ตอนที่ 450 : นี่คือการแก้แค้น!

ตอนที่ 450 : นี่คือการแก้แค้น!

เด็กหนุ่มคนนั้นสวมหน้ากากเอาไว้ หลังจากตะโกนด่าเสร็จ เขาก็รีบปั่นจักรยานหนีออกไปทันที ท่าทางน่าจะเตรียมตัวมาอย่างดีแล้วหากจะไล่ตามไปตอนนี้ก็คงไม่ทันแน่ๆ

กระโปรงชุดใหม่ที่ไป๋อวิ๋นเพิ่งใส่มาในวันนี้ถูกทำให้เลอะเต็มๆ นมถั่วเหลืองสีขาวเปียกชุ่มไปทั่วกระโปรงของเธอและยังเหนียวหนืดติดอยู่บนเรียวขาอันบอบบางของเธอ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวจนอธิบายออกมาไม่ได้

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามของเธอรีบวิ่งออกมาช่วยเช็ดกระโปรงให้เธอทันที "อวิ๋นเอ๋อร์ เธอเป็นอะไรรึเปล่า? กระโปรงเธอเปื้อนไปหมดแล้ว ดูท่าเช็ดยังไงก็ไม่ออกแน่ กลับไปเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่าไหม?"

"ผู้ชายคนนั้นต้องป่วยแน่ๆ! ถ้าคิดว่าตัวเองแน่จริงก็ออกมาทำแบบเปิดหน้าสิ ใส่หน้ากากมาแบบนี้มันหมายความว่าไง?"

"เราแจ้งตำรวจเลยดีไหม?"

ตอนนี้เป็นช่วงที่นักศึกษาเข้าเรียนกันเยอะ พอมีคนเห็นเหตุการณ์ก็ยิ่งทำให้กลายเป็นเป้าสายตาไปทั่วและไม่มีใครแสดงความเห็นใจเธอเลยสักคนเดียว

แต่กลับมีแต่คนชี้ไม้ชี้มือ วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกปาก

สุดท้ายคนส่วนมากที่ไม่รู้จักไป๋อวิ๋นเลยก็เลือกจะเชื่อข่าวลือเสียมากกว่า

"ฉันว่านะ เธอก็ดูใสๆ อยู่หรอกนะ เรียนก็เข้าแทบทุกครั้ง ไม่น่าจะมีเวลาออกไปวิ่งวุ่นข้างนอกได้เลย?"

"นายเชื่อเหรอ? คนพวกนี้น่ะ ทำตัวเองให้ดูอ่อนแอให้ดูหน้าสงสารแต่ความจริงน่ะเรื่องเยอะจะตายไป! นายเห็นว่าเธอไปเรียนทุกวันก็จริง นายไม่รู้จักคำว่าเจ้าแม่บริหารเวลาเหรอ? ฉันว่าเธอนี่แหละเทพผู้เชี่ยวชาญด้านนั้นเลย!"

"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าเข้าเรียนจริง แล้วจะไปโผล่ในรูปพวกนั้นตั้งเยอะได้ยังไงล่ะ? รูปพวกนั้นดูไม่เหมือนตัดต่อเลยนะ มีคนในโพสต์บอกไว้แล้วว่าทุกรูปเป็นของจริงทั้งหมด!"

"เชอะ สมควรแล้วล่ะ แบบนี้แหละกรรมตามสนอง!"

…

ไป๋อวิ๋นฟังเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้นอย่างเจ็บปวด พยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล แล้วพูดกับเพื่อนร่วมห้องทั้งสามว่า

"ฉันคงไปเรียนในสภาพนี้ไม่ได้แล้วล่ะ พวกเธอไปก่อนเถอะ ฝากบอกอาจารย์ด้วยนะว่าฉันมีธุระ ขอขาดเรียนครึ่งคาบ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วฉันจะตามไปทีหลัง"

"โอเค"

เพื่อนทั้งสามก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเหลือเวลาอีกแค่ยี่สิบห้านาทีก่อนเข้าเรียน มหาวิทยาลัยก็มีพื้นที่ใหญ่โต กว่าจะเดินไปถึงตึกเรียนก็ใช้เวลาพอดี ถ้าช้ากว่านี้ก็จะสายแน่นอน

หลังจากเพื่อนทั้งสามจากไป ไป๋อวิ๋นก็เดินกลับหอพักอย่างหมดเรี่ยวแรง ท่ามกลางสายตาประณามของผู้คนรอบข้าง

แต่ทันทีที่เธอเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง เธอก็ถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่!

