ตอนที่ 415 : จะให้ฉันดูอะไรก็ยื่นมา...

ตอนที่ 415 : จะให้ฉันดูอะไรก็ยื่นมา...

“ครับ แล้วไม่ทราบว่าคุณต้องการลงทะเบียนบริจาคกี่ชิ้นครับ? แล้วของทั้งหมดนี้ประเมินมูลค่าไว้เท่าไหร่ครับ?”

เจ้าหน้าที่ถามด้วยน้ำเสียงอย่างเป็นทางการตามหน้าที่

อวี่ตงยื่นแบบฟอร์มที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้าให้ทันที “นี่คือรายการของที่คุณชายของเราต้องการจะบริจาคครับ รบกวนช่วยลงทะเบียนให้ด้วย”

“ครับ...หืม?”

ตอนแรกที่เจ้าหน้าที่เห็นแบบฟอร์ม ก็ยังคิดในใจว่ามันเว่อร์เกินไปหน่อย แค่จะบริจาคทำไมต้องจัดทำแบบฟอร์มถึงขนาดนี้?

แต่พอเห็นรายละเอียดในแบบฟอร์มชัดๆ ดวงตาเขาก็เบิกโพลงทันทีอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา!

ของทั้งหมดในรายการนี้...มูลค่ารวมถึงสี่พันล้าน!

นี่มัน...

เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองอวี่ตงอีกครั้ง ถ้าเป็นคนทั่วไปที่เดินถือแบบฟอร์มแบบนี้มาบอกจะบริจาค เขาอาจจะคิดว่าอีกฝ่ายมาหลอกแน่หรือไม่ก็เล่นตลกด้วย แล้วเขาคงจะเรียกรปภ.มาเชิญออกไปทันที

แต่คนตรงหน้ากลับแต่งตัวภูมิฐาน มีกิริยามารยาทดีเยี่ยม แถมยังบอกว่าเป็นแค่ผู้ติดตามเท่านั้น!

หรือว่านี่จะเป็นตระกูลใหญ่จริงๆ ที่ตั้งใจจะบริจาค?

แบบนี้เขาจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด!

เจ้าหน้าที่รีบลุกขึ้นถือรายการไว้ในมือ แล้วเรียกเจ้าหน้าที่อีกคนให้มาเสิร์ฟน้ำชาให้กับอวี่ตง ก่อนจะพูดกับเขาอย่างสุภาพที่สุด “ขออภัยอย่างสูงเลยครับคุณอวี่ ของที่คุณจะบริจาคมีมูลค่าสูงมาก เราจำเป็นต้องให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงกว่ามาดำเนินการให้นะครับ”

พูดจบ เขาก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ทันที!

เพราะความตื่นเต้น เขาเปิดประตูพรวดเข้าไปโดยไม่เคาะเลยด้วยซ้ำ!

ผู้อำนวยการซึ่งกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในห้อง เมื่อเห็นอีกฝ่ายบุกเข้ามาก็ขมวดคิ้วทันทีด้วยความไม่พอใจ “ทำตัวเสียมารยาทอะไรแบบนี้! ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”

เจ้าหน้าที่ตกใจไปชั่วขณะ แล้วเพิ่งนึกได้ว่าลืมเคาะประตู แต่เขาไม่สนเรื่องเล็กน้อยแบบนั้น รีบชูรายการในมือขึ้นทันที “ผู้อำนวยการครับ มีคนจะบริจาคของครับ...”

“แค่เรื่องบริจาคของ ทำไมต้องให้ผู้อำนวยการไปเองด้วย? คุณเพิ่งเข้ามาทำงานรึไง? ใครเป็นคนอบรมคุณ? ถ้ายังไม่เข้าใจกระบวนการ ก็ไปถามหัวหน้าของคุณ ไม่ใช่พรวดพราดเข้ามาหาฉัน!”

ผู้อำนวยการวางสายโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด พร้อมกับขมวดคิ้วมองเขา เตรียมจะไล่อีกฝ่ายออกไป

แต่เจ้าหน้าที่รีบวางแบบฟอร์มในมือลงบนโต๊ะด้วยท่าทีตื่นเต้น “ผู้อำนวยการครับ ดูนี่ก่อนสิครับ!”

