LSG-บทที่ 64: การลอบสังหารยามค่ำคืนอันเงียบสงบ (ตอนที่ 1) (อ่านฟรี6สิงหา)

บทที่ 64: การลอบสังหารยามค่ำคืนอันเงียบสงบ (ตอนที่ 1)

ภาพนั้นดูอึดอัดมาก

ซินเยี่ยและซิงหยาง พุ่งไปทางด้านข้างของซูหยุน จากนั้นพวกเขาก็ชักกระบี่ออกจากเอวเพื่อช่วยซูหยุน

ชิงเอ๋อใจเต้นระรัว

"นายน้อย.....มีความกล้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

นางจ้องแต่เพียงซูหยุนเท่านั้น นางตกตลึงจนเนื้อเต้นนางคิดว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องจริง

พรสวรรค์ของนายน้อยถูกทำลายทำให้ไม่มั่นใจในตัวเอง เล่นพนันแล้วดื่มเหล้าไปวันๆ ... . เขาเปลี่ยนไปจากนิสัยเดิมของเขาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ... ทุกๆเดือนเหรียญเงินจิตวิญญาณที่ข้าให้แก่เขาซึ่งเขาเรียกร้องอย่างต่อเนื่องเขาก็หยุด ...

เกิดอะไรขึ้นกับนายน้อย

ตุบ ... .ตุบ ... ..

ซู ม่อสร่างบังคับม้าของมันไปข้างหน้าเพื่อเข้าใกล้ซูหยุน

มันไม่ได้ลงจากม้าของมัน แต่มันยังใช้สายตามองไปที่ชายคนที่อยู่ตรงหน้า

"แกกล้าฝ่าฝืนกฏหรอ?" ซูม่อสร่าย้ำด้วยน้ำเสียงชัดเจน

"ข้าไม่เจตนา!" ซูหยุนตอบ

"แกกล้ามีปัญหากับข้าเหรอ?"

ซูม่อสร่า ส่งเสียงหึในลำคอ สายตาของมันเริ่มเต็มไปด้วยความตั้งใจในการสังหารอย่างลึกซึ้งขณะที่มันชักกระบี่ออกจากเอวของมัน เสียงกระบี่กรีดร้องขณะที่มันสั่นสะเทือน จากนั้นมันก็ชี้ไปที่ซูหยุนและพูดสั้นๆ "จงยอมมอบตัวซะแต่โดยดี ถ้าไม่อย่างนั้นข้าจะตัดหัวของแกทันทีตรงนั้น!

"ซูม่อสร่า หากแกกล้าลงมือ รับลองได้เลยว่าข้าจะเลาะหนังเจ้าให้เหลือแต่โครงกระดูก! แกกล้ามั้ย? "

"นี่แกพูดอะไรของแกน่ะ ? ซูหยุน แกคิดว่าแกจะฆ่าข้าได้หรอห๊ะ?

"ข้าทำไม่ได้!"

"แล้วใครละที่ทำได้?" ซูม่อสร่า หัวเราะ

ซูหยุนยกมือขึ้นชี้ไปที่ชิงเอ๋อ

ซูม่อสร่าตัวแข็งทื่ออยู่พักหนึ่งก่อนหัวเราะออกมาเสียงดังอีกครั้ง

"ฮ่าฮ่า ... . สาวใช้หรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า ... นี่มันตลกจริงๆเลย ! " ดวงตาของซูม่อสร่าเลทออกพลางหัวเราะไป ไม่นานมันก็หยุดลง

มันพูดใบหน้าด้วยความรังเกียจขณะที่มันจ้องมองชิงเอ๋อด้วยความชิงชัง ปากของมันขดตัวเผยให้เห็นการเยาะเย้ย "ไม่ต้องพูดถึงพลังเพราะแม้แต่สถาณะตอนนี้.....นางยังด้อยกว่าข้า! นางคิดจะฆ่าข้าหรอ? ถ้าเจ้ามีปัญญาก็ลองดู! "

ฮ่า ๆ ๆ ๆ…."

