ตอนที่ 160 การตัดสินใจ (ตอนสุดท้ายของภาค)

ตอนที่ 160 การตัดสินใจ (ตอนสุดท้ายของภาค) ฟรี

หญิงสาวในชุดสีฟ้ามองดูเมิ่งชวนอย่างถี่ถ้วน คิ้ว ตา ขนตา จมูก ปาก หู กระทั่งไฝบนใบหน้าของเขา เธอพยายามจะสังเกตดูทุกอย่าง แต่ก็ไม่เห็นถึงไฝเม็ดเล็กๆเพราะเขาอยู่ห่างออกไปกว่าสิบลี้

‘หน้าตาของชวนเอ๋อร์ยังมีทรงเดียวกับตอนยังเด็กอยู่เลย ตอนนี้รูปงามขึ้นมากเลยล่ะ’ หญิงสาวชุดสีฟ้ายิ้มและมองดูเขา ขนตาของเธอค่อนข้างจะยาว ‘ถ้าข้าขยับเข้าไปใกล้กว่านี้ข้าคงจะเห็นไฝที่ใต้ตาเขา’

‘ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ต้าเจียงเลี้ยงดูชวนเอ๋อร์มาตลอด ชวนเอ๋อร์ไม่ทำให้พวกเราผิดหวังจริงๆ’ แม้หญิงสาวชุดสีฟ้าจะมีความสุข แต่น้ำตาก็อดไหลออกมาไม่ได้

เธอมองดูขบวนเจ้าบ่าวไปถึงที่บ้านพักชั่วคราวของหลิวชีเยว่ หลังจากเข้าไปในนั้นหนึ่งชั่วยาม พวกเขาก็รับตัวเจ้าสาวเรียบร้อย หลิวชีเยว่ในชุดสีแดงก็เข้าไปนั่งบนเกี้ยว

หลิวเยว่ป๋ายมองดูภาพตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ในที่สุดลูกของเขาก็ได้แต่งงาน เขารู้สึกยินดีที่เจ้าบ่าวคือเมิ่งชวน หลิวเยว่ป๋ายหวังเพียงให้ลูกได้มีชีวิตที่ดี ไม่อยากให้ลูกต้องแบกรับภาระที่เขามี เขาไม่เคยบอกลูกสาวเลยว่าตระกูลหลิวกดดันเขามากเพียงไหน

เมิ่งชวนและหลิวชีเยว่ต่างเป็นคนมีความสามารถ ตระกูลหลิวไม่ได้มาขัดขวางงานแต่ง กลับกัน พวกเขาส่งเทพอสูรแดนอมตะมาพร้อมของกำนัลแทน แต่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรสะดุดตา เมิ่งต้าเจียงและหลิวเยว่ป๋ายเองก็ไม่ได้โวยวายอะไร พวกเขาไม่อยากให้เกิดความวุ่นวาย การที่ตระกูลหลิวส่งเทพอสูรแดนอมตะมาก็เห็นความตั้งใจได้ชัดอยู่แล้ว พวกเขาไม่อยากให้เมิ่งชวนและหลิวชีเยว่โกรธ พวกเขาเพียงอยากรักษาสัมพันธ์เอาไว้ให้ดี

…

หญิงสาวชุดสีฟ้าประสานนิ้วกันแน่นและมองดูขบวนเจ้าบ่าวกกลับไปที่คฤหาสน์ของเมิ่งชวนพร้อมกับเจ้าสาว

หลังจากที่เจ้าสาวลงจากเกี้ยว เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็เดินผ่านขันไฟและเข้าไปในคฤหาสน์ เมื่อพวกเขาเข้าไปในนั้นเธอก็ไม่เห็นอีกต่อไป

"เขาได้แต่งงานแล้ว" หญิงชุดฟ้ากระซิบเบาๆ "ในที่สุดชวนเอ๋อร์ก็ได้แต่งงาน ภรรยาเติบโตมาพร้อมกันกับเขา ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรขนาดนี้" น้ำตาได้หายไปจากดวงตาของหญิงสาวแล้ว เธอสงบสติอารมณ์และเดินออกไปจากห้อง ไปหายชายชราชุดเทาด้านนอกห้องและกล่าว “ได้เวลากลับกันแล้ว”

“เราต้องรีบกลับโดยไว ต้องรีบกลับภายในวันนี้ มิฉะนั้นคงจะมีปัญหาได้หากถูกเจอตัว” ชายชราชุดสีเทาดูเป็นกังวล

"ไม่กังวลไป" หญิงสาวชุดฟ้าตอบเรียบๆ

เธอและชายชราชุดสีเทาจากด่านเป่ยเหอไปอย่างเงียบงัน เมิ่งต้าเจียงและเมิ่งชวนไม่รับรู้ถึงตัวตนของเธอ

…

“คารวะฟ้าดิน!”

