ตอนที่ 505 : หรือว่าเราคิดผิดไป?
ตอนที่ 505 : หรือว่าเราคิดผิดไป?
ตอนที่ 505 : หรือว่าเราคิดผิดไป?
“ชาอู่หลงจากต้นแม่ที่นำมาจากจีนเก็บไว้เป็นสิบปีแล้ว ถ้าดื่มตอนนี้รสชาติกำลังพอดีเลย ลองดูสิ”
ฉู่เจียงหามุมโต๊ะนั่งลง แล้วเริ่มจิบชาช้าๆ พร้อมกับหวังคงและฉินปิน เขาไม่ได้โกรธเคืองกับคำขอสองข้อของฟาอัดเลยแม้แต่น้อย แถมยังไม่ใส่ใจอีกด้วย จนดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
หวังคงกับฉินปินรู้ดีว่าชาที่อยู่ตรงหน้าคือของดีแน่ๆ แต่พอมีปืนดำๆ จ่ออยู่รอบตัวเต็มไปหมด แค่เผลอขยับก็อาจโดนยิงพรุน ต่อให้เป็นชาที่ทำจากทองคำพวกเขาก็คงไม่มีอารมณ์จะดื่มแล้ว!
หวังคงสังเกตสีหน้าฉู่เจียงอยู่สักพัก แล้วถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “น้องฉู่... ว่าจะยังไงกันแน่? จะตกลงตามที่พวกนั้นขอหรือไม่ตกลง?”
“แล้วนายล่ะ อยากให้ฉันตกลงหรือไม่ตกลง?”
“ฉัน…”
หวังคงถึงกับพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “ก็...ผู้หญิงเป็นของนายไม่ใช่ของฉัน แล้วจะให้ฉันตอบแทนนายได้ยังไงล่ะ? แต่เอาจริงๆ นะ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงตกลงไปแล้วล่ะ... ก็...อย่างว่านะ?”
ก็ชีวิตตัวเองมันสำคัญกว่า!
ส่วนผู้หญิง... ยังไงเขาก็เปลี่ยนแฟนใหม่ทุกไม่กี่เดือนอยู่แล้ว ถึงตอนนี้จะอายุสี่สิบ แต่แฟนแต่ละคนของเขาก็อายุแค่สิบแปดทั้งนั้น
พอเห็นฉู่เจียงยังคงสงบนิ่งอยู่ ฉินปินที่เมื่อครู่ยังดูหวั่นๆ ก็เริ่มใจเย็นลงตามไปด้วย ถึงขั้นมีอารมณ์หยอกหวังคงเล่น “ฉันว่า... นายมีแววเป็นแมงดานะหวังคง ตอนเป็นตัวแทนพูดให้น้องฉู่นายกับเขานี่เข้าใจกันได้ดีจริงๆ!”
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
หลังจากทั้งสองคนหัวเราะพูดคุยกันได้พักหนึ่ง เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วถึงสิบนาที
หวังคงถึงกับสะดุ้ง “เฮ้ย น้องฉู่! ใกล้ครบสิบห้านาทีแล้วนะ คิดแผนไว้รึยัง?”
ยังไงในมือของพวกนั้นก็เป็นของจริง!
มาเล่นกันสนุกๆ ยังพอว่า แต่จะเอาชีวิตไปเสี่ยงมันไม่ใช่เรื่องเลย!
เขามองไปทางฟาอัดซึ่งกำลังจ้องมาอย่างจดจ่อ ถ้าอีกห้านาทีฉู่เจียงยังไม่ให้คำตอบหรือทำให้พวกมันพอใจ พวกมันก็พร้อมจะฆ่าคนทันที!
ฉินปินก็เริ่มไม่สบายใจขึ้นมาเช่นกัน “น้องฉู่ อย่าเล่นอะไรแบบนี้นะ ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ พวกเรายังพอมีเวลาวิ่งหนีอยู่บ้าง…”
“จะหนีไปไหนล่ะ? ตอนนี้ถ้าพวกนายกล้าวิ่ง เชื่อมั้ยว่าเราจะโดนยิงพรุนเดี๋ยวนั้นเลย!”
“…”
ทั้งสองคนมองฉู่เจียงอย่างจริงจัง
พวกเขาโตมาในประเทศที่สงบสุข เหตุการณ์ที่เคยเจอกันอย่างมากที่สุดก็คงแค่ตีกันในผับเวลาเมาเท่านั้น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ!
เหตุผลที่ฉินปินรีบวิ่งมาดูเรื่องสนุกตั้งแต่แรก ก็เพราะเขาไม่ได้ตระหนักเลยว่าสถานการณ์มันจะจริงจังขนาดไหน เขารู้สึกว่ามันไม่น่าจะอันตรายอะไรและไม่น่าจะถึงขั้นเป็นเรื่องเป็นราวถึงชีวิต ในเมื่อสังคมยุคนี้มันก็เปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
แต่พอเห็นแววตาของฟาอัดที่ดูอันตรายขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มทนไม่ไหวแล้วจริงๆ!
หวังคงที่นั่งดื่มชาอยู่ แต่เขากลับลิ้มรสอะไรไม่ออกเลย ขาใต้โต๊ะสั่นจนแทบหลุดออกจากกัน เนื้อที่น่องสั่นเหมือนจะร่วงลงมาอยู่แล้ว…
หวังคงอดไม่ได้ที่จะโทษฉินปิน “ก็เพราะนายเลย ดันลากฉันมาดูอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้ มันน่าดูตรงไหนวะ!”
