ตอนที่ 475 : แต่ถึงยังไงก็ไม่ได้นะคะ มันแพงเกินไป

ตอนที่ 475 : แต่ถึงยังไงก็ไม่ได้นะคะ มันแพงเกินไป

ไม่เพียงแค่ตัวเครื่องบินทั้งลำที่สั่งทำพิเศษเท่านั้น แต่ภายในยังตกแต่งอย่างหรูหราเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้อีก ไม่ว่าจะเป็นห้องรับแขก ห้องครัว ห้องอาหาร ห้องนอนแบบที่พบได้ทั่วไป แถมยังมีห้องทำงานส่วนตัว ห้องผ่าตัดและห้องชมวิวติดตั้งไว้ด้วย เรียกได้ว่าอะไรก็ตามที่คิดออก ที่นี่มีครบหมด

มันหรูยิ่งกว่าห้องเพรสซิเด้นท์สวีทของโรงแรมทั่วไปเสียอีก

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เครื่องบินจะหรูได้ขนาดนี้…”

ไป๋อวิ๋นพึมพำเบาๆ “มันสุดยอดจริงๆ ความสุขของคนรวยนี่มันเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้จริงๆ นะคะ!”

“แค่นี้เองเหรอ?”

ฉู่เจียงยื่นมือไปบีบจมูกเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “ถ้าเธอชอบเครื่องบินส่วนตัวมากขนาดนั้น ฉันจะซื้อให้เป็นของขวัญวันเรียนจบก็แล้วกัน!”

“ห๊ะ?!”

ไป๋อวิ๋นถึงกับอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะรีบส่ายหัวรัวๆ “ไม่เอานะคะ! ฉันไม่อยากได้เด็ดขาด! ห้ามให้อะไรแพงขนาดนั้นนะ! คุณให้บ้านกับรถฉันไปแล้ว แค่นี้ก็เยอะเกินพอแล้วค่ะ ถ้าให้เพิ่มอีก...มันจะมากเกินไปจริงๆ แล้วเครื่องบินส่วนตัวน่ะ ฉันเคยดูในวิดีโอบนอินเทอร์เน็ตมาแล้ว พวกเขาบอกว่ามันต้องมีค่าดูแลและซ่อมบำรุงประจำปีเป็นล้านๆ แค่ค่าซ่อมกับค่าจอดที่สนามบินก็แพงมากแล้ว ฉันยังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำว่าชีวิตนี้จะหาเงินได้มากขนาดนั้นรึเปล่า...”

“ยัยโง่ ฉันให้เครื่องบินเธอทั้งลำแล้วจะปล่อยให้เธอจ่ายค่าดูแลเองได้ไง?”

“แต่ถึงยังไงก็ไม่ได้นะคะ มันแพงเกินไป!”

“งั้นเอาไว้ค่อยว่ากันตอนนั้นก็แล้วกัน”

หลังจากทั้งสามคนขึ้นเครื่องบินแล้ว ไม่นานก็มีพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินขึ้นมาอีกหกคน แต่ละคนล้วนเป็นพนักงานระดับท็อป ผิวขาว หน้าตาดี ขายาวสวย นอกจากนี้ยังมีพี่เลี้ยงอีกสี่คน คอยดูแลเรื่องความสะอาดและงานจิปาถะบนเครื่องและยังมีสาวสวยขาเรียวยาวอีกสองคนที่กำลังเล่นกับคาลิดอยู่ในช่วงนี้ขึ้นมาด้วย

ส่วนฝั่งฉู่เจียงมีเพียงไป๋อวิ๋นคนเดียวเท่านั้น

คาลิดไม่ได้อยู่นิ่งตลอดทาง เขาดื่มเหล้า เล่นเกมกับสาวสองคนนั้นอย่างสนุกสนาน แล้วก็กอดพวกเธอเข้าไปในห้องนอน ดูจากเสียงแล้ว...ศึกในนั้นคงไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

ไป๋อวิ๋นนั่งอยู่ที่ห้องชมวิวและกำลังมองท้องฟ้าอย่างหลงใหล ต้องบอกเลยว่าการชมวิวจากที่สูงในบรรยากาศแบบนี้ มันคือความสุขที่แท้จริงอย่างหนึ่ง