คราวนี้ซูม่อสร่าไม่ได้หัวเราะคนเดียว แม้แต่ หน่วยพิทักษ์พิเศษสำนักภายในก็ร่วมหัวเราะด้วย

เสียงหัวเราะของพวกเขาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและดูหมิ่น

แม้ว่าพวกเขาจะรู้เรื่องเกี่ยวกับสาวน้อย ชิงเอ๋อ ชื่อนี้มันเป็นชื่อที่ไม่มีความหมาย

ชิงเอ๋อพยายามโต้แย้ง แต่ทำได้เพียงกำหมัดแน่นระงับตัวเอง

ผิวหนังของ ซินเยี่ย และ ซิงหยาง แดงก่ำพลังหมายมุ่งเจ้าเข้าโจมตี ซูม่อสร่า

แต่ในตอนนั้นซูหยุนได้เปิดปากพูด

มันเปิดปากด้วยเสียงดังกังวาลและตะโกนว่า "โดยปกติแล้วนางไม่สามรถฆ่าเจ้าได้ แต่มีบางคนที่นี่สามารถฆ่าเจ้าได้แค่พลิกฝ่ามือ !!!"

"มันเป็นใคร ?? เศษสวะสองตัวที่อยู่ข้างๆแกงั้นหรอ? " ซูม่อสร่าหัวเราะเยอะเย้ย ขณะ ตรวจสอบ ข้างๆซูหยุน

“ไอ้ระยำ!” ซิงหยางแทบคลั่ง แต่ซุนหยุนห้ามไว้

ซูหยุนขยิบตาใส่ซูม่อสร่าแล้วตะโกนว่า "แน่นอนว่าไม่ใช่พวกเขาหรอก แต่ว่าเป็นผู้อาวุโสผู้โด่งดัง หูเชี่ยนเหม่ย แห่ง สำนักวิชาหมิงหยิง! "

เสียงของมันดังมากจนน่ากลัว "ไม่นานมานี้ ชิงเอ๋อ และ หูเชี่ยนเหม่อย ได้พบกัน พวกนางเข้ากันได้ดี พวกนางได้กลายเป็นสหายสนิทในระยะเวลาสั้น ๆ ! สำหรับเรื่องที่นางมาที่นี่เหตุผลที่แท้จริงของหูเชี่ยนเหม่ย คือการมาฝึกฝน ชิงเอ๋อ หากเจ้าต้องการไปยั่วโทษะของหูเชี่ยนเหม่ย และ สำนักวิชาหมิงหยิง ของนางทำให้เป็นศัตรูของตระกูลซูแล้วละก็ มันจะเป็นความผิดของเจ้าที่หาเรื่องใส่ตัว เพราะฉะนั้น ชิงเอ๋อไม่ได้มีความผิดอะไร แต่กลับต้องสรรเสริญนาง

"เจ้ากำลังพูดจาไร้สาระอะไรเนี่ยะ?" นัยน์ตาของซูม่อสร่าหดเล็กลงขณะที่มันหัวเราะเยาะ "หูเชี่ยนเหม่ย เป็นสหายกับ นังสาวใช้กระจอกเนี่ยหรอ? อย่าทำให้ข้าขำตายดีกว่า! เร็วเข้าทุกคน ช่วยข้านำตัวพวกมันกลับไป ไม่ต้องเสียเวลาเยือดเยื้อ! "

“เข้าใจแล้วครับ” หน่วยพิทักษ์พิเศษไม่สุภาพอีกต่อไปทุกคนก็เปิดใช้งานกลิ่นอายจิตวิญญาณของตนเองเดินไปที่กลุ่มของซูหยุน

อย่างไรก็ตามในเวลานั้นพลันมีภาพร่างสีแดงบินมาด้วยความรวดเร็วราวฟ้าผ่า นางร่อนลงตรงหน้าซูหยุน

ขณะที่เท้าของเตะลง พื้นดินสั่นสะเทือนอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งกลุ่มของหน่วยพิทักษ์พิเศษสเปะสปะล้มลงกับพื้น พวกเขารู้สึกอายมากจากการกระทำของพวกเขา

แม้ ซูม่อสร่า ยังรับเคราะห์ เห็นได้ชัดว่าม้าจิวิญญาณของมันกลัวมากจากที่ตรงนั้นและม้าตัวนั้นถูกเตะส่งๆขึ้นไปในอากาศ มันเกือถูกโยนออกไปจากหลังม้าของมันเอง

มันต้องใช้เวลาสักพักในกรสงบม้าของมัน

ขณะที่มันจ้องจากพื้นดินมีสามรอยแตก รอยแตกเหล่านี้ได้แยกออกจากแหล่งกำเนิดเดียวกัน: เท้าเล็ก ๆ และละเอียดอ่อน

หูเชี่ยนเหม่ย!

ซูม่อสร่าตกตะลึง

"ตีมัน!" ซูหยุนออกคำสั่งเบา

รอยย่นของคิ้วปรากฏบนใบหน้า หูเชี่ยนเหม่ย แต่มันยังสมบูรณ์ นางรีบพุ่งเข้าหา ซูม่อสร่า ราวกับพายุหมุน ด้วยมือเพียงข้างเดียวของนาง นางได้ตบเข้าไปที่หน้าของ ซูม่อสร่า อย่างโหดเหี้ยม

เพี้ยะ!!

