ตอนที่ 500 : แกมันใจแคบจริง ๆ!
ตอนที่ 500 : แกมันใจแคบจริง ๆ!
ตอนที่ 500 : แกมันใจแคบจริง ๆ!
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
เสียงหัวเราะน่าขยะแขยงของพวกมันดังก้องไปทั่วโรงงานร้าง หญิงสาวทั้งสี่สบตากันเป็นครั้งสุดท้ายภายในใจคิดถึงหนทางสุดท้าย…ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเธอก็พร้อมจะตายไปด้วยกัน!
ในวินาทีที่พวกมันกรูกันเข้าไปหาพวกเธอ!
ปัง!!!
เสียงดังสนั่นก็ทำให้ทุกคนชะงักไปในทันที!
เป็นเสียงประตูเหล็กของโรงงานที่ถูกถีบเปิดจนกระแทกฝาผนังดังลั่น!
ตำรวจปลอมสบถลั่นด้วยความโมโห พลางยกกางเกงขึ้นอย่างหัวเสีย “ใครมันกล้าบังอาจมาทำลายอารมณ์ตอนนี้วะ! อยากตายรึไง!?”
ว่าแล้วก็เดินไปยังทางเข้าโรงงานทันที!
แต่ยังไม่ทันเห็นชัดว่าใครเป็นคนมา เขาก็โดนถีบกระเด็นออกไปทันที!
ผู้จัดการโรงแรมที่เหงื่อท่วมตัววิ่งตามฉู่เจียงมาติดๆ พอเห็นว่าสภาพเสื้อผ้าของสาวๆ ทั้งสี่คนยังไม่ถูกทำลาย เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง
โชคดีมาก... คราวนี้อย่างมากก็แค่ตกใจ ยังไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของพวกเธอ ไม่งั้นเขาในฐานะผู้จัดการคงต้องรับผิดชอบเต็มๆ!
เพราะถึงยังไงพวกเธอก็ออกไปจากโรงแรมที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขา!
ผู้จัดการรีบสั่งให้คนของเขาเข้าไปช่วยแก้มัดให้ทั้งสี่คนออกมาและจัดการควบคุมตัวพวกตำรวจปลอมกับพวกมันเอาไว้ทั้งหมด!
พอเห็นฉู่เจียงแล้ว มู่หยุนซี หนิงเค่อเอ๋อร์ จินอวี้เจินและไป๋อวิ๋นก็วิ่งเข้ามาหาเขาทันที “พี่ฉู่…ฮือออ พวกเรานึกว่าพี่จะไม่มาแล้ว…โชคดีที่พี่มาทัน…โชคดีจริง ๆ ฮือ…”
เห็นสภาพทั้งสี่คนที่ดูสั่นสะท้าน ฉู่เจียงทั้งสงสารและปวดใจ “ผู้จัดการบอกฉันแล้วว่า เขาเตือนไม่ให้พวกเธอออกไปข้างนอก พวกเธอนี่มัน…ดื้อเกินไปจริงๆ ไม่รู้เหรอว่าที่นี่มันอันตรายขนาดไหน? ถ้าจะเที่ยวก็เที่ยวในเมืองสิ ใครใช้ให้พวกเธอหนีมาไกลขนาดนี้? กล้าขนาดนี้ได้ยังไงกัน ใครเป็นคนให้ความกล้าพวกเธอ?”
หนิงเค่อเอ๋อร์น้ำเสียงอ่อนแรงปนสะอื้น “พวกเราไม่รู้เลยว่าที่นี่มันอันตรายขนาดนี้…ถ้ารู้ว่ามีสัตว์นรกแบบนี้อยู่ ฉันก็ไม่ออกมาเด็ดขาด ถึงจะโดนตีให้ตายก็ไม่ออกแน่!”
“เอาเถอะ…ประสบการณ์เป็นบทเรียน ครั้งนี้ก็จำไว้ให้ขึ้นใจล่ะ!”
