28 - แก้ปัญหา

28 - แก้ปัญหา

แต่ก่อนจะได้ใช้ความคิด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดอีก

“สวัสดีครับ ท่านผู้ว่าหลิว”

ชายชุดดำรูปร่างสูงใหญ่หกคนเดินกรูกันเข้ามา

ชายหน้าขาวแต่งตัวเรียบร้อยคนหนึ่งก้าวออกมาและโค้งตัวเล็กน้อยต่อหลิวเหวิน

“นี่เป็นการพบกันครั้งแรก ฝากตัวด้วยครับ”

หลิวเหวินจ้องเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ไม่พูดสักคำ

ชายหน้าขาวใส่เสื้อผ้าหรูหรา เข็มขัดผ้าแดงห้อยหยกหลายชิ้น ส่งเสียงดังกรุ้งกริ้งทุกครั้งที่เขาไหวตัว ข้างเอวมีดาบฝักประดับทองและเงินวิจิตร ดู…พิสดาร

แต่งตัวเหมือนหลุดมาจากยุคโบราณ และคุณชายผู้เย่อหยิ่งคนนี้แหละ คือเป้าหมายแรกที่หลิวเหวินเตรียมจะซัดให้เละ

“เฮ้ๆ อย่าทำหน้านิ่งขนาดนั้นสิ ผมมาช่วยคุณนะ”

เขากางพัดหยกขาวออกมาโบกเบาๆ เพิ่มความเหนือชั้นจนรูจมูกจะเชิดขึ้นไปบนฟ้า

“โอ้?” หลิวเหวินประหลาดใจเล็กน้อย “แล้วคุณมีเงินมากแค่ไหน?”

คิดในใจ “ถ้าเกินสิบล้านก็พออภัยได้ ถ้าไม่ถึง ผมจะกระทืบหน้าคุณซะให้เข็ด!”

หนุ่มหน้าขาวหุบพัดทันที หน้าตาหล่อเหลาดวงตากลมโตเบิกกว้าง

“เงิน? เงินอะไร?”

ความอดทนของหลิวเหวินหมดสิ้นทันที “สาวแว่น เอ่อ ไม่สิ...ชื่ออะไรนะ...หลี่เสี่ยวลี่!”

หลี่เสี่ยวลี่รีบวิ่งเข้ามา “ท่าน...ท่านผู้ว่า...มีอะไรหรือคะ?”

เธอหลบอยู่มุมหนึ่งด้วยความกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้ชายฉกรรจ์หกคนและหนุ่มหน้าขาวตรงหน้า

หนุ่มหน้าขาวพอเห็นใบหน้าหวานของหลี่เสี่ยวลี่ ตาก็ลุกวาว แล้วพอเห็นรูปร่างเย้ายวนกับเสื้อตัวบนที่รัดเป๊ะ ก็ลอยละลิ่วไปหาเธอทันที มือหนึ่งยันผนัง และสะบัดหน้าม้าอย่างมีสไตล์

“สาวน้อย ชื่ออะไรจ๊ะ? คืนนี้ให้พี่ชายพาไปเที่ยวดีไหม?”

หลิวเหวินแค่นหัวเราะเย้ย “หลี่เสี่ยวลี่! ใช้มือขวา! ตบมัน!”

เพี๊ยะ!

เสียงดังฟังชัด แก้มหนุ่มหน้าขาวแดงเถือก

ทั้งหลี่เสี่ยวลี่และเจ้าคุณชายหน้าขาวต่างอึ้งไปหมด หลี่เสี่ยวลี่มองมือตัวเองอย่างไม่เชื่อว่าตบออกไปแรงขนาดนี้ ราวกับถูกเวทคำสั่งของท่านผู้ว่าควบคุมไว้

พลังประหลาดบังเกิดในใจ เธอเคยถูกรังแกมาตลอดยี่สิบปี ไม่เคยกล้าตอบโต้ บิดาผู้เคยปกป้องเพิ่งเสียไปเมื่อปีก่อน โลกภายนอกโหดร้ายยิ่ง แต่นาทีนี้ ความหวาดกลัวเหล่านั้นกลับสลายหายไปหมดสิ้น

หนุ่มหน้าขาวเหมือนโดนฟาดด้วยพลังหนึ่งพันแต้มในใจ เขาเอามือกุมหน้า ตกตะลึงว่าสาวงามคนนี้กล้าต้านทานเสน่ห์ของเขา

หลิวเหวินลุกขึ้นทันที “หลี่เสี่ยวลี่! ออกไปตามหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย หน่วยรักษาความสงบ แล้วก็กรมตรวจการ!บอกให้พวกเขาพากำลังมาที่นี่ทั้งหมด!”