ร่างของซูม่อสร่าถูกส่งลอยออกจากม้าจิตวิญญาณของมัน ก่อนที่จะกระแทกกับต้นไม้

ตูม!!!

ร่างของมันชนเข้ากับต้นไม้กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นสองสามครั้ง ขณะที่มันยืนขึ้นแก้มของมันเป็นสีเลือดสด

ที่มุมปากของซูม่อสร่ามีเลือดไหลย้อยลงมา ขณะที่มันแตะไปที่แผลที่ด้านข้างของมันจิตใจของมันก็ประหลาดใจอย่างสิ้นเชิง มันจ้องมอง หูเชี่ยนเหม่ย ด้วยความโกรธ

"ท่านผู้อาวุโสอันทรงเกียรติ ... ท่านพยายามทำอะไร?"

"พยายามทำ?" หูเชี่ยนนเหม่ย เหล่ตามองซูหยุน จากนั้นนางก็จ้องที่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังซูหยุนและมองชิงเอ๋อ นางชี้ไปที่เธอและพูดว่า "เธอคนนี้คือน้องสาวร่วมสาบานของข้าและเราก็รักกันมาก ชอบกันตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ในคราวนั้น นางได้พาข้าไปเที่ยวชมสำนักภายนอกของตระกูลซู หากว่าเจ้ากล้าที่จะทำให้น่าขุ่นข้องหมองใจละก็ข้า หูเชี่ยนเหม่ย ... เจ้าคิดจะลองดีก็เอา! "

"งั้นก็แค่กำจัดมัน ... " ในเวลานั้นซูหยุนกระซิบเบาๆข้างๆหูเชี่ยนเหม่ย

มันไม่ดัง แต่ ชิงเอ๋อ ได้ได้ยินอย่างชัดเจน

นัยน์ตาของนางเบิกกว้างขณะที่นางจ้องมองไปที่ซูหยุนด้วยความประหลาดใจ นางรู้สึกประหลาดใจอีกครั้งที่พบว่าสายตาของซูหยุนฉายแสงอำมหิตจาง มันเป็นจิตสังหารที่ต้องการฆ่าและทำลาย

ร่างทั้งร่างของชิงเอ๋อสั่นสะท้าน ...

นี่เป็นนายหนุ่มจริงๆหรือ?นี่คือนายน้อยจริงๆหรอ

กระนั้นก็ตาม หูเชี่ยนเหม่ยยังไม่ได้ลงมือ

นางรอสักพักก่อนนางจะตอบว่า "ถึงแม้ว่านี่จะเพื่อผลึกสวรรค์ แต่ถ้าข้าทำเช่นนี้เพราะเขาเป็นคนของซูหลี่โซวง เมื่อข้าฆ่ามันแล้วจะมีความจะมีความบาดหมางระหว่างตระกูลซูและสำนักหมิงหยิง . แม้ว่าสำนักวิชาหมิงหยิง ไม่ได้อ่อนแอ แต่ความสัมพันธ์ของตระกูลซู ก็เป็นสิ่งที่สำคัญ ความสัมพันธ์มันสลับซับซ้อนข้าไม่อยากเป็นศัตรูของพวกเขา "

"งั้นก็ทำร้ายมันให้หนักแทน สำหรับการฆ่ามันเดี๋ยวข้าจัดการเอง. " ซูหยุนกระซิบกลับมา

หลังจากที่ หูเชี่ยนเหม่ย ได้ยินคำเหล่านี้นางก็เริ่มลงมือทันที ในเวลานี้หมดจดและมีประสิทธิภาพ นางจู่โจมไปทางซูม่อสร่า

ครืนนน! ! !"ผู้อาวุโส หู... " ดวงตาของซูม่อสร่าเบิกกว้างขึ้น แต่มันก็บอกได้โดยไม่ต้องพูดเลยว่าเมื่อมันเห็นร่างเล็กๆที่ปราดเปรียวของ หูเชี่ยนเหม่ย ที่กระโจนเข้าหาตัวมันอย่างรวดเร็วและพริบตาเดียวอยู่ตรงหน้ามัน จากนั้นนางก็ยื่นฝ่ามือของนางวัดเข้าไปในอก

ตูม!!

