ตอนที่ 465 : พูดแบบนี้ผมก็ไม่อยากชนะแล้วสิ
ตอนที่ 465 : พูดแบบนี้ผมก็ไม่อยากชนะแล้วสิ
ตอนที่ 465 : พูดแบบนี้ผมก็ไม่อยากชนะแล้วสิ
แป้งหรือผงแมกนีเซียมเป็นสิ่งที่นักกีฬาจำนวนมากใช้กันอย่างแพร่หลาย หน้าที่ของมันคือช่วยดูดซับเหงื่อจากฝ่ามือ และเพิ่มแรงเสียดทานระหว่างมือกับหิน ทำให้ป้องกันอุบัติเหตุจากการลื่นไถลได้
คนที่แม้แต่การเตรียมแมกนีเซียมยังไม่รู้จะมาชนะเขาในกีฬาสุดโหดอย่างการปีนเขาได้ยังไง? ฝันกลางวันชัดๆ!
คาลิดแอบมองฉู่เจียงอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะเตือนอะไรเพราะในใจลึกๆ เขาก็อยากให้ฉู่เจียงพลาดตกลงมาจนพิการไปเลยแบบนั้นจะได้ไม่มีใครมาแย่งผู้หญิงจากเขาอีก…
เขาคิดพลางตบมือดังฉาด “เริ่มได้หรือยัง?”
“แน่นอน เริ่มได้เลย”
ฉู่เจียงยิ้มแล้วเดินไปที่ตีนเขาพร้อมกัน
ภูเขาลูกนี้ยังไม่เคยถูกปรับปรุ่งให้ใช้เป็นเส้นทางสำหรับกีฬาปีนเขาอย่างเป็นทางการมาก่อน เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงจะต้องวางแผนเส้นทางกันเอง คาลิดที่มีประสบการณ์อย่างโชกโชนก็วางแผนเส้นทางได้อย่างรวดเร็ว เพื่อให้สามารถขึ้นไปถึงยอดได้ในเวลาอันสั้นที่สุด!
ส่วนฉู่เจียง…เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับภูเขาหินลูกเล็กๆ นี้เลย!
ในสายตาของเขามันก็แค่ของเล่นเด็กเท่านั้น!
“เดี๋ยวก่อน!”
ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเริ่ม แขนขวาของซูเจียวเหยียนก็ถูกผู้ช่วยดึงไว้แล้วกระซิบข้างหูเธอว่า ฉู่เจียงไม่ได้เอาผงแมกนีเซียมมาด้วย
ซูเจียวเหยียนตกใจ รีบวิ่งเอาถุงผงแมกนีเซียมมาส่งให้เขา “เอาไปเถอะค่ะ เผื่อเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา…”
ฉู่เจียงแค่เหลือบตามองถุงแป้งในมือเธอ แล้วก็ไม่ได้แสดงท่าทีจะรับมันมาเลยด้วยซ้ำ “ของแบบนี้ไม่จำเป็นหรอก”
“แล้วถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาล่ะคะ? ปีนแบบมือเปล่ามันอันตรายมากนะคะ!”
“ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะให้เธอรับผิดชอบดูแลฉันไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน!”
คำพูดธรรมดาแต่ชวนใจสั่นของฉู่เจียงทำเอาซูเจียวเหยียนหน้าแดงไปทั้งแถบ “พูดอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้ว…ยังไงคุณก็อย่าเป็นอะไรไปเชียวนะ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาฉันไม่สนใจคุณหรอกนะ!”
ฉู่เจียงเลิกคิ้ว “จะเริ่มแข่งแล้ว ยังจะพูดแบบนี้อีกเหรอ?”
ซูเจียวเหยียนชะงัก “งั้น…งั้นถ้าคุณชนะ ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณหนึ่งมื้อ!”
“พูดแบบนี้ผมก็ไม่อยากชนะแล้วสิ!”
“คุณ!!!”
…
ฉู่เจียงไม่สนหน้าแดงๆ ของซูเจียวเหยียนเลยแม้แต่น้อย เขาตบมือดังแปะ แล้วหันไปมองคาลิดที่อยู่ข้างๆ “ผมจะนับหนึ่งถึงสาม แล้วก็เริ่มเลยกันได้เลย!”