“อื้อ…จะไม่มีอีกแล้วแน่นอน…”
“ขึ้นรถไปก่อนเถอะ”
หลังจากปลอบใจพวกเธอเสร็จ ฉู่เจียงก็หันมามองตำรวจปลอมกับพวกนั้น แล้วพูดเสียงเรียบ “ฉันยังมีบางเรื่องที่ต้องสะสางอีก เดี๋ยวจัดการเสร็จแล้วจะกลับโรงแรมไปพร้อมกัน”
“ค่ะ…”
สาวๆ ขึ้นรถอย่างว่าง่าย
ผู้จัดการเดินเข้ามาหาฉู่เจียงแล้วกระซิบเบาๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณชายฉู่…ผมจะพูดตามตรงเลยนะครับคราวนี้เรื่องมันค่อนข้างยุ่งยาก…”
ฉู่เจียงเลิกคิ้วขึ้นนิด “ก็แค่พวกอันธพาลไม่กี่คน ฆ่ามันทิ้งไปก็จบ จะยุ่งยากอะไรนักหนา?”
“คุณชาย เรื่องมันไม่ง่ายแบบนั้นครับ!”
ผู้จัดการก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเบาๆ “พวกนี้น่ะ...เป็นคนของแก๊งที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้ครับ แก๊งนี้ใหญ่มากจริงๆ พวกมันมีสมาชิกเยอะมาก แถมอิทธิพลก็มหาศาล…ถ้าเราฆ่าพวกมันไปดื้อๆ โดยไม่เจรจาก่อน แก๊งนี้คงไม่มีทางปล่อยพวกเราไว้แน่ โรงแรมเราก็เพิ่งเปิด ถ้าพวกมันเล่นงานเราจริงๆ ความเสียหายที่ตามมาจะมากมายเลยครับ…”
ในฐานะผู้จัดการโรงแรม แน่นอนว่าเมื่อเกิดเรื่องขึ้น เขาย่อมต้องคิดถึงผลประโยชน์ของโรงแรมเป็นอันดับแรก
แต่ทันทีที่ฉู่เจียงได้ฟัง เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินตรงไปหาตำรวจปลอมคนนั้นทันที!
ตำรวจปลอมเพิ่งจะรู้ว่าพวกเขาถูกจับได้แล้ว ก็ยังไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย แถมยังมองฉู่เจียงอย่างท้าทายและพูดผ่านเครื่องแปลภาษาด้วยรอยยิ้ม “คนประเทศพวกแกเนี่ยขี้งกกันจริงๆ ผู้หญิงก็แค่ของใช้ จะเก็บไว้คนเดียวทำไมล่ะ? แบ่งๆ กันใช้สิดีจะตาย!”
“ใช่ หน้าตาพวกเธอก็สวยดี แต่ที่นี่ของดีแบบนี้ก็มีเยอะแยะไป ไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา!”
“แกมันใจแคบจริง ๆ!”
ฉู่เจียงมองพวกมันพูดจาหน้าด้านไร้ยางอายด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนจะหรี่ตาลงแล้วเตะชายคนหนึ่งไปเต็มแรง!
เป็นการเตะที่ใส่แรงทั้งหมด ไม่มีการออมมือแม้แต่น้อย ชายคนนั้นปลิวว่อนกระแทกเข้ากับผนังดังปัง!
ร่างนั้นไถลลงกับพื้นทันที ดวงตาเบิกโพลง ร่างแน่นิ่งไม่ไหวติง เลือดไหลซึมออกจากปากและจมูกช้า ๆ
ตายไปหนึ่งคนแล้ว!
“กะ…กะ…แกรู้มั้ยว่าพวกเราเป็นใคร?”
พอเห็นฉู่เจียงลงมือจริง คนอื่นๆ ก็หน้าเสียทันที
ถึงพวกมันจะเป็นพวกอันธพาล แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นกล้าตาย!
“ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นใคร แค่กล้าจับต้องผู้หญิงของฉัน พวกแกก็ต้องตาย!”
ดวงตาของฉู่เจียงเต็มไปด้วยความกระหายเลือด!
ปกติเขาให้เกียรติประเทศคนอื่นและจะไม่เลือกใช้วิธีรุนแรงถ้าไม่จำเป็น แต่ที่นี่มันไร้ระเบียบ แถมมีแต่พวกแก๊งอีก ไม่มีใครดูแลความสงบให้ดี ถ้าจะฆ่าอันธพาลเจ็ดแปดคนแบบนี้ไป ก็ไม่ได้มีผลอะไรอยู่ดี!
“มะ…ไม่…อย่าเข้ามานะ!”
ตำรวจปลอมถึงกับหน้าซีดเผือด สติแตกจนปัสสาวะเลอะเป้ากางเกง พูดติดๆ ขัดๆ ด้วยความหวาดกลัว “แค่นายยอมปล่อยพวกเราไป…บอสของเราจะไม่ลืมน้ำใจนี้แน่นอน! พวกเราจะเป็นเพื่อนกันได้! เราจะไม่แตะต้องผู้หญิงของนายอีก! เดี๋ยวพวกเราจะส่งสาวสวยๆ ไปให้นายด้วยก็ได้!”
“ไว้ชีวิตพวกเราเถอะนะ! พวกเราไม่กล้าแล้ว!”
“พวกเรารู้ว่าพวกเราผิดไปแล้วจริงๆ!”
เสียงร้องไห้คร่ำครวญของพวกมันดังระงมอย่างน่าเวทนา แต่ฉู่เจียงไม่ได้ใจอ่อนแม้แต่นิดเดียว!
คนพวกนี้ก็แค่สัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในเมือง เป็นพวกเดรัจฉานที่ไม่ทำงานทำการ เข้าร่วมแก๊งอาชญากรรมแล้วคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ ไล่ข่มขู่คนอื่น ล่อลวงผู้หญิงดีๆ ไปข่มเหง เป็นแค่ปรสิตในสังคม…คนแบบนี้จะปล่อยให้อยู่ไปทำไม?
วันนี้ฉู่เจียงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องฆ่าทิ้งให้หมด!
พวกมันร้องขอชีวิตกันอยู่นาน แต่สุดท้าย…ก็ไม่มีใครได้รอดกลับออกไป!
เมื่อฉู่เจียงเดินออกมาจากโรงงาน เลือดก็เปรอะเต็มเสื้อ ผู้จัดการโรงแรมรีบยื่นผ้าเปียกให้เขาด้วยมือสั่นๆ ระหว่างที่ฉู่เจียงเช็ดเลือดออกจากตัวนั้น ผู้จัดการก็หน้าซีด มือไม้นิ่มเหมือนจะทรุดลงได้ทุกเมื่อ
“กลัวอะไรกัน?” ฉู่เจียงยิ้มนิดๆ “นายก็เป็นคนของฉันอยู่แล้ว ฉันจะทำอะไรนายไปทำไม?”
“ว่าแต่…เรื่องนี้น่ะ นายรู้ใช่ไหมว่าต้องจัดการยังไง?”
“ทราบครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ ผมจะเคลียร์ให้หมดไม่มีช่องโหว่แน่นอนครับ!”
“ดี งั้นฝากด้วยละกัน”
ฉู่เจียงถอดเสื้อโค้ตราคาเกือบแสนออก ขยำเป็นก้อนแล้วโยนทิ้งไว้ข้างๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถ
ทันทีที่ขึ้นรถ ร่างนุ่มนิ่มสี่ร่างก็พุ่งเข้ามากอดเขาทันที
“พี่ฉู่…ฉันกลัวมากเลย ฮือออ โชคดีที่พี่มา ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว…”
“ใช่เลย พวกเรานึกว่าจะตายกันอยู่แล้วจริง ๆ ฮือ…”