LSG- บทที่ 86 เทพกระบี่ไร้สรรพสิ่ง (ตอนที่ 6 3/5) (อ่านฟรีวันที่19กันยา)

LSG บทที่ 86

แปลไทยโดย : SwordGod

เทพกระบี่ไร้สรรพสิ่ง (ตอนที่ 6 3/5)

ตกตะลึง!

พระเจ้า!

ไม่ใช่แค่ชิงเอ๋อเท่านั้นแต่เป็นตระกูลซูทั้งหมดต่างงเป็นไก่ตาแตก

"ไอ้สารเลว!"

นางดิ้นพล่านกัดฟันกึกๆพยายามดิ้ให้หลุดจากมือของชายคนนั้นแล้วชักกระบี่ลายถักขึ้นมาชี้หน้ามัน

"นี่แก.....นี่แกทำอะไรลงไป? ทำไมแกต้องสังหาร นายน้อยฮัวหยุด้วย! "

"เจ้าไม่ได้อยาหให้มันตายหรอกรึ?"

"อะไรน่ะ ข้านะหรอต้องการให้เขาตาย? หากว่าเขาตายละก้ นายน้อยของข้ากับตัวข้าจะถูกลากเข้าไปในเรื่องนี้นี่ แกรู้บ้างมั้ย? "

ชิงเอ่อ กัดริมฝีปากของนาง

เหตุผลที่ซูลี่หยงเลี้ยงดูนางภายใต้ผู้นำส่วนใหญ่มาจากซูหยุน

"นายผู้ชายกับนายหญิงได้ล่วงลับไปแล้ว นายน้อยไม่มีใครให้พึ่งพา แต่ก่อนนั้น เขาได้ไปล่วงเกินคนไว้หลายคน หากว่าตัวข้าไม่ได้อยู่ภายใต้ผู้นำสูงสุดแล้วแล้วนายน้อยมจะถูกรังแกหรือแม้แต่จะถุกแก้แค้นดังนั้นข้าต้องอยู่ในตระกูลหลัก ... ข้าต้องการปกป้องนายน้อย"

ชิงเอ๋อ กำหมัดแน่น

แต่เนื่องจาก ซูฮัวหยู ตายภายใต้การดุแลของนาง เป็นเเรื่องยากมากที่นางจะหนีโทษนี้ได้

บุรุษกระบี่อาบเลือดพุดว่า "ซูฮัวหยู ตายไปแล้วแต่เจ้ายังอยู่ดี สิ่งที่เจ้าต้องทำคือ แสร้งทำเป็นว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัส เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน จนเกิดขอบเขต มันยากที่จะรวมพลคนที่มีความสามารถของตระกูลซูเพื่อดูแล เว้นเสียแต่ว่ามันเป็นข้อผิดพลาดร้ายแรงท่านผู้นำจะไม่ลงโทษเจ้า! กินยาเม็ดนี้มันเป็นยาแสร้งว่าได้รับบาดเจ็บ ของหุบเขาฮวาซิน เมื่อกินเข้าไปแล้วเจ้าจะเข้าสู่สถานะที่ได้รับบาดเจ็บโดยฉับพลัน ดังนั้นเจ้าสามารถกินยานี้ได้ก็ต่อเมื่อเจ้าอยู่ระหว่างทางกลับไปที่ตระกูลซู ถ้าว่าเจ้าบาดเจ็บหนัก ตระกูลซู จะไม่ลงโทษเจ้าดังนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง! เอาล่ะเวลาไม่มีแล้วเจ้าต้องออกไปกับข้าเดี่ยวนี้! "

หลังจากนั้นชายหนุ่มก้ยื่นมือออกไป ในมือของเขามีเม็ดยาสีเขียว

ชิงเอ่อ ถามอย่างงงว่า "ท่านเป็นใครกัน...ทำไมถึงรู้เกี่ยวกับพวกเรา?"

"ข้า?"

จอมยุทธกระบี่โลหิต อยากจะบอกชิงเอ๋อ ใจจะขาด แต่มันติดตรงริมฝีปากล่างนิดหน่อยแล้วเขาลังเล

"ท่านปิดบังตัวตนของท่านแถมยังสังหารนายน้อยฮัวหยูแล้วเหตุใดข้าต้องไปกับท่าน?"