“หนึ่ง!”
“สอง!”
“สาม!”
ทันทีที่เสียงสุดท้ายสิ้นสุดลง คาลิดก็รีบคว้าช่องว่างบนผนังหินแล้วเริ่มปีนทันที!
เขาวางแผนเส้นทางไว้ล่วงหน้าแล้ว ประกอบกับประสบการณ์มากมาย ทำให้ปีนได้รวดเร็วราวกับจิ้งจกตัวหนึ่ง แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อยืดหยุ่นขยับเกาะไปตามผนังหินอย่างมั่นคง ชั่วพริบตาเขาก็ไต่ขึ้นไปได้เกินสองเมตรแล้ว!
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง!
“เขาก็มีของอยู่เหมือนกันนะ!”
“นั่นสิ ไม่งั้นคงไม่ได้รางวัลมานับไม่ถ้วนแบบนั้นหรอก!”
“ดูท่าคราวนี้คุณชายฉู่จะเสียเงินหมดกระเป๋าแล้วล่ะ!”
“คุณชายฉู่มัวทำอะไรอยู่? หรือรู้ว่าตัวเองสู้ไม่ได้เลยไม่คิดจะแข่ง?”
แม้คาลิดจะออกตัวแรงเหมือนเสือกระโจน ทำให้ทุกคนตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขางงยิ่งกว่าก็คือ…การกระทำของฉู่เจียง!
เพราะจนถึงตอนนี้ ฉู่เจียงยังคงยืนอยู่เฉยๆ ไม่ขยับไปไหนเลย!
เขายืนกอดอกอยู่ข้างล่างเหมือนคนมาดู ไม่ได้รีบร้อน ไม่แม้แต่จะขยับตัวเรียกได้ว่าเป็นคนดูที่ยืนใกล้เวทีที่สุดก็ว่าได้!
กระทั่งซูเจียวเหยียนยังอดไม่ได้ ที่จะเดินเข้ามาสะกิดแขนเขาเบาๆ “เฮ้…คุณจะไม่เริ่มปีนหน่อยเหรอ? หรือคิดจะแกล้งฉันกันแน่?”
“วางใจเถอะ”
“…”
แม้แต่คาลิดที่ปีนมาได้ครึ่งทางก็ยังรู้สึกแปลกๆ กับพฤติกรรมของฉู่เจียง เขาหยุดพักตรงจุดที่มั่นคงแล้วขมวดคิ้วลงมามอง “ทำไมยังไม่เริ่มอีก? หรือว่าจะยอมแพ้แล้ว?”
เหตุผลที่เขาชอบเล่นกีฬาสุดโหดแบบนี้ นอกจากความเร้าใจที่ทำให้ร่างกายหลั่งอะดรีนาลีนแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือความรู้สึกสะใจ…ที่ได้เอาชนะคนอื่นด้วยพลังของตัวเอง!
สิ่งที่เขาชอบมากที่สุดก็คือการได้เห็นคนอื่นพยายามแทบตาย แต่ก็ยังสู้เขาไม่ได้!
แต่ตอนนี้…ฉู่เจียงกลับเล่นใหญ่ใส่เขาเสียเอง!
ในสายตาของเขา แบบนี้มันไม่ให้เกียรติคู่แข่งเลยสักนิด!
“สนใจแต่ตัวเองเถอะ!”
ฉู่เจียงพูดพลางจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจ
คาลิดไม่ยอมแพ้ “ถ้าทำแบบนี้ แล้วจะแข่งกันไปทำไม? ไม่ต้องแข่งยังจะดีซะกว่า!”
“…”
ฉู่เจียงแค่เหลือบตามองแล้วบี้บุหรี่ลง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนผนังหินอย่างง่ายดาย!
ถ้าเทียบกับคาลิดที่คล่องตัวเหมือนจิ้งจกกระโดดไปมา ฉู่เจียงกลับเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง กระชับ ไม่เปลืองแรง ราวกับแรงโน้มถ่วงใช้ไม่ได้กับเขา!
