บทที่ 11 ปฏิบัติการแก้แค้นของกิลด์อี้ป๋อเวินเทียน!

"หมื่นตัวเลยเหรอ หมาป่าเทากลายพันธุ์ในป่าทึบมืดมีไม่เยอะแถมเกิดใหม่ก็ช้า ต้องใช้เวลาเกือบอาทิตย์กว่าจะจัดการเสร็จ บ้าเอ๊ย!"

เนื้อหาเควสใหม่ทำให้แผนฟาร์มมอนส์เพื่อเลเวลอัพของหลี่ฟานต้องสะดุด

ถ้าเสียเวลากับเควสนี้มากเกินไป แผนเลเวลอัพก็จะล่าช้าแน่ๆ และรางวัลจากการสังหารบอสในป่าครั้งแรก การผ่านดันเจี้ยนครั้งแรก ก็อาจจะโดนคนอื่นแย่งไป!

และเขายังจำได้ว่ามีเควสลับที่สำคัญหลายอัน จะรับได้ก็ต่อเมื่อถึงเมืองหลักเท่านั้น ถ้าช้ากว่าคนอื่นก็อาจจะไม่มีโอกาสได้รับ!

"บ้า เขาตั้งเวลาเควสพอดีเจ็ดวัน เราไม่มีเวลาทำช้าๆ เลย!"

"[หัวใจนักรบ]... ช่างเถอะ ไอเทมนี้สำคัญกับผู้เล่นอาชีพนักรบมาก ต้องเอาให้ได้ เริ่มฟาร์มกันเลย!"

หลี่ฟานส่ายหน้า เพื่อให้ได้ไอเทมพิเศษ [หัวใจนักรบ] เควสจะยากเย็นแค่ไหนก็ต้องทำ!

คิดแล้วเขาก็ลงมือทันที

หลังจากซื้อแร่กับค้อนสำหรับซ่อมอุปกรณ์จากช่างตีเหล็กแล้ว ก็หมุนตัวเตรียมมุ่งหน้าไปป่าทึบมืดทันที

แต่ยังไม่ทันเดินไปกี่ก้าว หลี่ฟานก็รู้สึกว่ามีคนแอบตามเขา

เขาแอบสังเกตดู พบว่าจริงๆ มีคนต้องสงสัยคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง

"เห็นอุปกรณ์ดีเลยจะมาปล้นหรือไง?"

"ไม่ใช่ อุปกรณ์ผมก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น น่าจะจำผมได้แล้วมาแก้แค้นมากกว่า!"

"เป็นคนของฮวาหูเตี๋ยหรือเปล่า? คงไม่ใช่ ชาติก่อนฮวาหูเตี๋ยเล่นคนเดียวตลอด! ถ้างั้นคำตอบก็ชัดเจนแล้ว—— คนที่ตามผมต้องเป็นคนของกิลด์อี้ป๋อเวินเทียนแน่ๆ!"

หลี่ฟานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็มีคำตอบแล้ว

จากนั้น เขาก็ยิ้ม

แกล้งเดินช้าลงหน่อย เพื่อให้คนของกิลด์อี้ป๋อเวินเทียนได้รับข่าวและมีเวลาพอที่จะมาดักเขา!

"พอดีเลย ฉันกำลังจะตั้งหน้าตั้งตาฟาร์มหมาป่าเทากลายพันธุ์ ก่อนไป จะจัดการความยุติธรรมให้คนกิลด์อี้ป๋อเวินเทียนอีกรอบ ชื่อแดงก็ไม่กลัว!"

ตัดสินใจในใจแล้วหลี่ฟานก็แกล้งเดินๆหยุดๆ

ประมาณสิบห้านาทีต่อมา เขาถึงได้ออกจากเขตปลอดภัยของหมู่บ้านผู้เริ่มต้น

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว แน่นอน กลุ่มผู้เล่นที่ท่าทางเย่อหยิ่งก็รวมตัวกันมา

หลี่ฟานมองไปอย่างไม่แสดงอาการ กลุ่มคนนี้มีประมาณยี่สิบห้าถึงสามสิบคน มากกว่าครึ่งมีคำนำหน้าไอดีว่า อี้ป๋อ

ชัดเจนว่าพวกเขาคือกิลด์อี้ป๋อเวินเทียนที่มาแก้แค้นเขา!

