ตอนที่ 520 : ฉัน...ท้องจริงๆ เหรอ? [ตอนจบ]

ตอนที่ 520 : ฉัน...ท้องจริงๆ เหรอ? [ตอนจบ]

เหตุการณ์นี้สร้างความตื่นตะลึงให้กับสื่อท้องถิ่นและผู้คนในพื้นที่เป็นอย่างมาก

แต่ฉู่เจียงกลับไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องราวที่ตามมาสักเท่าไหร่ เขาเลือกจองโรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ในย่านค่อนข้างสงบไว้ แล้วจัดการให้เด็กทั้งหมดเข้าไปพักอยู่ที่นั่น จากนั้นก็โบกมือตั้งงบขึ้นมาพันล้านทันที เพื่อสร้างโรงเรียนและโรงพยาบาลสงเคราะห์แบบพิเศษในพื้นที่นี้โดยเฉพาะ เพื่อรองรับเด็กๆ เหล่านี้

โรงเรียนที่เขาสร้างขึ้นไม่เพียงแต่รับดูแลเด็กกลุ่มนี้เท่านั้น แต่ยังเปิดรับเด็กไร้บ้านตามท้องถนนด้วย ขอแค่ปฏิบัติตามกฎระเบียบก็สามารถมีที่กินที่อยู่ที่ปลอดภัยได้

ส่วนอนาคตของเด็กๆ เหล่านี้จะเป็นอย่างไร ฉู่เจียงก็ไม่อาจควบคุมได้

เขาทำได้เพียงรับประกันว่าในวัยเด็ก พวกเขาจะมีอาหารให้กิน มีหนังสือให้อ่าน หากเด็กคนไหนมีความสามารถหรือความตั้งใจ ก็สามารถยื่นเรื่องขอทุนเพื่อเรียนต่อต่างประเทศหรือขอค่าครองชีพจากองค์กรได้ แต่หากเด็กคนไหนหมดอนาคต ติดนิสัยเสียจนไม่สามารถพัฒนาตัวเองได้...แบบนั้น เขาก็ช่วยอะไรไม่ได้เช่นกัน

“น้องฉู่ นายนี่มันไม่เห็นหัวพวกเราเลยนะ พวกเราก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน แต่ตื่นมาอีกที นายก็เคลียร์จบเรียบร้อยแล้ว ไม่เห็นจะมีพวกเราอยู่ด้วยเลย!”

หวังคงกับฉินปินเดิมทีกะจะช่วยจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน แต่พอตื่นขึ้นมา กลับพบว่าทุกอย่างจบลงหมดแล้ว!

“เรื่องแบบนี้มันจะตื่นเต้นอะไรกัน ถ้าอยากมีส่วนร่วมจริงๆ ก็บริจาคมาสักหน่อยสิ คนละร้อยถึงสองร้อยล้านก็พอแล้ว คงจะไม่มากเกินไปใช่ไหม?”

หวังคง “...”

ฉินปิน “...”

“แค่กๆๆ ฉันคิดดูแล้ว เรื่องแบบนี้มันไม่มีอะไรให้ภูมิใจหรอก เราไม่ควรเอาความสุขของตัวเองไปวางอยู่บนความเจ็บปวดของคนอื่น”

ฉู่เจียงเหลือบตามองหวังคง “ไม่ต้องถึงขนาดร้อยล้านหรอก แค่สิบยี่สิบล้านก็น่าจะไหวมั้ง? นายไม่ใช่คนขี้เหนียวใช่มั้ย?”

“ฉันไม่ได้อยากขี้เหนียว แต่ฉันไม่มีเงิน! นายก็รู้ว่าพ่อแม่ฉันกำลังบังคับให้ฉันรับเด็กมาเป็นลูกอยู่ พวกเขาไม่โอนเงินให้ฉันมาหลายเดือนแล้ว แถมยังอายัดบัตรฉันอีก คิดว่าคงอีกสักพักกว่าจะปลดได้...ไว้ฉันมีเงินเมื่อไหร่ ฉันจะบริจาคเพิ่มแน่นอน!”

“ฉันเชื่อคำโกหกของนายมากเลยล่ะ!”