“อะไรกันนักหนา จะให้ฉันดูอะไรก็ยื่นมา...”

ผู้อำนวยการเหลือบตามองลงไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ก่อนจะเริ่มขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ไปเอาของแบบนี้มาจากไหน? แล้วมันมีประโยชน์อะไร?”

“มีประโยชน์แน่นอนครับ ผู้อำนวยการ! นี่คือของที่มีคนจะบริจาคมาให้ครับ!”

“มีคนจะบริจาค?”

ผู้อำนวยการถามซ้ำด้วยความไม่แน่ใจ “นี่คือรายการบริจาคเหรอ?”

ที่จริงแล้วในพิพิธภัณฑ์ไม่ได้มีการแบ่งหน้าที่การรับบริจาคอย่างชัดเจนมากนัก โดยทั่วไปจะมีเจ้าหน้าที่สองคนที่รับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรง เมื่อมีผู้บริจาคมา เจ้าหน้าที่จะลงบันทึกรายการสิ่งของไว้ก่อน จากนั้นจะนัดเวลาให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายประเมินของพิพิธภัณฑ์มาตรวจสอบของหากประเมินแล้วว่าผ่าน ก็จะมีการขนย้ายเข้าคลังพิพิธภัณฑ์ และในลำดับถัดไปก็คือการจัดพิธีบริจาค พร้อมมอบเหรียญเกียรติยศและของที่ระลึกให้ผู้บริจาค

แต่โดยปกติแล้ว ถ้าเป็นผู้บริจาคมีชื่อเสียงหรือมีอิทธิพล ก็ล้วนแล้วแต่เป็นนักสะสมรายใหญ่ทั้งนั้น ซึ่งมักจะเคยเจอกับผู้อำนวยการตามงานกิจกรรมต่างๆ มาก่อนอยู่แล้ว

หรือไม่ก็มีคอนเนกชั่นผ่านหลายช่องทางจนสามารถติดต่อผู้อำนวยการได้โดยตรง

ถ้าจะบริจาคจริงๆ ก็สามารถเข้าหาผู้อำนวยการได้เลย

“ใช่ครับ!”

“นายไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม?”

“ไม่ได้ล้อเล่นแน่นอนครับผู้อำนวยการ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังเถอะครับ แต่ตอนนี้ไปพบ...เอ่อ...ผู้ช่วยของผู้บริจาคก่อนดีไหมครับ? เขายังรออยู่ในห้องอยู่เลยครับ!”

นี่มันการบริจาคระดับที่น่าตกตะลึงจริงๆ!

แม้ว่าพิพิธภัณฑ์เมืองเซี่ยงไฮ้จะมีของสะสมดีๆ หลายหมื่นชิ้น รวมมูลค่าหลายแสนล้านหรือเป็นล้านล้านก็จริง แต่ของพวกนั้นคือมูลค่าที่ได้จาก “ปริมาณ” รวมกัน

แต่ของที่อยู่ในรายการนี้โดยเฉพาะชุดหยกถักทองชุดนั้น ต่อให้เป็นพิพิธภัณฑ์ใหญ่ระดับประเทศก็ยังไม่มีของคุณภาพขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ! มันคือสุดยอดในสุดยอดของจริง!

และยิ่งกว่ามูลค่าในแง่ของวัตถุ ตัวชุดหยกยังมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่ประเมินมูลค่าไม่ได้อีก!

แล้วนี่มีคนที่ “ยอมบริจาค” ของแบบนี้จริงๆ?!

ในช่วงเวลาที่เขาดำรงตำแหน่ง การที่มีการบริจาคระดับนี้เข้ามานี่มันผลงานชิ้นโบแดงชัดๆ!

ต่อให้ต้องวิ่งไปคำนับผู้บริจาคเอง เขาก็ยอม!

“รีบเลย เอาชาอย่างดีไปเสิร์ฟด้วย!”