ซูม่อสร่ากระอักเลือดลอยไปในอากาศ มันล้มลงบนพื้นอีกครั้ง แต่มันไม่จบ กลิ่นอายพิเศษของหูเชี่ยนเหม่ยที่โจมตีร่างของซูม่อสร่าจากภายในซึ่งไม่นานได้ทำลายห้าอวัยวะและหกลำไส้ (Tl: อวัยวะภายในทั้งหมด)มันสร้างบาดแผลภายในของซูม่อสร่าซึ่งเป็นการปิดกั้นจิตวิญญาณของมันชั่วคราวเพื่อป้องกันไม่ให้มันใช้พลังวิญญาณในการฟื้นฟู

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวนางได้ทำให้ผู้อาวุโสขั้นผลิวิญญาณระดับสิบบาดเจ็บแล้ว มันไม่อยู่ในฐานะที่จะสู้ต่อไป

หน่วยพิทักษ์พิเศษภายในที่เห็นภาพกลายวิตก เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครกล้าที่จะยั่วโทสะเผชิญหน้า หูเชี่ยนเหม่ย แต่พวกเขารีบวิ่งไปหาซูม่อสร่าช่วยพยุงมันขึ้น

ไปซ่ะ!"

คำเดียวจากปากสีชมพูเล็ก ๆ ของ หูเชี่ยนเหม่ย

พวกเขาช่วยพยุงซูม่อสร่าขึ้นม้าของมันแล้วพวกเขาก็รีบออกไป

ไม่นานเสียงฝีเท้าม้าก็จางหายไปเหลือพียงฝุ่นที่ลอยอยู่รอบ ๆ

เป้าหมายของหูเชี่ยนเหม่ยในการเดินทางครั้งนี้คือการได้รับ ผลึกสวรรค์ ขณะที่ผลึกสวรรค์อยู่ในมือของมัน หูเชี่ยนเหม่ย ต้องทำตามคำเรียกร้องของมัน แน่นอนตราบเท่าที่คำขอไม่ได้อุกอาจเกินไป

สำหรับการประกาศว่าหูเชี่ยนเหม่ยและชิงเอ๋อเป็นพี่น้องร่วมสาบานมันจะช่วยให้ชิงเอ๋อมีอิทธิพลมากขึ้นในตระกูลซู อย่างน้อยๆนางจะไม่ถูกรังแก นอกจากนี้ซูหยุนไม่อาจเกี่ยวข้องกับ หูเชี่ยนเหม่ยได้ มิฉะนั้น ซูหลี่โซวง จะตรวจสอบมันและเปิดเผยทุกสิ่งทุกอย่าง

ซูหยุนมองไปที่ทิศทางที่กลุ่มซูม่อสร่าออกไปมันครุ่นคิดแล้วถามว่า "ในอีกสามวันมันจะมาแก้แค้นใช่มั้ย?"

"ตอนนี้มันลุกจากเตียงมันไม่ได้หรอก" หูเชี่ยนเหม่ย ยิ้มเบา ๆ พลันนางก็คิดบางอย่างออกแล้วมองไปที่ซูหยุน "เจ้าจะทำอะไร?"

ซูหยุนไม่ตอบและเดินตรงเข้าไปในห้องของมัน

ขณะเดียวกัน ชิงเอ๋อ ก็มองไปที่ หูเชี่ยนเหม่ย ด้วยความงุนงง

ผู้อาวุโสสำนักวิชาหมิงหยิง มีสาวกภายใต้นางนับหมื่น แม้แต่ชิงเอ๋อยังเคารพนาง

ท่านผู้นำสูงสุดแห่งตระกูลซูเดินทางไปสำนักภายนอกเพื่อต้อนรับนางด้วยตัวเอง ...หูเชี่ยนเหม่ยออกมาช่วยนางตอนนี้จริงๆหรอ

นางพูดออกมาว่า... เธอเป็นพี่น้องร่วมสาบาน?

"มาสิเข้ามาคุยกัน น้องเล็ก!" หูเชี่ยนเหม่ยเผยฟันที่ขาวราวหิมะยิ้มให้ ชิงเอ๋อ หลังจากนั้นไม่นานนางก็หายเข้าไปในห้องพร้อมกับหางสีขาวของนาง

.........

หลังจากที่เข้าไปในกระท่อมแล้วซินเยี่ย ซิงหยาง ยืนอยู่หน้าโต๊ะ พวกเขาไม่กล้าที่จะปฏิบัติต่อชิงเอ๋อ

ในความเห็นของพวกเขารู้ว่าการบ่มเพาะของหูเชี่ยนเหม่ยพวกเขาจะต่อต้าได้หรอ?