หลี่เสี่ยวลี่วิ่งออกไป หนุ่มหน้าขาวร้องไล่หลัง “เดี๋ยว!” ยื่นมือคว้าเธอ ข้างๆ ก็มีชายร่างยักษ์อีกคนยื่นมือมาด้วย

หลิวเหวินเตรียมตัวจะลงมือ แต่กลับเห็นว่าชายร่างยักษ์ไม่ได้ไปแตะหลี่เสี่ยวลี่ แต่กลับลากเจ้าคุณชายหน้าขาวกลับมา กดหัวลง

“คุณชาย พอเถอะ ขอครับอภัยท่านผู้ว่า”

“ปล่อยฉัน ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

เจ้าคุณชายดิ้นพล่าน หน้าแดงก่ำ สุดท้ายก็รู้ว่าถ้ายังโวยวายก็เสียหน้าเปล่า จึงพูดเบาๆ ว่า

“ขออภัย ท่านผู้ว่าหลิว ผม...ผมผิดไปแล้ว”

หลิวเหวินเห็นว่าคงไม่มีเรื่องให้เล่นต่อ จึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็โล่งใจที่ไม่ต้องเสี่ยงเสียบุญสัมพันธ์ หากเจ้าคุณชายคนนี้เป็นคนไม่มีเงินจริงๆ ก็ขาดทุนเปล่าๆ

เขานั่งลง ถามว่า “พวกคุณมาที่นี่มีจุดประสงค์อะไรแน่?”

ชายร่างยักษ์ตอบ “พวกเราคือองครักษ์ของท่านข้าหลวง ท่านทราบว่าท่านผู้ว่าหลิวยังไม่มีองครักษ์ส่วนตัว จึงส่งพวกเรามาช่วยคุ้มกันท่านจนกว่าจะจัดตั้งหน่วยองครักษ์ได้สำเร็จ คนผู้นี้คือหลี่อวี่เฉิน คุณชายคนเล็กของสหายท่านข้าหลวง และเป็นหัวหน้าหน่วยของพวกเรา”

หลิวเหวินรับคำอย่างไม่สนใจความซับซ้อนที่อาจมี “ดี งั้นก็หมายความว่าพวกนายคือองครักษ์ส่วนตัวของฉันแล้ว ย่อมต้องฟังคำสั่งจากฉัน ตอนนี้ออกเดินทางไปกองบัญชาการชั่วคราวตำบลฉางเล่อ ไปฟังคำสั่งจากหัวหน้ากรมหวงหมิงเซียว ช่วยงานของเขาให้เต็มที่”

หลี่อวี่เฉินถึงกับกระโดดลุกขึ้น ราวแมวขนตั้ง “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? เป็นจักรพรรดิหรือไง? พวเรานคือองครักษ์ของท่านข้าหลวงใหญ่ ผู้ว่าการแคว้น จะมารับคำสั่งคุณด้วยหรือ? ลุงเจี๋ย! อย่าไปฟังมัน พาเรากลับเดี๋ยวนี้ ผมจะไปรายงานลุงเซิ่งเอง!”

ชายร่างยักษ์กับหลิวเหวินไม่สนใจเสียงโวยวาย เขาทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง แล้วชายร่างยักษ์ก็หันกลับไปตอบ

“รับทราบครับ ท่านผู้ว่าหลิว”

จากนั้นเขาก็ลากเจ้าคุณชายที่ยังโวยวายออกไป โดยก่อนออกจากห้อง เขาหันมามองหลิวเหวินค้อนๆ หนึ่งที

ดั่งเช่นในหนังตำรวจจับโจรทุกเรื่อง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย องครักษ์ ทหารรักษาความสงบ และเจ้าหน้าที่กรมตรวจการ กว่าจะโผล่หน้ามาเหตุการณ์วุ่นวายก็จบลงเรียบร้อย