ผู้อำนวยการรีบสั่งการเจ้าหน้าที่ แล้วก็รีบเดินไปเชิญอวี่ตงด้วยตัวเองทันที

“คุณอวี่ใช่ไหมครับ? ผมคือผู้อำนวยการถัง ผู้อำนวยการของพิพิธภัณฑ์เมืองเซี่ยงไฮ้ครับ”

“ครับ สวัสดีครับ ผู้อำนวยการถัง”

อวี่ตงไม่แปลกใจเลยที่ผู้อำนวยการจะมาต้อนรับด้วยตัวเอง เขายิ้มน้อยๆ อย่างสุภาพ

“ผมได้ยินมาว่าคุณอวี่เป็นผู้ช่วยของผู้บริจาคในครั้งนี้ ผมขอสอบถามหน่อยได้ไหมครับว่า ทำไมทางผู้บริจาคถึงไม่ได้มาด้วยตัวเอง?”

ผู้อำนวยการถังถามอย่างระมัดระวัง

อวี่ตงพยักหน้า “ครับ คุณชายของเราปกติแล้วจะยุ่งมาก ไม่มีเวลาจัดการเรื่องเล็กๆ แบบนี้ด้วยตัวเอง จึงให้ผมมาดำเนินการแทนครับ”

คำพูดที่หลุดมาว่า “คุณชาย” ทำเอาผู้อำนวยการถังสะดุ้งเงียบไปชั่วขณะ

เขารีบยิ้มแก้เก้อ “ใช่ครับๆ ท่านคงเป็นคนที่ยุ่งมากจริงๆ ที่ให้คุณมาดำเนินการก็ถือว่าเป็นเกียรติของพวกเราแล้ว งั้นตอนนี้เรามาตรวจสอบรายการบริจาคกันก่อนนะครับ แล้วก็จะมีแบบฟอร์มให้คุณกรอกนิดหน่อยนะครับ”

“ได้ครับ”

หลังจากลงรายละเอียดพื้นฐานเกี่ยวกับผู้บริจาคเรียบร้อยแล้ว ผู้อำนวยการถังก็ถามขึ้นมาอีก “ไม่ทราบว่าทางคุณมีเหตุผลของการบริจาคครั้งนี้อย่างไรครับ?”

“เหตุผลของการบริจาคเหรอครับ...ก็เพื่ออุทิศให้กับประเทศไงครับ!”

“อ๋อ ใช่เลย คุณชายของคุณคงจะรักชาติมากจริงๆนะครับ!”

จากนั้นผู้อำนวยการถังก็ถามต่ออย่างระมัดระวังเล็กน้อย “แล้วทางพวกคุณจะบริจาคแบบมีค่าตอบแทนหรือเป็นการบริจาคโดยไม่รับค่าตอบแทนครับ?”

โดยหลักแล้ว ถ้าเป็นของมูลค่าสูงขนาดนี้ การบริจาคแบบมีค่าตอบแทนก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะของพวกนี้ถึงจะตีราคาได้ แต่ไม่มีขายตามท้องตลาด!

ทางพิพิธภัณฑ์เองก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก จึงมีการจัดตั้งกองทุนประจำปีไว้เพื่อซื้อของบริจาคแบบมีค่าตอบแทนโดยเฉพาะ!

แต่เงินในกองทุนนั้น...ปีหนึ่งก็มีแค่ราวๆ 10 ล้านเท่านั้น!

เทียบกับของล้ำค่าในรายการบริจาคแล้ว เงินแค่นี้อาจจะยังไม่พอค่าดูแลรักษาด้วยซ้ำ!

“แน่นอนว่าเป็นการบริจาคฟรีครับ ผู้อำนวยการไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลยครับ”

อวี่ตงยิ้มตอบเรียบๆ

ผู้อำนวยการถังถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาถามต่ออีกว่า “ตอนนี้แบบฟอร์มก็กรอกเกือบครบแล้ว ไม่ทราบว่าจะสามารถนัดเวลาประเมินวัตถุโบราณได้เมื่อไหร่ครับ? ไม่ใช่ว่าทางเราไม่เชื่อนะครับ แต่มันเป็นขั้นตอนตามระเบียบของพิพิธภัณฑ์ ทางเราจะจัดให้ผู้เชี่ยวชาญจากทางพิพิธภัณฑ์ไปตรวจสอบ ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดี ก็จะส่งทีมไปขนย้ายแล้วถึงจะจัดพิธีมอบของบริจาคครับ!”

“อันนี้ก็แล้วแต่ทางพิพิธภัณฑ์ได้เลยครับ สะดวกวันไหนก็บอกมาได้เลยครับ”