"ฮาฮ่า ๆนั่งๆๆทุกคน อาห์! มัวยืนทื่ออยู่ทำไมเล่า! อา มา มา, น้องเล้กชิงเอ๋อ, ไม่ต้องอายน่าาาา, จ๋อ, จ๋อ, เจ้าน่ารักดีนี่นาา! " หูเชี่ยนเหม่ยขยิบตาใส่ชิงเอ๋อ ด้วยดวงตาที่น่ารักของนาง ลิ้นเล็ก ๆ ที่ละเอียดอ่อนของหูเชี่ยนเหม่ย เลียริมฝีปากของนางราวกับว่านางดูหิวกระหาย

ใบหน้าของชิงเอ๋อแดงก่ำรีบก้มหน้าลง

"โอ้ ท่านผู้อาวุโสหู ท่านอย่าได้ล้อนางเลย" ซูหยุนโผงผางนั่งลงบนพื้น

"ข้าก็แค่ล้อเล่นนาาา?"

ใครจะได้มีโอกาสเห็นที่หูเชี่ยนเหม่ยหันไปหาซูหยุนแล้วพูดว่า "ข้าก็แค่ล้อพวกเขาเล่นเฉยๆ? เมื่อเทียบกับข้าแล้วมีคนที่เล่นยิ่งกว่าข้ามากกว่านี้อีกจริงมั้ย "

“อะแฮ่ม ... .ค่อก ... .ค่อก ... .” ซูกระแอมออกมาทันที

อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าหูเชี่ยรนเหม่ยอยากเป็นเพื่อนกับชิงเอ่อ จากนั้นนางก็ยกมือสีขาวเล็ก ๆของนาง ทันใดนั้นมีแสงสีขาวสว่างจ้าละลานตาปกคลุมซินเยี่ย ซิงหยาง และ ซูชิงเอ๋อ

พลันทั้งสามพบว่าไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยในรูหู

"เกิดอะไรขึ้น?" ทำไมเราไม่ได้ยินอะไร? " ซิงหยางกังวลใจ

เสียงของ หูเชี่ยนเหม่ยi ปรากฏขึ้นในจิตใจของพวกเขา

"ข้ามีเรื่องที่จะพูดกับซูหยุน มันไม่สดวกสักเท่าไหร่สำหรับพวกเจ้า ข้าจะปิดกั้นเสียงจากพวกเจ้าชั่วคราว รอสักพัก! "

หลังจากที่ได้ยินแล้วหัวใจของทุกคนก็สงบลง

"เจ้าทำอะไร?

ซูหยุนไม่พอใจ"ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้พวกเขาได้ยินการพูดคุยระหว่างเรา เราก็บอกให้พวกเขาออกไปก็ได้"

"ไม่ได้! ถ้าพวกเขาออกไป พวกเราจะอยู่กันที่นี่เพียงสองคน ... จะมีข่าวลือที่ไม่น่าฟังออกมาจากสถานการณ์แบบนี้! " หูเชี่ยนเหม่ยพูดออกมาในขณะที่นางหัวเราะคิกคักใช้เสน่ห์ของนาง

นัยน์ตาคู่สวยของนางจ้องซูหยุนกระพริบตาปริบๆด้วยเสน่ห์เย้ายวนของนาง

ซูหยุนเป็นเหมือนทาสรับใช้ที่ทำอะไรไม่ได้

หูเชี่ยนเหม่ยยิ้มต่อมาอย่างแข็งทื่อและมองอย่างไม่พอใจ "ข้าไม่สวยหรอ?"

"ไม่ๆเจ้าสวยมาก!"

"แล้วทำไมเจ้า ... ไม่เห็นจะแสดงอะไรเลยล่ะ?" หูเชี่ยนเหม่ย แบะปากมองไปทางซูหยุน

แม้ว่ารูปร่างของหูเชี่ยนรเหม่ยจะเล็กกระทัดรัด แต่ชุดต่อสู้ของนางก็ส่งเสริมให้ดูอวบอั๋นเหมือนจะระเบิดออก เห็นได้ชัดว่านอกเหนือจากใบหน้าที่มีเสน่ห์ของนางแล้วยังคงมีพื้นที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งที่จะดึงดูดทุกคนให้หันมามองที่หน้าอกของนาง

ในขณะนี้ หูเชี่ยนเหม่ยยังคงอยู่ในสายตาของทั้งสามคน นางเพิ่งมองข้ามพวกเขาและคลายเสื้อผ้าของนางเผยผิวสีขาวบริสุทธิ์ของร่างกายที่บอบบางของนาง จากนั้นนางก็พูดอย่างยั่วยวนว่า "หากเจ้าต้องการ ... ก็นับว่าดี!"