…

หลังจากจัดการเรื่องของเด็กๆ เรียบร้อยแล้ว ฉู่เจียงก็พักผ่อนอยู่ที่นี่ต่ออีกครึ่งเดือน ซึ่งเขาก็ใช้เวลาอย่างมีความสุขทีเดียว

เช้าวันนี้ หนิงเค่อเอ๋อร์รู้สึกคลื่นไส้ตั้งแต่ตื่นนอน พอฝืนทนไม่ไหวเธอก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรออกมาเลย พอถึงเวลาอาหาร พอเธอเห็นของมันๆ ก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้มากกว่าเดิม

“สองวันมานี้ฉันกินอะไรผิดไปรึเปล่านะ? ทำไมรู้สึกแปลกๆ ตลอดเลย...” หนิงเค่อเอ๋อร์เอามือปิดหน้าอก พูดกับทุกคนที่โต๊ะอาหาร ทุกคนก็แค่คิดว่าช่วงนี้เธอคงจะเที่ยวจนเหนื่อยเกินไปเลยไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ

หลี่จื่อฮุยนิ่งไปครู่หนึ่ง หลังอาหารเช้า เธอก็แอบเอาที่ตรวจครรภ์มาให้หนิงเค่อเอ๋อร์

หลังจากลองใช้แล้ว หนิงเค่อเอ๋อร์ถึงกับตกใจสุดขีด “ฉัน...ฉันท้องจริงเหรอ?”

“ของแบบนี้มันจะผิดได้ยังไงล่ะ?”

หลี่จื่อฮุยยิ้มเบาๆ “เรื่องแบบนี้ฉันมีประสบการณ์มากกว่าเธอนะ รีบบอกพี่ฉู่เถอะ พอพี่ฉู่รู้จะต้องดีใจมากแน่ๆ!”

ตอนที่หลี่จื่อฮุยรู้ว่าตัวเองท้องครั้งแรกก็เคยตกใจกลัวเหมือนกัน เธอกลัวว่าลูกของเธอจะไม่รอด

แต่พอเห็นท่าทีของฉู่เจียง เธอก็เข้าใจทุกอย่าง

“ฉัน...ท้องจริงๆ เหรอ?”

หนิงเค่อเอ๋อร์ยังคงไม่อยากเชื่อ แต่ในใจก็อดดีใจไม่ได้ เธอรีบแบ่งปันข่าวดีนี้ให้กับทุกคน

มู่หยุนซีกับจินอวี้เจินต่างก็อิจฉา แต่ก็แค่อิจฉาแบบดีใจด้วย “ไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะมีลูกเร็วขนาดนี้...ได้ยินมาว่าสองเดือนแรกของการตั้งครรภ์เป็นช่วงอันตราย งั้นสองเดือนนี้เธอก็คงออกไปเล่นกับพวกเราไม่ได้แล้วล่ะ!”

“พอเลย อย่ามัวแต่อิจฉาเลย”

จินอวี้เจินจับมือหนิงเค่อเอ๋อร์ไว้ “ตกลงแล้วนะ ต่อไปฉันจะเป็นแม่ทูนหัวของเจ้าหนูนี่...”

หลังจากแบ่งปันข่าวดีกับเพื่อนๆ แล้ว หนิงเค่อเอ๋อร์ก็โทรกลับบ้านไปบอกข่าวกับครอบครัว

ครอบครัวของหนิงเค่อเอ๋อร์รู้อยู่แล้วว่าเธอมีคนรัก

ทันทีที่ได้ยินว่าเธอตั้งครรภ์ พ่อแม่ของหนิงเค่อเอ๋อร์ดีใจจนยิ้มแก้มปริ “โอ๊ย ลูกสาวบ้านเรานี่ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ!”

“ยังจะมานั่งสงสัยอะไรอีกล่ะ! ลูกสาวเราตั้งท้องครั้งแรกนะ ลูกเรายังไม่มีประสบการณ์ รีบสอนวิธีดูแลตัวเองตอนท้องให้ลูกหน่อยเร็วเข้า!”

"อ๊ะ ใช่ ๆ"

แม่ของหนิงเค่อเอ๋อร์รีบเตือนลูกสาวทันทีว่า

"แม่จะบอกให้นะ สองเดือนแรกของการตั้งครรภ์เป็นช่วงที่อันตรายที่สุด ห้ามมีอะไรกันเด็ดขาดและที่สำคัญที่สุดคือต้องห้ามวิ่งวุ่นหรือเดินทางไปไหนมาไหนมากเกินไป ไม่งั้นจะเสี่ยงแท้งลูกได้... แต่จะว่าไปลูกสาวแม่ก็ยังสาว ยังไงก็อาจจะยังไม่ระวังมากพอ งั้นแม่ไปดูแลลูกเองเลยดีไหม?"