ชิงเอ่อ ถอยหลังกลับมาอย่างรวดเร็วถามด้วยเสียงที่ต่ำ

เมื่อเห็นแบบนี้หัวใจของนักดาบเลือดก็ตกวูบ

เมื่อคิดดีๆ ที่ชิงเอ่อ กล่าวมามันก็ถูกต้อง มันยังไม่เปิดเผยตัวตนของมันเลยแล้วใครที่ไหนจะเชื่อมัน? แล้วทำไม ชิงเอ๋อ ต้องไว้ใจมัน? ถึงแม้ว่า ตระกูลซู มีสาวกอยู่มาก ซูฮัวหยู เองก็ไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โตอะไรแต่ว่ายังไงๆเขาก็เป็นบุตรชายของ ซูลี่หยง และความตายของเขาก็มีอิทธิพลอย่างมาก

"หากเจ้าไม่ไปกับข้าขืนเจ้าอยู่ที่นี่เจ้าก็จะตาย ทำไมครั้งนี้เจ้าถึงไม่ไว้ใจข้ากัน? "

ซูหยุน ที่ปลอมตัวเป็น นักดาบ บ่นพึมพำ

หากว่ามันเปิดเผยตัวตนของมัน มันจะทำให้ชิงเอ๋อเป็นห่วงมันมากเกินไม่มีที่สิ้นสุด

มันโขมย ผลึกสวรรค์ มันเข้าไปยึดเอา ศิลานิรันดร์ และมันทำร้าย หูเชี่ยนเหม่ย และสำนักวิชาหมิงหยิง สำนักกระบี่เซียนกับสำนักวิชาหมิงหยิงจะไม่ปล่อยมันไปง่ายๆแน่ ชิงเอ๋อรู้จักมันทุกซอกทุกมุมว่ามันเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ของตระกูลซู นางไม่จำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับตัวตน ซูหยุน ที่เหี้ยมโหด

แต่ขณะที่เนางกำลังจะตัดสินใจนางเปลี่ยนความรู้สึกของนางและตะโกนว่า "ระวัง!"

ซูหยุนยืนตะตลึง ดังนั้น ชิงเอ๋อ จึงผลักมันแยกออกไป

ตูม!!

รัศมีกระบี่เลือดเจาะผ่านไหล่ของ ชิงเอ๋อ นางทรุดลงกับพื้น กระอักเลือดหน้าซีดเผือก

แม้ว่าจะไม่ร้ายแรง แต่การโจมตีครั้งนี้ทำให้เด็กสาวได้รับบาดเจ็บสาหัส

ซูหยุนตกใจมาก

มันมั่นใจว่า ชิงเอ๋อ นางไม่รู้จักมันในชุดนี้แล้วทำไมนางถึงช่วยมันด้วย?

เมื่อมองไปที่ ชิงเอ๋อ ผู้ที่นอนอยู่บนพื้น เลือดที่เดือดพล่านของมันพลันสงบลง

มันเดินเข้าไปแล้วพยุ่งชิงเอ๋อขึ้นมา มันล้วงเข้าไปในแหวนมิติหยิบเอาเม็ดยาออกมาป้อนเข้าไปที่ปากเล็กๆของนางเหมือนป้อนข้าวเด้กเพื่อห้ามเลือดของนาง จากนั้นมันก้หันกลับหาผู้ที่เริ่มโจมตี

ชายคนนี้ไม่ใช่ชายเสื้อแดง

นายหญิงดาราม่วง ถูกจับเป็นตัวประกันโดย โจวจื่อปู้ และชายที่อยู่ในเสื้อคลุมสีแดงเลือดออกจากการต่อสู้ ในขณะที่เขาไม่ได้จับตัว มู่เฟิง แต่เข้ามาหา ซูหยุน แทน

"แกต้องการฆ่า ข้าหรอ?"

ซูหยุนพูด

"แกสังหารคนของข้า แล้วทำไมข้าถึงจะไม่ฆ่าเจ้ากัน?"

คนที่สวมเสื้อคลุมสีเลือดแดงหัวเราะ "บอกข้ามา แกเป็นใคร แล้วเหตุใดแกถึงมาที่นี่ บางทีข้าอาจจะปล่อยนางไป!"

"ข้าแค่อยากจะพานางไป!"

"ข้าไม่สน วันนี้จะไม่มีใครได้ออกไปจากที่นี่!"

คนที่สวมเสื้อคลุมสีเลือดแดงก็เงยหน้าขึ้น ภายใต้เสื้อคลุมของเขาซ่อนคู่ของดวงตาที่ส่องแสงที่ทุกคนต้องตกใจกลัว "ข้าเห้นว่าเจ้ามี จิตวิญญาณแห่งความชั่วร้ายและลมปราณวิญญาณปีศาจ บนร่างของเจ้า บอกข้ามาซ่ะดีๆว่าแกเป็นใคร แกอญู่ฝังไหน แล้วแกต้องการอะไรและหากว่าแกย่อมคุกเข่าต่อหน้าข้า บางทีข้าอาจจะละเว้นเจ้า! "

"หากว่าข้าคุกเข่าต่อหน้าแก แกจะยอมให้ข้าพานางไปงั้นหรอ?"