ทุกย่างก้าวที่ปีนขึ้นไป…ง่ายดายราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ!
แค่พริบตาเดียว เขาก็ขึ้นมาเคียงข้างคาลิดได้แล้ว!
คาลิดถึงกับเบิกตากว้าง “แก! ไอ้บ้าเอ๊ย!”
แต่ฉู่เจียงไม่แม้แต่จะชายตามอง กลับปีนต่ออย่างนิ่งสงบ ใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที…เขาก็ไปถึงยอดเขาได้อย่างง่ายดาย!
หลังจากได้เห็นพลังที่แท้จริงของฉู่เจียง คาลิดก็เงียบไปทันที เขาเริ่มปีนต่ออย่างบ้าคลั่ง แต่ถึงจะพยายามแค่ไหน…ก็ไม่มีทางไล่ตามทันอยู่ดี!
งานนี้…เขาแพ้อย่างหมดรูป!
พอคิดถึงคำพูดที่คุยโม้ไว้ต่อหน้าทุกคนเมื่อครู่ คาลิดก็อดรู้สึกอับอายไม่ได้!
“บ้าชะมัด! ที่แท้คุณชายฉู่ก็แอบเก็บของดีไว้!”
“โคตรเทพเลย!”
“ด้วยความเร็วแบบนี้ ฉันยอมเรียกเขาว่าแชมป์โลกปีนหน้าผาเลย!”
“หรือแรงโน้มถ่วงจะใช้ไม่ได้กับเขากันแน่...?”
“ตอนแรกก็นึกว่าคาลิดจะเก่งมาก ที่แท้ก็แค่นี้เอง สองล้านของฉันเสียเปล่าแล้ว!”
“ของฉันก็สามล้าน! ถ้ารู้แบบนี้ ฉันลงเดิมพันให้คุณชายฉู่ชนะแทนยังจะดีกว่า!”
...
“เธอรู้มาก่อนแล้วใช่ไหมว่าเขาจะชนะ?”
ท่ามกลางเสียงพูดคุยวิจารณ์ ซูเจียวเหยียนยืนกอดอกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน ใบหน้าของเธอดูสง่างามและเปล่งประกาย
หมิงเย่ที่อยู่ข้างๆ ก็มองสีหน้าของเธอโดยไม่ละสายตา เพราะเขารู้จักเธอดีกว่าใคร แค่เห็นแววตาก็เดาออกหมดแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น เรื่องแบบนี้…เธอควบคุมสถานการณ์ไว้ทั้งหมดแล้ว!
ริมฝีปากของซูเจียวเหยียนยกยิ้มขึ้นมา “อย่ามาพูดส่งเดชสิ พวกเขาเป็นคนท้าแข่งกันเอง พวกเขาก็แค่มีความทะเยอทะยานอยากเอาชนะกันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
พอเห็นท่าทางยโสเจ้าเล่ห์แบบนี้ของซูเจียวเหยียน หมิงเย่ก็ได้แต่ส่ายหน้า…เพราะเขาไม่มีทางรับมือกับเธอได้จริงๆ
เสน่ห์ของซูเจียวเหยียนไม่เคยอยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เสน่ห์ที่แท้จริงของเธอ…ก็คือความอันตรายของเธอ!
เธอเป็นเหมือนกับดอกกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมและหนามที่แหลมคมเหล่านั้นยังมีพิษอีกด้วย…
แต่ก็เพราะแบบนี้แหละ ที่ทำให้ใครต่อใครยิ่งอยากเข้าใกล้เธอ!
ผู้หญิงสวยมีอยู่เต็มโลก แต่คนแบบเธอ…มีเพียงคนเดียวเท่านั้น!
หมิงเย่กำลังส่ายหน้าพลางคิดในใจ แต่อยู่ดีๆ เขาก็ได้ยินเสียงร้องอุทานจากทุกคนดังขึ้นพร้อมกัน!
จากนั้น…เขาก็เห็นภาพของคาลิดที่ร่วงลงมาจากหน้าผา!