"แม่คะ ไม่ต้องมาหรอกค่ะ ที่นี่มีกันหลายคน ทุกคนก็ดีกับหนูมาก แม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ"

"โถ่ ลูกแม่ กว่าจะท้องได้ แถมเป็นลูกคนแรก แม่จะไม่เป็นห่วงได้ยังไง? ถ้าลูกหลุดขึ้นมาทั้งร่างกายก็จะเสียหายไปหมดเลยนะ แล้วกว่าจะกลับมาท้องอีกก็ไม่รู้เมื่อไหร่ เพราะงั้นต้องระวังให้มากที่สุด เข้าใจไหม?"

"โถ่ แม่ หนูเข้าใจแล้ว..."

ฉู่เจียงเองก็ตื่นเต้นกับการตั้งครรภ์ของหนิงเค่อเอ๋อร์มาก

สำหรับเขา ลูกยิ่งเยอะก็ยิ่งดี เพราะอย่างที่คนโบราณว่าไว้ "ลูกมากคือบุญมาก"!

ที่สำคัญ ฉู่เจียงเองก็ชอบลูกสาวอยู่แล้ว ตอนนี้เขามีลูกชายคนหนึ่งแล้ว ถ้าได้ลูกสาวอีกคนก็คงเป็นคำว่า “ดี” แบบสมบูรณ์แบบ!

เขาจึงจัดให้หนิงเค่อเอ๋อร์เข้ารับการตรวจครรภ์โดยละเอียดทันทีและยังเปิดห้องแยกให้เธอพักผ่อนโดยเฉพาะ จ้างนักโภชนาการมาสองคนเพื่อวางแผนอาหารให้เธอ จ้างพ่อครัวสี่คนเพื่อทำอาหารบำรุงและมีหมออีกสองคนคอยดูแลตลอด 24 ชั่วโมง

เขาฝากความหวังไว้กับลูกในท้องเธออย่างมาก

หนิงเค่อเอ๋อร์รู้สึกกดดันอยู่ไม่น้อย

“พี่ฉู่ ลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายน่ะ มันควบคุมไม่ได้หรอกนะคะ... ตอนนี้ฉันกลัวจริงๆ ถ้าลูกเป็นผู้ชายอีกล่ะ?”

แม้จะตรวจแล้วว่าพัฒนาการของทารกในครรภ์ปกติดี แต่ก็ยังเร็วเกินกว่าจะรู้เพศ

ถ้าเกิดออกมาเป็นผู้ชายอีก คนที่ผิดหวังคงหนีไม่พ้นฉู่เจียง

“พี่เค่อเอ๋อร์ ไม่ต้องคิดมากหรอก”

ไป๋อวิ๋นเดินเข้ามาจากด้านนอกแล้วตบบนหลังมือเธอเบาๆ อย่างปลอบโยน

“ถ้าพี่คลอดออกมาเป็นผู้ชาย... พี่ก็ยังฝากความหวังไว้กับฉันได้นะ!”

ฉู่เจียงถึงกับอึ้ง

“เธอก็ท้องด้วยเหรอ?”

หนิงเค่อเอ๋อร์เองก็ตกใจ

“เธอท้องตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันเห็นช่วงนี้เธอกินเก่งขึ้นก็จริง แต่ไม่เห็นมีอาการแพ้ท้องเลย…”

“ฉันไม่เหมือนพี่ไง ฉันไม่มีอาการแพ้ท้องเลย มีแค่กินเก่งขึ้นเท่านั้น น้ำหนักก็เลยขึ้นมานิดหน่อย ตอนแรกฉันก็นึกว่าแค่กินเยอะเพราะอารมณ์ดี แต่ที่ไหนได้...เดือนนี้ประจำเดือนขาด ก็เลยลองตรวจดูแล้วก็ท้องจริงๆ!”

“ดีเลยๆ!”

ฉู่เจียงดีใจมาก

ข่าวดีซ้อนข่าวดี!

เขาโบกมือสั่งทันที

“ลดราคาทั้งโรงแรม 20% หนึ่งเดือนเต็ม!”

(จบบริบูรณ์)

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาจนถึงตอนจบนะครับ นิยายเรื่องต่อไปที่กำลังทำการแปลอยู่จะเป็นแนวเอาชีวิตรอดในโลกหลังวันสิ้นโลกที่พระเอกจะไม่มีระบบหรือพลังวิเศษอะไรทั้งสิ้น ถ้าหากสนใจก็สามารถรอติดตามได้เลยนะครับ :D