ชิงเอ๋อ มึนงง

ชายคนนี้ ... ยินดีที่จะสละความศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อความปลอดภัยของข้างั้นหรอ?

เขาเป็นใคร?

คนที่อยู่ในเสื้อคลุมสีแดงเลือดส่ายหัว "นางไม่ใช่ปีศาจ!"

"หากแกยังยืนกรานอย่างนั้น นางต้องตาย?"

"ข้าต้องโกหกว่าเกิดอุบัติเหตุหรืออื่นๆนอกจากนี้มันจะยุ่งยากและทุกคนที่นี่ต้องตาย! หากว่าเจ้ายังดื้อดึงจเ้าจะต้องตายอยู่ที่นี่! "

ซูหยุนเงียบหลังจากพุด

"อึก?

ขณะที่โจวจื่อปู้ วอกแวก นายหญิงดาราม่วงก็ซัดเข้าไปทำให้เขามีรูใหญ่บนหน้าอก เขาร่วงลงมาจากกลางอากาศและตกลงไปที่พื้นคายเลือดออกมาสองสามคำก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนไป

"ท่านลอร์ด!"

ผู้คุ้มกันที่ทำหน้าที่ช่วยเหลือ ท่านลอร์ด ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด

"ทะ ... ท่านเจ้าลัทธิวิญ...วิญาญารโลหิต โปรดจำไว้ว่า ... ได้ ... ได่้โปรดช่วยชีวิตลูกสาวของข้าทุกวิธี ... วิธีทุกอย่าง"

เขาใช้ลมหายใจครั้งสุดท้ายของเขา ตะโกนอย่างอ้อนวอนด้วยเสียงหนาวเหน็บและแหบแห้ง ประโยคแตกกระท่อนกระแท่นและเมื่อเขาจบประโยคสุดท้ายเขาก็วางตัวลงบนพื้นและเสียชีวิต

"ฮะฮ่าฮ่าฮ่า! แม้ว่าข้าจะบ่มเพาะดีเลิศแค่ไหน แล้วข้าจะไปมีพลังอำนาจอย่างนั้นได้ยังไง มันไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ ที่จะนำคนตายกลับคืนมา! แกนี่มันบรมโง่เลยว่ะ แกเชื่อคำพูดของข้าได้ยังไงกัน? ฮ่าฮ่ามันตายไปพร้อมกับความปรารถนา! โง่เง่า มันช่างโง่เสียยิ่งกว่าโง่ซ่ะอีก! ฮ่า ๆ ๆ ... "

เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ที่ โจวจื่อปู้ เคารพบูชา หัวเราะเยาะเย้ย

"แกนี่มันเลวระยำตำ่ช้าเจ้าเล่ห์เพทุบายเลวระยำจริงๆ!"

นายหญิงอาจารย์ใหญ่ ตะโกน

ถึงนางจะฆ่า โจวจื่อปู้ แต่นางก็รู้สึกผิด นางเคยมีเรื่องกับ โจวจื่อปู้ แต่นางก้ไม่เคยคิดมาก่ินเลยว่านางต้องฆ่าเขาด้วยมือของตัวเอง

"อืม?

นายหญิงอาจารย์ใหญ่ คว้าไม้เท้าวิเศษของนางและรีบวิ่งไปพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยอาการบาดเจ็บ

ขณะที่นางลอยอยู่ในอากาศ ฝ่ามืออันผอมบางเหี่ยวย่นของนางเปลี่ยนทั้งหมดสิบสามท่าอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่านางกำลังวาดรูปดาวด้วยมือของนาง นางสร้างพลังงานที่ลึกลับลึกซึ้งเหมือนคลื่นกระเพื่อมเป็นลอนๆ

แต่ เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ไม่มีความกลัว มันจ้องมอง นายหญิงดาราม่วง ที่พุ่งตรงมายังมันและด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วมันกลายเป็นรังสีสีเลือดพุ่งเข้าไปหา นายหญิงดาราม่วง

โดยไม่รั้งรอ นายหญิงดาราม่วง สร้างชุดวิชาขึ้นมามากกว่า ดาราสีม่วงก็ครอบคลุมรัสมีโลหิตเหมือนจักรวาล