หลิวเหวินไม่ได้ต่อว่าพวกเขา เพียงออกคำสั่งใหม่

“ต่อไปนี้ไม่ว่าใครก็ตาม ไม่ว่าในมือจะถือคำสั่งหรือเหรียญตราของใคร หากจะเข้ามาในห้องทำงานผู้ว่า ต้องรายงานต่อฉันก่อน ถ้าฉันไม่อยู่...ให้ไปถามเธอ”

หลิวเหวินชี้ไปที่หลี่เสี่ยวลี่

“ถ้าเธอไม่อนุญาต ต่อใหเป็นมหาเทพมาเองก็ต้องกันไว้หน้าประตู”

ใบหน้าของหลี่เสี่ยวลี่ขึ้นสีระเรื่อ แต่หลิวเหวินไม่สนใจจะพูดอะไรอีก โบกมือไล่ทุกคนออกไป

เขากำลังจะเข้าสู่ช่วงระเบิดไอเดียอีกครั้ง ทว่ากลับถูกขัดจังหวะอีกแล้ว

คราวนี้หลิวเหวินอารมณ์เสียถึงขีดสุด ถ้าเป็นบุรุษธรรมดา คงระเบิดอารมณ์ไปแล้ว

แต่พอได้ยินรายงาน กลับโกรธไม่ลง

คนที่มารายงานคือลูกจ้างที่เขาสั่งให้ไปตามหาหงส์น้อย (ฉินลั่วซวง) เมื่อเช้า เขาตามหาทั่วแล้วแต่ไม่พบ จนตอนนี้ถึงได้ยืนยันว่าหงส์น้อยหายตัวไป

“อะไรนะ!? แล้วทำไมคุณถึงไม่มารายงานแต่แรก!?”

หลิวเหวินเดือดดาลจนจมูกเบี้ยว เรียกหม่าเป่าเจียกับสวีกังซิ่งมาทันที สั่งให้ส่งทหารรักษาความสงบและเจ้าหน้าที่กรมตรวจการออกตามหาหงส์น้อยทั่วทั้งจังหวัด!

คิดไปคิดมา เขารู้สึกว่ายังไม่พอ มังกรซ่อนกับหงส์น้อยคือสมบัติที่เขาใช้บุญสัมพันธ์แลกมา ก่อนได้บุญสัมพันธ์คืนสิบเท่า ห้ามใครหายไปแม้แต่คนเดียว!

หลิวเหวินจึงเรียกฟางต้าซานมาด้วย ให้เขาส่งกองทหารปิดตายทุกเส้นทางทางตะวันออกของจังหวัดฉางซานตรวจสอบทุกความเคลื่อนไหวอย่าให้คลาดสายตา แม้นกจะบินผ่านก็ต้องหยุดตรวจ

ด้านตะวันตกของจังหวัดเป็นเส้นทางที่ยากลำบาก ภูเขาสูงชัน แถมน้ำหลากเพิ่งผ่านไป ถ้าเธอเลือกไปทางนั้น เกรงว่าเดินเป็นเดือนก็ยังไม่หลุดจากเขตนี้ ด้านเหนือและใต้ก็เป็นภูเขา เดินไม่ได้เลย

มีเพียงตะวันออกเท่านั้นที่ออกจากเขตจังหวัดได้ง่าย และเข้าสู่โลกที่เจริญทันที

ดังนั้นตราบใดที่ฟางต้าซานคุมตะวันออกไว้ได้ ก็จะมีเวลาพอให้เจ้าหน้าที่ตามตัวได้ทัน

ถ้าสุดท้ายยังหาไม่เจอ รอให้หลิวเหวินฟื้นตัวเมื่อไร เขาจะออกโรงเอง ต่อให้เธอบินขึ้นฟ้าหรือดำน้ำลงบาดาลก็ไม่มีทางหนีรอด

และเมื่อนั้น จะไม่ใช่แค่ลงโทษธรรมดาอีกต่อไป

หึหึ!