บนประตูห้องของเธอ มีตัวหนังสือสีแดงเขียนไว้เต็มไปหมดว่า

"ยัยร่าน ทำตัวต่ำตม ตายๆ ไปซะ!"

เรื่องนี้มันต้องเป็นฝีมือของคนในหอแน่ๆ แต่ในหอพักหญิงดันไม่มีระบบกล้องวงจรปิด เลยไม่มีทางหาตัวคนทำผิดได้เลย!

ไป๋อวิ๋นน้ำตาคลอเปลือกตา ขณะเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินไปตักน้ำในกะละมังจากในห้องแล้วใช้ผ้าขี้ริ้วค่อยๆ พยายามเช็ดสีแดงที่ถูกพ่นไว้บนประตูห้องอย่างเงียบๆ ทีละนิด แต่เธอก็พบว่า มันเช็ดไม่ออกเลย...

ในเวลานี้เองประตูห้องข้างๆ ก็เปิดออกกะทันหัน เทียนเว่ยเว่ยเดินออกมาพร้อมกับสีหน้าสะใจ ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาดูถูกแล้วพูดในใจว่า

"ไป๋อวิ๋น เธอนี่ก็มีแต่คนเกลียดนะ ดูท่าตอนนี้คนคงจะรู้จักทั้งมหาลัยแล้วสินะ? แต่เรื่องแบบนี้ก็โทษฉันไม่ได้หรอกนะ ฉันก็ลบโพสต์ให้เธอแล้วนี่นา ส่วนผลกระทบจากโพสต์นั้น ฉันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ"

ไป๋อวิ๋นไม่พูดอะไร เธอเช็ดสีบนประตูต่อไปอย่างเงียบๆ

ช่วงนี้คนในมหาลัยมีท่าทีต่อต้านเธออย่างเห็นได้ชัด

เธอไม่มีทางเลือกอื่นเลย นอกจากยื่นเรื่องลาพักการเรียนแล้วซ่อนตัวอยู่ในหอพัก ซึ่งก็บังเอิญตรงกับช่วงที่เธอบาดเจ็บที่มือพอดีจึงยังใช้มันเป็นข้ออ้างในการลาพักได้

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ หลังจากที่คนพวกนั้นไม่สามารถรังแกเธอโดยตรงได้ พวกเขาก็หันไปกลั่นแกล้งเพื่อนร่วมห้องของเธอแทน

เพื่อนร่วมห้องของเธอเองก็ถูกสาดนมถั่วเหลืองและกาแฟใส่หลายครั้งในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

ไป๋อวิ๋นรู้สึกผิดมากและต้องควักเงินชดใช้ค่าเสื้อผ้าให้เพื่อน แต่เรื่องแบบนี้มันทำให้เสียเวลาและเสียใจกันไปหมด

"อวิ๋นเอ๋อร์ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย เธอไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรเลยนะ"

"ใช่แล้ว อวิ๋นเอ๋อร์ แค่โดนนมถั่วเหลือง กาแฟ สาดใส่เอง คนพวกนั้นมันก็แค่ขี้ขลาด ถ้ามีปัญญาจริงก็สาดกรดมาเลยสิ!"

"พูดเสียงเบาๆ หน่อยสิ! เดี๋ยวมันจะมีคนกล้าขึ้นมาจริงๆ แล้วจะยุ่งกันใหญ่!"

ถึงเพื่อนร่วมห้องทั้งสามจะดูไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้เท่าไร แต่ไป๋อวิ๋นก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีเพราะเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกเธอเดือดร้อน

ในอีกด้านหนึ่ง พอเห็นว่าไป๋อวิ๋นไม่ออกจากห้องเลย หลายคนก็ไม่กล้าไปทำอะไรเธอถึงที่ห้อง จึงเปลี่ยนมาแอบถ่ายรูปเธอแล้วเอาไปโพสต์ลงในอินเทอร์เน็ตแทน

เรื่องฉาวแนวล่อแหลมแบบนี้มันดึงดูดความสนใจได้เสมอ

โพสต์พวกนั้นก็กลายเป็นไวรัลขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ไวรัลขนาดที่โรงเรียนต้องเริ่มสนใจและรับมือกับปัญหานี้อย่างจริงจัง!