ฉู่เจียงนั่งอยู่กับไป๋อวิ๋นอยู่พักหนึ่งก็เริ่มเบื่อขึ้นมา เขานึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขาไปเก็บโรงแรมหรูห้าดาวมาได้แห่งหนึ่ง และเขาก็ตรวจเช็กแล้วว่ามันยังไม่ได้เปิดให้บริการ เขาจึงหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมาโทรหาผู้รับผิดชอบในพื้นที่แล้วสั่งให้เตรียมโรงแรมให้พร้อมเปิดภายในสองวันและจัดห้องพิเศษระดับท็อปสุดไว้ให้เขาด้วย

หลังจากบินมาเกินสิบชั่วโมง เครื่องบินก็ลงจอดอย่างปลอดภัยที่สนามบิน

ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ คาลิดยังคงเป็นบุคคลที่มีสถานะสูง เมื่อเครื่องบินของเขาลงจอด เหล่าผู้บริหารระดับสูงของสนามบินก็ออกมาต้อนรับกันเกือบหมด มีเจ้าหน้าที่กว่า 40 ถึง 50 คนมายืนรออยู่ใต้เครื่องบิน พร้อมดอกไม้ในมือทุกคน

ทันทีที่พวกเขาลงจากเครื่องบิน ช่อดอกไม้ก็ถูกยัดใส่มือของแต่ละคนพร้อมคำกล่าวต้อนรับมากมาย จากนั้นก็พากันไปยังห้องรับรอง

คาลิดโยนช่อดอกไม้ลงถังขยะทันที

ไป๋อวิ๋นมองดูดอกไม้สดที่ยังมีหยดน้ำค้างเกาะ แถมยังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างอ่อนโยน เธอไม่กล้าทิ้งช่อดอกไม้นั้น แต่ค่อยๆ วางมันไว้ข้างๆ อย่างระมัดระวัง

หลังจากพักผ่อนในห้องรับรองได้ครึ่งชั่วโมง คาลิดก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันจัดรถพิเศษไว้ให้แล้ว เดี๋ยวพวกนายก็นั่งรถไปเข้าที่พักที่โรงแรมได้เลยนะ”

แต่ฉู่เจียงปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่ต้องหรอก ฉันจองโรงแรมไว้เองแล้ว”

“หืม? นายจองไว้แล้วเหรอ? ทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ!”

คาลิดโบกมือไปมา “อย่าไปพักโรงแรมที่นายจองเลย โรงแรมที่ฉันจองให้นายเป็นโรงแรมหกระดับดาวแห่งเดียวของที่นี่เลยนะ มันตั้งอยู่บนเกาะ นายต้องเคยได้ยินชื่อแน่นอน!”

“...หรือว่าเป็นโรงแรมแอตแลนติสเหรอคะ?”

ไป๋อวิ๋นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

คาลิดพยักหน้า “คุณหนูไป๋เคยไปที่นั่นมาก่อนเหรอ?”

“ไม่เคยไปเลยค่ะ แต่เคยได้ยินชื่อมานานแล้ว ได้ยินว่าที่นั่นหรูหรามาก มีห้องพักใต้น้ำด้วย ตอนนอนอยู่ในห้องก็สามารถมองเห็นปลาว่ายไปมาอยู่เหนือหัวได้เลย…”

ตอนที่พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของไป๋อวิ๋นแฝงไปด้วยความอิจฉาเล็กๆ อย่างไม่ปิดบัง

คาลิดพยักหน้า “ใช่เลย ที่นั่นแหละ ห้องที่ฉันจองไว้ให้น่ะเป็นห้องที่ดีที่สุดของทุกห้อง แถมยังรวมอาหารเช้า อาหารเย็นและกิจกรรมบันเทิงต่างๆ ไว้หมดแล้ว อยากเล่นอะไรก็เล่นได้ฟรีหมดเลย”

“มันต้องแพงมากแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ?”

“ไม่แพงหรอก แค่สัปดาห์ละสี่ถึงห้าล้านเอง สำหรับพวกเธอสองคนแล้วแค่นี้น้อยมาก!”

…ไม่แพงเหรอ?