หลี่ฟานยังเห็น [อี้ป๋อ-เหรินหวัง], [อี้ป๋อ-ต้าหวัง] และคนอื่นๆ ที่มองเขาด้วยสายตาดุร้าย

กิลด์อี้ป๋อเวินเทียนมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการเกมก่อนที่จะเข้าเกม "มหาสมรภูมิไร้ขอบเขต" เป็นกิลด์ใหญ่ที่มีชื่อเสียงในทางร้าย ผู้เล่นธรรมดาหลายคนได้รับความเดือดร้อนจากพวกเขา

ตอนนี้ผู้เล่นในละแวกนั้นเห็นเหตุการณ์แล้วอดพูดคุยกันไม่ได้

"ดูสิ พวกนั้นเป็นคนของกิลด์อี้ป๋อเวินเทียน!"

"อะไรนะ? กิลด์อันธพาลที่มีชื่อเสียงในทางเสียนั่นน่ะเหรอ?"

"ใช่ ดูจากคำนำหน้าไอดีสิ ดูเหมือนจะมีสมาชิกเก่าจากกิลด์อื่นมาด้วย พวกเขากำลังรังแกผู้เล่นธรรมดาอีกแล้ว!"

"เกมที่ฉันติดก่อนหน้านี้ก็โดนพวกนี้สังหาร น่าเสียดายตอนนี้ยังไม่มีกำลังพอจะช่วยเหลือคนอื่น เฮ้อ~!"

ผู้เล่นธรรมดาที่ยืนดู มองสมาชิกกิลด์อี้ป๋อเวินเทียนด้วยความกลัวและโกรธ แต่มองหลี่ฟานด้วยความเห็นใจ

เพราะชื่อเสียงที่เลวร้ายของกิลด์อี้ป๋อเวินเทียน ทุกคนคิดว่าหลี่ฟานเป็นผู้เล่นธรรมดาที่โชคร้ายโดนรังแก

เมื่อได้ยินเสียงวิจารณ์ [อี้ป๋อ-เหรินหวัง] ก็อดตะโกนด้วยความน้อยใจไม่ได้ "พวกนายรู้อะไร ไอ้หมอนั่นที่ชื่อเทพสงครามสังหารพวกเราก่อน! นี่แค่แก้แค้นธรรมดา คราวนี้พวกเราไม่ได้รังแกผู้เล่นธรรมดานะ!"

เหรินหวังรู้สึกน้อยใจ รู้สึกว่าตัวเองถูกผู้เล่นธรรมดาเข้าใจผิด

แต่ [อี้ป๋อ-จางเสี่ยว] กลับห้ามเขาด้วยความไม่พอใจ

"หุบปาก!"

"กิลด์อี้ป๋อเวินเทียนของเราทำอะไร จำเป็นต้องอธิบายให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องฟังด้วยหรือ?"

"ไม่พอใจ? อยากช่วยคนอื่น? มีน้ำยาก็เข้ามา จะจัดการพวกนายด้วยเลย!"

จางเสี่ยวหัวเราะเย็นชาข่มขู่ผู้เล่นธรรมดารอบๆ

เขาไม่สนใจจะอธิบายเหตุผลที่พวกเขามาดักหลี่ฟาน

กิลด์อี้ป๋อเวินเทียน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ต้องสนใจความรู้สึกของผู้เล่นธรรมดา?

เมื่อเห็นผู้เล่นธรรมดารอบๆ ถูกคำพูดของตนขู่จนไม่กล้าวิจารณ์เสียงดัง จางเสี่ยวก็พยักหน้าพอใจ แล้วจึงหันมามองหลี่ฟาน

"เทพสงคราม! นายนี่มันกล้าจริงๆ กล้ามาหาเรื่องกับคนของกิลด์อี้ป๋อเวินเทียนของพวกเรา!"

"ตอนนี้แกมาคุกเข่าโขกหัวสักสองที บางทีพวกเราอาจจะสังหารนายแค่ครั้งเดียวแล้วจบ ว่าไง? ลองคิดดูสิ ฮ่าๆๆๆ~!"

พอจางเสี่ยวพูดจบ สมาชิกกิลด์อี้ป๋อเวินเทียนคนอื่นๆ ก็หัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง

ในความเห็นของพวกเขา หลี่ฟานที่ถูกพวกเขาหลายคนล้อมไว้ ไม่มีทางหนีรอดแน่นอน!

