บทที่ 43 เครื่องเกี่ยวต้นหอม

เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างช้าๆ สายตาของเฉินรุ่ยจ้องมองที่หน้าจอโทรศัพท์อย่างเคร่งเครียด

ในช่วงเวลานี้ แต่ละวินาทีสำหรับเขาเหมือนผ่านไปหนึ่งปี

ในขณะที่เขากำลังสงสัยว่าครั้งนี้การเชิญชวนอาจล้มเหลว

ทันใดนั้น บัตรธนาคารของเขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนการฝากเงินเข้าบัญชีต่อเนื่องกันหลายข้อความ

ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที มีเงินโอนเข้ามาถึงเจ็ดแสนกว่าหยวน

เมื่อเห็นข้อมูลการโอนเงินเหล่านั้น เฉินรุ่ยก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูก

ดูเหมือนว่าการประมูลภายในครั้งนี้จะประสบความสำเร็จ

ชื่อเสียงที่สั่งสมมาหลายปีไม่ได้สูญเปล่า

ทุกคนยังคงเชื่อถือเขา นอกจากนี้ เขายังชื่นชมในวิสัยทัศน์การเลือกคนของตัวเอง

คนในกลุ่มเหล่านี้ล้วนแต่เป็นกลุ่มที่มีกำลังซื้อน่าทึ่ง

เงินมัดจำหนึ่งหมื่นหยวนนี้ สำหรับพวกเขาแล้วแทบไม่มีความหมายอะไรเลย

เขาตรวจสอบข้อมูลกับเพื่อนในกลุ่มที่โอนเงินให้เขาทีละคน

เขาดึงเอา 76 คนที่โอนเงินให้เขามาไว้ในกลุ่มเดียวกัน

จากนั้นเฉินรุ่ยก็ไม่อ้อมค้อม ให้เคเรนถือกระเป๋าเดินทางใบนั้น แล้วเขาถือขาตั้งกล้องเริ่มถ่ายวิดีโอ

เคเรนถือกระเป๋าเดินทาง และภายใต้กล้องของเขา เธอแสดงกระเป๋าเดินทางใบนี้โดยละเอียดจากด้านในออกด้านนอก จากบนลงล่าง

เขาส่งวิดีโอทั้งหมดห้าตอน แต่ละตอนเป็นวิดีโอยาวหนึ่งนาที

หลังจากแสดงเสร็จแล้ว เขาก็ประกาศ

"สินค้าประมูลชิ้นแรก กระเป๋าเดินทาง LV ที่ออกแบบเฉพาะสำหรับลูซี่ ไพค์ แชมป์ประกวดนางงามฝรั่งเศสปี 1927"

"มูลค่าแบรนด์ LV ผมคิดว่าทุกคนคงทราบดี"

"และนี่ยังเป็นรุ่นที่ออกแบบเฉพาะสำหรับแชมป์นางงาม คุณค่าของมันจึงไม่จำเป็นต้องพูดถึง"

"ราคาเริ่มต้น 100,000 ดอลลาร์ เพิ่มครั้งละ 2,000 ดอลลาร์ หลังจาก 200,000 เพิ่มครั้งละ 5,000 ดอลลาร์"

เฉินรุ่ยตั้งกฎสำหรับกระเป๋าใบนี้

ในสมัยที่เรียนมหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่กลับประเทศ เฉินรุ่ยและพ่อของเขาเคยเข้าร่วมการประมูลภายในแบบนี้หลายครั้ง

การประมูลภายในแบบนี้ในประเทศจีนส่วนใหญ่มักเกี่ยวกับอัญมณีสีต่างๆ

บางครั้งก็เกี่ยวกับเครื่องกระเบื้องและภาพวาด แต่มีไม่มาก

ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับกฎของการประมูลภายในเป็นอย่างดี

หลังจากกำหนดแนวทางสำหรับโบราณวัตถุชิ้นแรกที่นำมาประมูล การประมูลก็เริ่มขึ้น

"101,000"

"102,000..."

"105,000"

"110,000"

"..."

