี่ฟานตาย ความสัมพันธ์ของเขากับเฉินเออร์โกวยังแน่นแฟ้นมาก

ตอนนั้นเทียบกับซูยุนอวี่และจางเฟิง หลี่ฟานไว้ใจเฉินเออร์โกวมากกว่า!

น่าเสียดายที่เพราะพรสวรรค์ของเฉินเออร์โกวไม่ดีจริงๆ หลี่ฟานแม้จะไว้ใจ แต่ก็ไม่สามารถให้เขาเป็นกำลังสำคัญของตัวเองได้

"ข้อได้เปรียบที่สุดของการเกิดใหม่คือการรู้วิธีเล่นเกมก่อนใคร และความหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการมองเห็นหน้ากากของคนรอบข้าง รู้ว่าใครคือพวกเดียวกันจริงๆ!"

คิดถึงตรงนี้ หลี่ฟานกำหมัดแน่น

จากนั้นก็ตอบข้อความอีกฝ่าย

[ฉันไม่ใช่เด็กติดเน็ต: มหาสมรภูมิไร้ขอบเขต? ฉันเล่นตั้งแต่เปิดเซิร์ฟเวอร์วันแรกแล้ว ตอนนี้ขึ้น Lv8 แล้วด้วย! เฉินเออร์โกว นายเลเวลเท่าไหร่ถึงกล้าบอกจะพาฉันบิน?]

หลี่ฟานส่งข้อความไปไม่นาน เฉินเออร์โกวบังเอิญออนไลน์พอดี รีบตอบกลับทันที

[เฉินเออร์โกว: เฮ้ย หลี่น้อย นายอัพเลเวลยังไงวะ? ฉันเล่นทั้งคืนยังได้แค่ Lv6!]

[เฉินเออร์โกว: เดี๋ยว นายไม่ใช่ต้องทำงานเลี้ยงแฟนสาวดาวมหาลัยหรอ? มีเวลาที่ไหนมาเล่นเกมทั้งคืน? เกิดอะไรขึ้น?!]

[เฉินเออร์โกว: สายเรียกเข้า... รับสายหรือไม่?]

(จบบท)