ดังนั้นก่อนลงมือ พวกเขาจึงดูถูกด้วยคำพูดตามนิสัย

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขากำลังหัวเราะเยาะอย่างเหลิงๆ หลี่ฟานก็เริ่มลงมือแล้ว!

เห็นเพียงร่างของเขาเร็วดั่งกระสุนที่พุ่งออกจากลำกล้อง พุ่งตรงไปทางจางเสี่ยว

"ฟังพวกนายเห่าอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็รู้แล้วว่านายเป็นหัวหน้าพวกมัน ตายซะ!"

จับโจรต้องจับหัวหน้าก่อน หลี่ฟานอดทนฟังเสียงเยาะเย้ยมาหลายวินาที ก็เพื่อยืนยันว่าใครเป็นผู้นำของอีกฝ่าย ตอนนี้รู้แล้ว แน่นอนว่าทนต่อไปไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว!

"เฮ้ย นี่มันความเร็วอะไรกัน? หยุดมัน!"

จางเสี่ยวตกใจกับความเร็วเคลื่อนที่ของหลี่ฟาน ตัวเองเป็นนักธนู ถูกนักรบเข้าประชิดไม่ได้!

โชคดีที่มีน้องๆ ที่ซื่อสัตย์จงรักภักดีอยู่มากมาย ในนั้นมีผู้เล่นอาชีพนักรบและอัศวินไม่น้อย ก่อนที่หลี่ฟานจะเข้าถึงตัวจางเสี่ยว ก็มีนักรบระยะประชิดสามคนของอี้ป๋อเวินเทียนขวางทางไว้

"ในเมื่ออยากตาย งั้นฉันก็จะทำให้สมใจ!"

จางเสี่ยวเห็นสถานการณ์แล้วหยิบธนูผู้เริ่มต้นขึ้นมาเตรียมยิง

เพราะเลเวลไม่พอ เขาใช้กระบอกไม้กางเขนระดับทองแดงไม่ได้ เลยต้องใช้แบบนี้ไปก่อน

แต่ในความเห็นของจางเสี่ยว ตัวเองมีพรสวรรค์ระดับ B ตอนเริ่มเกมได้พลังเพิ่มมา 120 แต้ม พลังโจมตีสูงลิบลิ่ว สังหารผู้เล่นเลเวล 5 จะไม่ง่ายๆ หรือไง?

แต่ในขณะที่เขากำลังง้างธนู ภาพที่ทำให้เขาตกใจก็ปรากฏขึ้น——

เห็นเพียงหลี่ฟานพุ่งเข้าหาผู้เล่นระยะประชิดสามคนที่ขวางหน้าจางเสี่ยวอยู่ ยกดาบขึ้นฟัน

ฟัน! ฟัน! ฟัน!

หลังจากสิบกว่าดาบที่เร็วจนตาเปล่าแทบมองไม่ทัน ผู้เล่นระยะประชิดสามคนก็ล้มลงไปสองคน คนที่เหลือก็ถูกสังหารในวินาทีต่อมา!

"หนึ่งวินาทีสิบกว่าดาบ? นี่มันความเร็วโจมตีบ้าอะไร?"

จางเสี่ยวตกตะลึง

แต่ยังไม่ทันได้สติ หลี่ฟานก็มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

จางเสี่ยวใจหาย ไม่ใช่แค่เพราะกำลังจะโดนฟัน แต่เพราะเมื่อกี้เขาเพิ่งรังแกผู้เล่นธรรมดาไปหลายคน ตอนนี้เป็นชื่อแดงเต็มตัว!

เขายิงธนูออกไปโดยไม่รู้ตัว

ฟิ้ว~!

ลูกธนูเฉียดผ่านตัวหลี่ฟานไป เขาอยากจะยิงอีก แต่น่าเสียดายไม่มีโอกาสแล้ว!

ฟัน! ฟัน! ฟัน!

แสงดาบวาบผ่าน

วินาทีต่อมา จางเสี่ยวก็ตามรอยน้องๆ ทั้งสามคน กลายเป็นแสงสีขาวตายทันที!

และในจุดที่เขาหายไป มีอุปกรณ์สองชิ้นกับเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งดรอป

หนึ่งในอุปกรณ์นั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นกระบอกไม้กางเขนที่เปล่งประกายออกมา!

(จบบท)