ไป๋อวิ๋นถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่เธอก็เข้าใจดีว่า คาลิดเป็นคนรวยระดับมหาเศรษฐี สำหรับเขา เงินล้านเดียวก็คงเหมือนเงินร้อยหยวน

ฉู่เจียงเห็นว่าไป๋อวิ๋นดูอยากไปพักที่โรงแรมแอตแลนติสมาก “อยากไปพักที่แอตแลนติสเหรอ?”

“แต่ห้องก็จองไว้แล้วนี่นา...งั้นก็…”

ไป๋อวิ๋นพูดอย่างอ้อมๆ อย่างคนที่ไม่กล้ารบเร้าอะไรเกินไป

แน่นอนว่าฉู่เจียงไม่มีทางห้ามเธอ “ถ้าอยากไปอยู่ที่นั่น ก็ไปสิ”

“แล้วคุณไม่ไปด้วยกันเหรอ?”

“อ้อ ฉันมีโรงแรมอยู่ที่นี่พอดี มันกำลังจะเปิดเร็วๆ นี้พอดี ฉันให้ผู้จัดการจองห้องไว้ให้แล้ว คืนนี้ฉันเลยจะไปพักที่โรงแรมของฉันเอง”

ไป๋อวิ๋นเปลี่ยนใจทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่นิด “งั้นแน่นอนอยู่แล้วว่าฉันต้องไปกับคุณสิ!”

คาลิดถึงกับตกใจ “นายเปิดโรงแรมที่นี่ด้วยเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? โรงแรมชื่ออะไรน่ะ? ฉันเคยได้ยินไหม?”

“ปรับปรุงเสร็จตั้งนานแล้ว ตอนนี้ก็แค่รอเปิดเท่านั้นเอง”

“คุณชายฉู่ ดูเหมือนว่านายจะยังไม่รู้จักที่นี่ดีเท่าไหร่นะเพราะที่นี่มีโรงแรมทั้งใหญ่ทั้งเล็กเยอะมาก ส่วนใหญ่ก็เป็นโรงแรมที่คนท้องถิ่นเปิดกันเอง ที่เหลือก็เป็นพวกเชนโรงแรมใหญ่ๆ ที่เข้ามาเปิดกันแต่พวกนั้นน่ะ ธุรกิจแย่มากจนแทบจะเจ๊งกันหมดแล้ว”

นอกจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จะร่ำรวยจากน้ำมันแล้ว ช่วงสองปีมานี้ อุตสาหกรรมท่องเที่ยวก็พัฒนาอย่างรวดเร็ว มีโรงแรมผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด แต่เพราะราคาที่ดินและค่าเช่าพื้นที่ในประเทศนี้สูงลิบ ดังนั้นสำหรับคนนอกที่หวังจะมาเปิดโรงแรม ก็แทบจะไม่ค่อยได้กำไรเลย ถ้าไปเปิดสงครามราคากับเจ้าของที่ท้องถิ่นก็แทบไม่มีวันชนะแน่นอน แถมอุตสาหกรรมบริการของที่นี่ก็แข็งแกร่งมาก จนเบียดบังคนจากนอกพื้นที่จนไม่มีที่ให้ยืน

ส่วนถ้าเป็นโรงแรมหรูระดับไฮเอนด์... แค่โรงแรมแอตแลนติสแห่งเดียวก็ล้มโรงแรมหรูที่เหลือได้หมดแล้ว

ดังนั้นในสายตาของคาลิด การที่ฉู่เจียงมาเปิดโรงแรมในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ก็คือการเอาเงินมาเผาทิ้งชัดๆ!

ฉู่เจียงเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร

คาลิดก็ไม่ได้พยายามบังคับให้เขาไปพักที่โรงแรมที่ตัวเองจองไว้ แต่พอเห็นสีหน้าที่มั่นใจของฉู่เจียง เขาก็ดูจะยิ่งสนใจในตัวอีกฝ่ายมากขึ้น “นายไม่รังเกียจใช่ไหม ถ้าฉันจะแวะไปดูโรงแรมนายน่ะ? ยังไงฉันก็เป็นคนท้องถิ่น เผื่อจะให้คำแนะนำอะไรกับโรงแรมนายได้บ้าง!”