อธิการบดีเองก็รู้สึกปวดหัวมากเมื่อทราบว่าเกิดเรื่องกับเธออีกครั้ง ทำไมเด็กคนนี้ถึงก่อปัญหาได้ตลอด?

เก่งก็จริง แต่ดันพาเรื่องมาไม่เว้นวัน!

แต่ก็อย่างว่า ฉู่เจียงเพิ่งบริจาคเงินมหาศาลให้กับมหาลัยมา ถ้าจะไล่เธอออกดื้อๆ ก็คงไม่ได้ ถึงไม่มองหน้าพระ ก็ต้องเห็นใจหน้าพระลูกวัดอยู่ดี!

สุดท้ายเขาก็เรียกอาจารย์ประจำภาควิชาของไป๋อวิ๋นมาคุยและฝากให้ช่วยไปพูดกับเธอหน่อย

อาจารย์เลยจำต้องส่งข้อความเรียกไป๋อวิ๋นมาที่ห้องพักอาจารย์

ไป๋อวิ๋นจึงจำใจต้องแต่งตัวแล้วปิดหน้าให้มิดชิด แล้วเดินไปยังห้องพักของอาจารย์อย่างเงียบๆ ท่ามกลางสายตาของทุกคนในมหาวิทยาลัย…

เมื่อเห็นไป๋อวิ๋นเดินเข้ามา อาจารย์ก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ "เธอไปทำใครโกรธเข้ามาเหรอ? ลองคิดดูดีๆ ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือพวกนี้?"

ไป๋อวิ๋นส่ายหน้า "อาจารย์ หนูไม่รู้จริงๆ ว่าใครทำค่ะ"

ตอนแรกเธอก็สงสัยว่าเป็นเทียนเว่ยเว่ย แต่หลังจากนั้นเทียนเว่ยเว่ยก็เป็นคนไปขอให้คนช่วยลบโพสต์ให้

ถ้าเธอยังจะไปสงสัยเทียนเว่ยเว่ยอีกก็คงจะดูไม่มีเหตุผลเกินไป...

"เธอเพิ่งโดนลงโทษทางวินัยและเกือบจะโดนไล่ออกไปหมาดๆ ตอนนี้ก็ดันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ทางมหาลัยเองก็ลำบากใจมากนะ ทางนี้ก็คิดหนักกันอยู่เหมือนกัน เอาอย่างนี้ดีไหม? ทางมหาลัยจะไม่ไล่เธอออกแล้วก็จะช่วยรักษาสถานภาพนักศึกษาของเธอเอาไว้ให้ด้วย เธอก็แค่ต้องยื่นเรื่องขอลาพักการเรียนหนึ่งปี พอเรื่องเงียบลงในปีหน้า ค่อยกลับมาเรียนต่อ แบบนี้ผลกระทบก็จะไม่มาก"

ไป๋อวิ๋นเงยหน้าขึ้นทันที "อาจารย์ แบบนี้มันไม่ดีเลยนะคะ..."

ถ้าเป็นสาขาอื่น การลาพักหนึ่งปีอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สาขาเธอคือการเต้น การเรียนเต้นจำเป็นต้องฝึกซ้อมทุกวัน เพราะถ้าร่างกายไม่ได้ออกกำลังอย่างต่อเนื่อง กล้ามเนื้อก็จะฝืดและแข็งได้ง่ายมากและอาจทำให้ไม่สามารถเต้นได้อย่างคล่องตัวเหมือนเดิมอีกในอนาคต

ยิ่งไปกว่านั้น การเต้นเป็นอาชีพที่อิงอยู่กับช่วงวัยด้วย ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในช่วงที่ดีที่สุดของชีวิตของเธอ หากเลื่อนการเรียนจบออกไปอีกปี นั่นก็อาจเป็นปัญหาใหญ่เลยทีเดียว!

อาจารย์ได้แต่พูดอย่างจนใจ "อาจารย์ก็เข้าใจดีว่าเธอจะต้องลำบาก... แต่เธอก็ต้องเข้าใจอาจารย์ด้วยเหมือนกัน..."