พลังมีความหนาแน่นมากถูกกระตุ้นการควบคุมระเบิดออกมาในทุกทิศทางทำให้เกิดการสั่นสะเทือน ชั้นบรรยากาศแตกเป็นเสี่ยงๆ ล้างผลาญลมปราณเช่นเดียวกับสภาวะของระลอกคลื่นหลังจากที่ลอยขึ้นไปในอากาศ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้พื้นที่ต่อสู้

มู่เฟิง ยังคงฟาดฟันกับนักบ่มเพาะปราณปีศาจผู้มีพลังมากมาย ร่างของนักบ่มเพาะปราณปีศาจและร่างของมนุษย์นอนเรียงรายรอบๆกองซ้อนกันเหมือนภูเขา ราวกับว่าเลือดสดๆกำลังจะจมจัสตุรัสสำนักวิชาทั้งหมด

ซูหยุน เป็นที่สังเกตุและไม่กล้าขัดจังหวะ มันคว้า ชิงเอ๋อ ขึ้นมาแล้วจากไปโดยไม่คำนึงว่านางจะใส่ใจหรือไม่

แม้ว่า อาคมย้อมปีศาจ จะช่วยได้ แต่หากมันมีความสารถควบคุม ร้อยกระบี่เพื่อสังหารได้ แต่มันก็ยังเป็นแค่กระบี่ธรรมดาๆอยู่ดี ถึงแม้พลังทำลายของพวกมันจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าก็ตามมันก็ไม่ได้มีประสิทธิภาพมากพอ กระบี่สามารถสังหาร นักบ่มเพาะปราณปีศาจก่อนที่จะบรรลุ เขตแดนแก่นแท้วิญญาณ ธรรมดาได้ หากแต่ว่ามันพบกับ วิญญาณโลหิตระดับสูง หรือ นักบ่มเพาะปีศาจชั้นยอดก็จะถือว่าเป็นการส่งตัวเองไปยังหลุมฝังศพของมัน

ดังนั้นสิ่งที่สามารถทำได้ตอนนี้คือ วิ่ง

ใบหน้าอันซีดเซียวของชิงเอ๋อขับเหงื่อออกมาไหลกระทบกับบาดแผลของนางและดูเหมือนว่านางอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นางเห็นวว่าชายคนนี้ต่อสู้ด้วยเลือดอย่างยากลำบางเพื่อช่วยนาง นางจึงไม่อยากขัดขืน

"ใครกัน ... ท่านหรอ?"

ชิงเอ๋อถาม

เงานี้ ...ปราณวิญญาณนี้มันช่างคุ้นนัก ... ทำไมเขาต้องช่าวยข้า?

โฮกกกกกก!!!

ซูหยุน ได้ยินเสียงคำรามดังสนั่นและมองไปข้างหน้ากลุ่มนักบ่มเพาะปีศาจและอสูรกำลังมุ่งหน้าตรงไป

พวกมันแต่ละตัวถือขวาน และ หอก ปีศาจทุกตัวมีเลือดข้นสดปกคลุมร่างกายของพวกมันตาแต่ละดวงจมลึกลงไปในความปรารถนาที่จะทำสงคราม

"ตระกูลซู!"

ซูหยุนตะโกนดังขึ้น

เหล่าสาวกของ ตระกูลซู วิ่งไปแต่ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าร่วมกับซูหยุน ว่ากันจริงๆแล้วเขาเป็นชายที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆและเขามีจิตวิญญาณที่ชั่วร้าย แม้ว่าเขาจะช่วย ชิงเอ๋อ แต่มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไร

เขาพูดว่า "พาผู้หญิงไปข้าจะจัดการกับสถานการณ์ที่นี่!"

"ได้!"

ทุกคนตอบกลับ

ซูหยุน ส่ง ชิงเอ๋อ ไปให้กับสมาชิกตระกูลซู และใช้กระบี่ร้อยเล่มเพื่อฆ่าอสูร

กระบี่สีแดงเลือดหมุนวนอย่างรวดเร็วเช่นกระแสน้ำวน ไกล้เข้าสู่อสูรพวกมันตัดเชือดเฉือนฝูงอสูรบดขยี้แยกออกเป็นล้านๆชิ้นในทางกลับกันกระบี่ถูกทำลายทุกๆเจ็ดหรือแปดเล่มสำหรับการสังหารอสูร ในอัตรานี้จะไม่มีกระบี่เลือดพอที่จะฆ่าอสูรได้

มันอาจจะกล่าวโทษได้เพราะไม่ได้ปลูกฝังให้สูงพอสมควรดังนั้นเขาจึงไม่สามารถควบคุมกระบี่ระดับสูงได้ ถ้าเขาทำเช่นนั้นได้ตอนจบคงจะไม่ได้เป็นแบบนี้แน่