หลิวเหวินเผยรอยยิ้มแบบตัวร้ายอย่างเป็นทางการ

แต่รอยยิ้มนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะปัญหาผู้ประสบภัยยังคงกดทับใจเขาเหมือนหินหนัก

หลิวเหวินรวบรวมสมาธิ เริ่มขบคิดอย่างจริงจัง

ไม่รู้เพราะถูกขัดหลายครั้งหรืออย่างไร อารมณ์และแรงบันดาลใจของเขาดูจะสะสมมาจนถึงจุดหนึ่ง

ทันทีที่เริ่มคิด เขาก็นึกถึงจุดสำคัญขึ้นมาได้

ฉันควรจะแยกแผนฟื้นฟูทั้งหมดออกเป็นส่วนๆ ได้ไหม?

เช่น แยกเป็น “เลือกทำเลสร้างบ้านใหม่” “รูปแบบการก่อสร้าง” “วัสดุก่อสร้าง” และอื่นๆ แบบนี้ แล้วถามแยกทีละข้อ

แทนที่จะถามปัญหาหลักแบบรวมๆ ซึ่งต้องใช้เวทแก้ไขซ้อนๆ กันไปจนบวมเบ้อเร่อกลายเป็นสัตว์ประหลาด

หากแยกเป็นส่วนๆ ถึงแม้จะไม่ได้คำตอบทั้งหมด แต่แค่บางส่วนก็ยังพอได้

ที่เหลือก็ให้คนอื่นมาช่วยคิดเสียก็ได้ เอามังกรซ่อนกับหงส์น้อยมาช่วยกันก็ยังได้

ต่อให้ไม่ใช่แผนสมบูรณ์แบบ ถ้าเป็นแผนที่ “ดีพอ” ก็ยังโอเค

เอาแผนที่ “ดีพอ” บางส่วนรวมกับแผน “สมบูรณ์แบบ” บางส่วน ก็ยังเรียกได้ว่า “แผนเกือบสมบูรณ์” ดีกว่าแผนห่วยของมนุษย์ หรือไม่มีแผนแบบเซียนก็แล้วกัน

เมื่อคิดตกแล้ว หลิวเหวินก็เริ่มลงมือทันที

คำถามแรก:

“สำหรับฉันแล้ว ควรเลือกสถานที่ใดในการสร้างบ้านใหม่ของผู้ประสบภัย?”

คำถามนี้ก็มีเทคนิค กล่าวจำกัดไว้ว่า “สำหรับฉัน” หากถามว่า “สำหรับผู้ประสบภัย” ก็ต้องตอบว่าอยู่ในเขตเมืองหลวงสามแถบกลาง หรือไม่ก็ในวังเลย แต่แน่นอนว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ จึงต้องถามว่า “สำหรับฉัน”

ค่าพลังวิญญาณ: บุญสัมพันธ์ 33 แต้ม

พอเห็นตัวเลขนี้ หลิวเหวินตาโต!

ค่าลดลงแล้ว!

ในที่สุดก็ไม่ใช่ตัวเลขระดับเทพที่เห็นแล้วช้ำใจ!

เขาร่ายเวททันทีโดยไม่ลังเล

คำถามแรก สำเร็จ!

ต่อไป คำถามที่สอง:

“ถ้าจะเริ่มวางโครงสร้าง โดยใช้เงินที่มีอยู่ได้อย่างไร?”

ค่าพลังวิญญาณ: บุญสัมพันธ์ 29,083 แต้ม

หลิวเหวินใจแป้ว ท่าไม่ดีแล้วมั้งแบบนี้

ลองถามใหม่

“จะสร้างบ้านยังไงให้สำเร็จในกรอบงบประมาณที่มี?”

ค่าพลังวิญญาณ: บุญสัมพันธ์ 32,831 แต้ม

เวรเอ๊ย!

ทำไมกัน!?

หลิวเหวินเกาหัวจนยุ่งเหยิง

ทำไมพอแยกคำถามกลับต้องเสียเพิ่มขึ้นอีก!?

ฉันถามอะไรผิดหรือ?

เขาลองถามแยกออกไปทีละเรื่องๆ แต่ค่าพลังที่ต้องจ่ายก็ยิ่งโหดขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีตัวไหนลดลงเลย

แม้จะเปลี่ยนวิธีตั้งคำถามอีกหลายแบบ ก็ยังไม่ได้ผล

ทำไมล่ะ!?