"130,000"

โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก ภายในเวลาเพียงครึ่งนาที ราคาของกระเป๋าเดินทางโบราณใบนี้ก็พุ่งขึ้นไปถึง 130,000 ดอลลาร์

อัตราการเพิ่มขึ้นของราคาทำให้เฉินรุ่ยและเคเรนที่อยู่ตรงนี้แทบตามไม่ทัน

เฉินรุ่ยยังพอรับมือได้ เขารู้ดีถึงอิทธิพลของแบรนด์ LV ในกลุ่มคนรวยในประเทศจีน

แต่เคเรนกลับตกตะลึงกับคนรวยจากประเทศจีนเหล่านี้อีกครั้ง

กระเป๋าใบนี้มีราคาขายในปี 2000 อยู่ที่ 50,000 ดอลลาร์ แม้ว่าจะผ่านไปยี่สิบปีแล้ว

แต่ตามการประเมินราคาตลาดในอเมริกาของเธอ ก็น่าจะอยู่ที่ 100,000 ดอลลาร์เป็นอย่างมาก

แต่ใครจะคิดว่าคนจีนเหล่านี้จะผลักดันราคาให้สูงกว่าการประเมินของเธอถึง 30,000 ดอลลาร์ในชั่วพริบตา?

และดูจากแนวโน้ม ราคานี้ยังจะสูงขึ้นอีก

หลังจากการแข่งขันอีกหนึ่งนาที ราคาก็ทะลุ 140,000 ดอลลาร์

เมื่อถึงระดับราคานี้ แนวโน้มการเพิ่มราคาถึงจะชะลอลง

เห็นได้ชัดว่าระดับราคานี้เริ่มเข้าใกล้ขีดจำกัดในใจของทุกคนแล้ว

ในตอนนี้ ทุกคนเริ่มประมูลอย่างระมัดระวังมากขึ้น

สุดท้ายเหลือเพียงพี่หยานจื่อจากปักกิ่ง และสองเสือจากบ้านเกิดของเขาที่ทำธุรกิจของโบราณที่ยังแข่งขันกันอยู่

"144,000!"

พี่หยานจื่อลังเลอยู่ครึ่งนาที สุดท้ายก็เสนอราคา

และราคานี้ก็ทำให้สองเสือยอมแพ้ เขาไม่ได้เสนอราคาอีก

เฉินรุ่ยตะโกนอย่างตื่นเต้นในกลุ่ม: "มีใครจะเสนอราคาอีกไหม? มีไหม?"

"ถ้าไม่มี กระเป๋าที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความงามใบนี้จะตกเป็นของพี่หยานจื่อนะครับ!"

"144,000 ครั้งที่หนึ่ง 144,000 ครั้งที่สอง..."

"150,000!"

ไม่มีใครคาดคิดว่าในนาทีสุดท้าย พี่ฮวาจากเซี่ยงไฮ้ที่เงียบมาตลอดจะออกโรงอย่างฉับพลัน

และเสนอราคาสูงถึง 150,000 ดอลลาร์

กลุ่มเงียบไปชั่วขณะ ราคานี้เทียบเท่ากับหนึ่งล้านหยวนแล้ว

การจ่ายหนึ่งล้านเพื่อซื้อกระเป๋าใบเดียว ทำให้หลายคนต้องคิดทบทวนอย่างหนัก

"โอ้ พี่ฮวา พี่ไม่ได้ชอบชาแนลเหรอ?"

พี่หยานจื่อทนไม่ไหวจึงถามขึ้น

"ฮ่า! ฉันชอบกระเป๋าถือชาแนล แต่ถ้าพูดถึงกระเป๋าเดินทาง พอดีฉันกำลังต้องการกระเป๋า LV แบบนี้พอดี!"

คำตอบของพี่ฮวาทำให้พี่หยานจื่อพูดไม่ออก

"ในกลุ่มนี้ ห้ามพูดคุยส่วนตัวนอกเหนือจากการประมูล"

เฉินรุ่ยเห็นผู้หญิงสองคนกำลังจะทะเลาะกัน จึงรีบตั้งกฎขึ้นมา

หลังจากนั้นกลุ่มก็ไม่มีเสียงรบกวนอีก

"ดี 150,000 ดอลลาร์! พี่ฮวา ขอให้พี่จ่ายเงินครึ่งหนึ่งก่อน ส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่ง รอตรวจสอบสินค้าแล้วค่อยชำระ"

แม้ว่าเฉินรุ่ยจะเป็นครั้งแรกที่ดำเนินการประมูลออนไลน์ที่มีผู้เข้าร่วมมากมาย

แต่เขาก็จัดการทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบ และพี่ฮวาก็ปฏิบัติตามกฎระเบียบเป็นอย่างดี ครั้งนี้เธอไม่ได้ต่อรองราคากับเขา

ไม่นานบัตรธนาคารของเขาก็มีเงินเพิ่มขึ้น 75,000 ดอลลาร์

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนการฝากเงิน ในหัวของเฉินรุ่ยมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

'ซี่ซั่วซั่ว ซี่ซั่วซั่ว...'