เมื่อเรื่องนี้จบลงข้าต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้

ซูหยุนกัดฟันของมัน

อสูรร้ายถูกสังหารเหี้ยน แต่ว่า ซูหยุน เหลือกระบี่เพียงสี่เล่มเท่านั้น

มันหยิบ 'พันลึกล้ำ' จากฝักกระบี่ของมันแล้วทิ้งไว้กับ ชิงเอ๋อ และ ตระกูลซู

เมื่อพวกเขาข้ามเส้นทางเลือดสดพวกเขาจะอยู่ใกล้กับเขตชานเมือง

"หยุดนะ!" "แกเป็นใคร?"

กลุ่มนักบ่มเพาะปราณปีศาจ ที่เฝ้าสำนักวิชารีบวิ่งตะโกนมา

ซูหยุนมีลมปราณปีศาจที่แข็งแกร่งและเข้มข้น เหล่าผู้อาวุโสปีศาจคำรามออกมาเป็นภาษาปีศาจเพื่อทดสอบ ซูหยุน หากมันตอบไม่ได้เหล่าผู้เฒ่าจะส่งคนไปสังหารมัน

"นี่ข้าเอง! ข้าได้รับมอบหมายจาก เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ให้นำคนเหล่านี้ออกมา! เปิดประตูเร็วเข้าหลีกทางให้พวกเรา! "

ซูหยุนตอบด้วยภาษาปีศาจอย่างใจเย็น

ชิงเอ๋อ และคนรอบๆข้าง ใจเต็นตึกๆหลังจากฟังต่างฝ่ายต่างพุดภาษาปีศาจหันหน้าไปมาด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

จริงๆแล้วผู้ชายคนนี้เป็นปีศาจ ...

มนุษย์จะสามารถเข้าใจภาษาปีศาจได้อย่างไร? ผู้เฒ่าคนนั้นเห็นว่าชายคนนี้สามารถพูดภาษาปีศาจได้อย่างคล่องแคล่วและปล่อยตัวออกมา แต่เขาก็เฝ้าระวังอยู่เสมอและเขาก็จ้องที่คนของตระกูลซูซู: "พวกเขาทั้งหมดเป็นสาวกแก่นแท้วิญญาณธรรมดาหรอ? ท่านเจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต ต้องการให้เจ้าพาพวกเขาไปที่ไหน? มีนักบ่มเพาะที่กล้าแข็งจากเมืองธาตุไฟทั้งหมดกำลังวิ่งไปมาอยู่ที่นี่ เมื่อเจ้าออกจากสถานที่นี้เจ้าจะตาย เจ้าไม่รู้รึไง?

"ข้ารู้ แต่ ... นี่คือคำสั่งที่ข้าได้รับจาก เจ้าลัทธิวิญญาณโลหิต!"

ซูหยุน ตอบเป็นภาษาปีศาจ แต่มือของมันอยู่ในฝักกระบี่แล้วกำกระบี่ พันลึกล้ำ ไว้

ชิงเอ๋อ ดูเหมือนว่านางจะเข้าใจความคิดของซูหยุนจึกล่าวอย่างรวดเร็วว่า "โปรดหยุดก่อน พวกเขามีจำนวนมากกว่า และอย่างน้อยๆการบ่มเพาะของพวกเขาน่าจะอยู่ที่ระดับ ขั้นที่ 10 แก่นแท้วิญญาณ ท่านไม่ใช่คู่มือสำหรับพวกเขา! หยุดมันเดี๋ยวนี้! ข้าขอกลับไปที่จัสตุรัส! "

แต่…

มันสายเกินไป.

นี่ด่านสุดท้ายของการป้องกัน ซูหยุนไม่ยอมแพ้

นอกจากนี้สิ่งที่มันต้องทำก็คือการสร้างหลุมพราง!

ตราบเท่าที่มันสามารถนำ ชิงเอ่อ ออกจากที่นี้ได้ ...

ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งแค่ไหนมันก็ต้องต่อสู้!

ไป!

ซูหยุน แผดเสียงร้องพุ่งเข้าไปเหมือนเงาที่โหดเหี้ยม มันโผล่ออกมายังตำแหน่งที่หน้าผู้เฒ่าที่ไม่ทันจะตั้งรับมันชักกระบี่ไปตามทิศทาง

โฮกกก !.

พันลำ้ลึก สาดแสงอันงดงามออกมา

หนึ่งในระเบิดครั้งแรกในสามการโจมตี ดังกึกก้องมืดฟ้ามัวดิน..

แปลไทยโดย : SwordGod