เมิ่งชวนและหลิวชีเยว่ถือผ้าไหมสีแดง ในตอนนี้พวกเขาต่างรู้สึกมีความสุขและยินดียิ่ง

“คารวะพ่อแม่!”

เมิ่งชวนและหลิวชีเยว่หันไปก้มกราบเมิ่งต้าเจียง

เมิ่งต้าเจียงหัวเราะเล็กน้อยในขณะที่มองดูพวกเขา แต่ในใจเขาก็เจ็บแปลบขึ้นมานิดหน่อยเมื่อได้เห็นเก้าอี้ที่ว่างเปล่าข้างตัวเขา เขารีบสงบอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วและยิ้มให้เมิ่งชวนกับหลิวชีเยว่

“คารวะซึ่งกันและกัน!”

เมิ่งชวนและหลิวชีเยว่หันหน้าเข้าหากัน

หลังจากผ่านพิธี ตอนนี้พวกเขาต่างเป็นสามีภรรยากันโดยสมบูรณ์ นับจากนี้ไป เขาเป็นสามีของเธอ และเธอก็เป็นภรรยาของเขา

“พาพวกเขาไปห้องหอ!”

เมิ่งชวนพาหลิวชีเยว่ไปยังบ้านที่ตกแต่งใหม่

…

เจ้าสาว หลิวชีเยว่สามารถพักผ่อนรออยู่ในห้องได้ ส่วนเมิ่งชวนก็หยิบดอกไม้สีแดงออกจากอกและเดินออกไปรับแขก ในฐานะเจ้าบ่าว เขาต้องดื่มกับแขกทุกคน

ดวงจันทร์ส่องกระจ่างในคืนที่มืดมิด แขกเหรื่อเริ่มกลับออกไปหลังจากกินจนอิ่ม

ก่อนหน้านี้เหล่าแขกวางแผนว่าจะไปแกล้งคู่บ่าวสาวในห้องหอ แต่ว่าเมิ่งชวนกับหลิวชีเยว่เป็นเทพอสูร! เทพอสูรเป็นตัวตนที่พิเศษ พวกเขาไม่ต้องทำตามประเพณีทั่วไปก็ได้ เทพอสูรบางคนแต่งงานเพียงคารวะฟ้าดินเท่านั้น เมิ่งชวนและหลิวชีเยว่ทำตามประเพณีแทบทุกอย่างแต่ตัดสินใจข้ามการโดนแกล้งที่ห้องหอไป

หลังจากแขกออกไปหมดแล้ว เมิ่งต้าเจียงก็นั่งดื่มอยู่คนเดียวในห้อง ภาพตรงหน้าดูพร่ามัวกับร่างที่เอนไปมา ราวกับว่าเขากลับไปยังวันแต่งงานของตน

ตอนที่เขาแต่งงาน เขาไม่อ้วนเลยแม้แต่น้อย เป็นชายหนุ่มรูปงามในตอนนั้น ภรรยาของเขาเองก็งดงามราวกับนางฟ้า แต่เขาต้องเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวตลอดหลายปีที่ผ่านมาจนเมิ่งชวนได้เข้าสู่เขาหยวนชู

‘เหนียนหยุน ชวนเอ๋อร์ได้แต่งงานแล้วนะ ในอนาคต ชวนเอ๋อร์กับชีเยว่จะมีลูกกันแล้ว’ เมิ่งต้าเจียงมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน ยี่สิบห้าปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ‘เหนียนหยุน ข้าคิดถึงเจ้าจริงๆ….’

เมิ่งต้าเจียงเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง ความลับของภรรยาที่คนอื่นๆไม่รู้ แต่เขารู้ทุกอย่าง เพื่อภรรยาและลูกของเขาแล้ว เขาต้องเก็บไว้เป็นความลับตลอดไป

…

ในห้องข้าวใหม่ปลามันมีเทียนสีแดงถูกจุดเอาไว้ ภายใต้แสงเทียน ทุกอย่างสลัวๆ

“ชีเยว่” เมิ่งชวนหันไปมองหลิวชีเยว่ที่ใส่ผ้าคลุมปิดหน้าสีแดง เขาหยิบแท่งเหล็กขึ้นมาและยกผ้าคลุมสีแดงขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่แดงก่ำ

ผิวของหลิวชีเยว่ขาวเนียนราวกับน้ำนม หลังจากที่สายเลือดวิหคเพลิงถูกปลุกขึ้นมา รูปร่างหน้าตาของเธอก็ดูดีมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม ภายใต้แสงเทียน เธอดูงดงามยิ่งจนเมิ่งชวนไม่อาจละสายตาไปได้