การเก็บเกี่ยวต้นหอม(หลอกเอาเงินคนอื่น)ครั้งนี้ช่างหอมหวานเหลือเกิน!

"ต่อไปเป็นสินค้าประมูลชิ้นที่สอง หมีเท็ดดี้ทูตแห่งฤดูใบไม้ผลิ..."

"คุณค่าการสะสมของหมีเท็ดดี้ ทุกคนคงทราบดี"

"ทุกๆ สองปี คริสตีส์ลอนดอนจะจัดประมูลหมีเท็ดดี้ครั้งหนึ่ง"

"และหมีทูตแห่งฤดูใบไม้ผลิตัวนี้ของเรา เป็นชิ้นงานคุณภาพที่สามารถส่งเข้าประมูลได้"

"หมีตัวนี้ผลิตโดยบริษัทผลิตหมีเท็ดดี้ชั้นนำของโลกอย่างเฮอร์มัน เป็นงานฝีมือชั้นเลิศ"

"ผลิตในปี 2000 จำกัดจำนวนทั่วโลกเพียง 500 ตัว..."

เมื่อจัดการประมูล คุณไม่สามารถนำของดีทั้งหมดออกมาพร้อมกันได้

ต้องแทรกไปด้วยสินค้าที่น่าดึงดูดความสนใจ เหมือนกับการชกมวยชิงแชมป์โลก

ก่อนที่จะถึงไฟต์หลัก ก็ต้องมีการชกอุ่นเครื่องสองสามไฟต์ก่อน

หมีเท็ดดี้ทูตแห่งฤดูใบไม้ผลินี้ก็มีจุดประสงค์เช่นนั้น

เฉินรุ่ยเริ่มแนะนำหมีเท็ดดี้ตัวนี้อย่างละเอียด เพราะกังวลว่าพวกเศรษฐีเหล่านี้อาจจะไม่รู้ราคาตลาด

เขาจึงเน้นย้ำเป็นพิเศษว่าสิ่งนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในต่างประเทศ และเป็นของสะสมโบราณที่ขายดีมากในต่างประเทศ

ทันทีที่พูดจบ กลุ่มก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

เฉินรุ่ยอมยิ้ม ตอนนี้พวกลูกรุ่นที่สองคงปวดนิ้วกันไปหมดแล้ว เพราะต่างก็ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการสะสมหมีเท็ดดี้กันอยู่

อาจเป็นเพราะหมีตัวเล็กนี้ราคาไม่แพง และยังเป็นสิริมงคล

พอเริ่มประมูล จึงได้รับการตอบรับอย่างกระตือรือร้นจากทุกคน

ราคาพุ่งจาก 10,000 ดอลลาร์ ไปถึง 18,000 ดอลลาร์อย่างรวดเร็ว

สุดท้ายขายไปที่ราคา 20,000 ดอลลาร์

"ว้าว เพื่อนของคุณรวยจริงๆ นะ"

เมื่อเห็นลูกเศรษฐีเหล่านี้ใช้เวลาไม่ถึงสามนาที จ่ายเงิน 20,000 ดอลลาร์ซื้อหมีเท็ดดี้ตัวเดียว

ราคานี้สูงกว่าราคาประเมินของเธอถึงสี่เท่า

เคเรนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อดที่จะประหลาดใจไม่ได้

เฉินรุ่ยหัวเราะเบาๆ: "หมีตัวนี้สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่มีอะไรเลย"

"ในบ้านของพวกเขาแต่ละคน ใครไม่มีหมีเลโก้สักตัวสองตัวล่ะ?"

"นั่นแหละของที่ราคาแพงกว่า!"

"มันเป็นตุ๊กตาที่ชาวญี่ปุ่นผลิตขึ้นมาเพื่อเก็งกำไร ตัวเดียวราคาเป็นแสน หรือแม้แต่หลายแสน"

"นั่นแหละที่เรียกว่าเครื่องเกี่ยวต้นหอมตัวจริง"

จบบท