ฉินปินเตะเขาใต้โต๊ะทันที “ตอนนี้จะโทษฉันมันช่วยอะไรได้? ถ้านายแน่จริง ก็ลากฉันกลับเข้าห้องตั้งแต่ตอนนั้นสิ!”
“แล้วใครใช้ให้นายยั่วฉันล่ะ ถึงได้เดินออกมาด้วยกัน!”
ทั้งสองโทษกันไปมาแบบไร้ประโยชน์ เวลาก็ผ่านไปอีกสองนาที!
…
“หัวหน้า คิดว่าไอ้พวกสามคนนั้นมันกำลังทำอะไรกันอยู่แน่?”
คนของฟาอัดส่วนใหญ่ต่างก็ถืออาวุธไว้ในมือ จ้องมองไปทางฉู่เจียงอย่างกระหายเลือด
มีเพียงฟาอัดที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ สูบซิการ์ด้วยท่าทีสบายๆ
เพราะฉู่เจียง หวังคงและฉินปินถอดเครื่องแปลภาษาออกตอนที่นั่งจิบชาและพูดคุยกันก่อนหน้านี้ คนของฟาอัดจึงไม่เข้าใจเลยว่าพวกเขาคุยอะไรกัน ทำให้รู้สึกขัดใจอย่างมากและเริ่มเดากันว่าพวกนั้นกำลังวางแผนอะไรกันอยู่
ฟาอัดเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือแล้วเป่าควันออกเบาๆ “ไม่ว่าพวกมันกำลังทำอะไร ฉันจะให้เวลาแค่นาทีสุดท้าย ถ้ามันยังไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจ ก็ถล่มที่นี่ให้หมด แต่ระวังอย่าไปทำร้ายนักท่องเที่ยวต่างชาติเด็ดขาด”
“หึหึหึ แน่นอน พวกเรารู้ดีอยู่แล้ว”
ลูกน้องของฟาอัดหัวเราะ “พอเราทำลายที่นี่เสร็จ เดี๋ยวก็ไปติดต่อโรงแรมแอตแลนติส ขอผลประโยชน์หน่อยก็น่าจะดี!”
เพราะตั้งแต่โรงแรมนี้เปิดให้บริการ นักท่องเที่ยวจำนวนมากที่เดิมทีตั้งใจจะเข้าพักที่แอตแลนติสก็พากันย้ายมาที่นี่แทน ทำให้ยอดลูกค้าของโรงแรมแอตแลนติสลดลงไปครึ่งหนึ่ง!
คนของแอตแลนติสเองก็ไม่พอใจมานานแล้ว!
ถ้าโรงแรมนี้ถูกพังจนเสียหาย คนที่ได้ประโยชน์สูงสุดแน่นอนก็คือโรงแรมแอตแลนติสนั่นเอง!
“ดี รู้แบบนี้ก็ดีแล้ว”
ฟาอัดพยักหน้าเบา ๆ
…
“แย่แล้ว แย่แน่ๆ!”
“พวกนั้นจะไม่ลงมือกับนักท่องเที่ยวหรอกใช่มั้ย? หรือว่าเราหนีออกไปก่อนดี เพื่อความปลอดภัย!”
“พวกแก๊งท้องถิ่นนี่โหดเกินไปแล้ว!”
บรรดานักท่องเที่ยวที่พักอยู่ในโรงแรมพากันเริ่มกระวนกระวายใจ เพราะเห็นว่าผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะเคลียร์กันได้ พวกเขามาเที่ยวเพื่อพักผ่อน ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเจอเหตุการณ์ใกล้เคียงกับก่อการร้ายแบบนี้!
“จะหนีไปไหน? ทางออกมีแค่ประตูเดียว อีกฝั่งก็ทะเล จะหนีไปยังไง? จะวิ่งชนปากกระบอกปืนหรือจะโดดลงทะเลกันล่ะ?”
“เฮ้อ ตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลย…”
“อยู่นิ่งๆ ในโรงแรมดีกว่า คนที่เปิดโรงแรมใหญ่ขนาดนี้ในประเทศนี้ได้ คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ฉันว่าเขาน่าจะจัดการได้แหละ!”
“จัดการอะไรกันล่ะ? ฉันว่าเขาเองยังเอาตัวไม่รอดเลย!”
…
“ครบสิบห้านาทีแล้ว!”
“ครบสิบห้านาทีแล้ว!”
ทั้งคนของฟาอัดและหวังคงพูดขึ้นมาพร้อมกัน!
ฟาอัดโบกมือสั่งทันที ปากกระบอกปืนทั้งหมดเล็งมาที่ฉู่เจียงในพริบตา!
หวังคงกับฉินปินกลัวจนแทบฉี่ราด ทำได้แค่มองฉู่เจียงด้วยสายตาสั่นเทา!
แน่นอนแล้วว่า... ตามฉู่เจียงมานี่มันเสี่ยงชีวิตจริง ๆ!
“หรือว่าเราคิดผิดไป?”
หวังคงกลืนน้ำลายแล้วรีบใส่เครื่องแปลภาษาพูดกับฟาอัดพร้อมรอยยิ้มฝืดๆ “คือ...เวลาไม่น่าจะผ่านไปเร็วขนาดนี้นะครับ? น่าจะยังไม่ครบสิบห้านาทีหรอกมั้ง? ไม่สิอย่างน้อยก็ช่วยต่อเวลาให้หน่อย แค่สิบนาทีก็พอ!”