‘งดงามมาก หลิวชีเยว่สวยอะไรเช่นนี้’ เมิ่งชวนจะจดจำช่วงเวลานี้ไปตลอดชีวิต

“จ้องข้าทำไมหรือ?” หลิวชีเยว่ถามเบาๆ

เมิ่งชวนยิ้มและวางแท่งเหล็กลง “ชีเยว่ เจ้าดูจะทนรอไม่ไหวแล้วนะ”

หลิวชีเยว่จ้องมองไปที่เมิ่งชวน “เจ้าหมายถึงใครกันแน่”

“ที่รัก ข้าคงพูดผิดไป ข้านี่แหละที่รอไม่ไหวแล้ว” เมิ่งชวนตอบ

เมื่อได้ยินเมิ่งชวนพูดว่า “ที่รัก” หลิวชีเยว่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้อีกครั้ง เมิ่งชวนถอดเสื้อและช่วยหลิวชีเยว่ถอดชุดแต่งงานออก เขากระซิบ “คืนนี้เป็นคืนแต่งงานของเรา เวลาผ่านไปไวนะ จะเสียเวลาไม่ได้หรอก” เมื่อพูดจบเขาก็ผลักหลิวชีเยว่ลงบนเตียงและปิดผ้าม่านเตียงลง

…

หลังจากหลิวชีเยว่และเมิ่งชวนแต่งงานกัน พวกเขาก็ดูเป็นคู่รักหวานชื่น

เมิ่งต้าเจียง หลิวเยว่ป๋ายและแขกคนอื่นๆต่างยังมีเรื่องที่ต้องไปทำในเมืองตงหนิง แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังอยู่ที่ด่านเป่ยเหอเป็นเวลาเจ็ดวันก่อนที่เมิ่งชวนจะส่งให้เทพอสูรพาพ่อและคนอื่นๆกลับไปที่เมืองตงหนิง

“จากนี้ไปก็อยู่กับเมิ่งชวนให้สบายนะ” หลิวเยว่ป๋ายกล่าวกับลูกสาวของเขาก่อนจะหันมามองเมิ่งชวน “เมิ่งชวน ชีเยว่สำคัญต่อข้ามากเสียยิ่งกว่าชีวิต ข้าขอส่งต่อเธอให้กับเจ้า อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกขอรับ พ่อตา สำหรับข้าแล้ว เธอเองก็สำคัญยิ่งกว่าชีวิตเช่นกัน” เมิ่งชวนกล่าว

หลิวเย่ป๋ายพยักหน้าเล็กน้อย "ข้าสบายใจได้เพราะเป็นพวกเจ้าทั้งคู่"

"เอาล่ะๆ เรามารอดูหลานกันดีกว่า" เมิ่งต้าเจียงที่นั่งอยู่บนหลังนกกล่าวกับหลิวเยว่ป๋าย “อย่าไปกวนพวกเด็กๆเลย”

หลิวเย่ป๋ายกระโดดขึ้นไปบนหลังนก

“ศิษย์พี่เมิ่ง ข้าจะออกเดินทางแล้วขอรับ” หวังจงที่เป็นคนคุมนกกล่าว

"ระวังตัวด้วย"เมิ่งชวนกล่าว

หวังจงพยักหน้าและยิ้ม จากนั้นนกก็บินขึ้นไปและมุ่งหน้าไปยังเมืองตงหนิง

…

ในเดือนกุมภาพันธ์ ดอกไม้สีชมพูบานสะพรั่งในสวนบนเขาหยวนชู

ปรมาจารย์จินหวูและร่างเงาสองร่างรวมตัวกันในส่วน

“ฉู่จิงหวู ทำไมจู่ๆเจ้าถึงเรียกรวมตัวกันเช่นนี้?” หญิงสาวชุดสีขาวที่ปล่อยบรรยากาศดูเย็นชาออกมารอบตัวแม้จะไม่ใช่ร่างจริงถามขึ้นมา

“จินหวู เจ้าเป็นคนคุมเขาหยวนชู ส่วนป่ายเหยาเยว่ เจ้าเป็นคนคุมถ้ำสวรรค์ทรายดำ” ร่างเงาชายวัยกลางคนกล่าว “ข้าเรียกประชุมก็เพราะมีเรื่องที่เราต้องปรึกษากัน”

“อะไรรึ?” จินหวูถาม

ร่างเงาของชายวัยกลางคนกล่าว “หลังจากเกาะสองโลกของพวกเราได้ประชุมกัน พวกเราตัดสินใจว่าจะปล่อยให้ราชาอสูรเข้าสู่โลกมนุษย์”

จบภาคผู้บัญชาการแห่งด่านเป่ยเหอ