ตอนที่ 375 : แม่สามีฉันเข้ากับคนง่ายมากและก็ดีกับฉันมากเลย

ตอนที่ 375 : แม่สามีฉันเข้ากับคนง่ายมากและก็ดีกับฉันมากเลย

“คุณลุง คุณป้า พวกคุณมีอะไรจะพูดกันแน่คะ?”

“เอ่อ…”

“จริงๆ พวกเราก็ไม่ได้มีอะไรจะพูดหรอก แค่เห็นว่าหนูน่ารัก แล้วพวกเราก็รู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน เลยอยากมาขอโทษเธอด้วยตัวเองน่ะจ่ะ”

เจียงโหย่วเสวี่ยส่ายหน้าเบาๆ “เรื่องคราวก่อนฉันลืมไปแล้วค่ะ พวกคุณไม่ต้องลำบากมาขอโทษหรอกค่ะ”

“โอ๊ย เด็กอะไรช่างเข้าใจอะไรได้ดีแบบนี้นะ”

ทั้งสองสบตากันแล้วยื่นมือมาจับมือเจียงโหย่วเสวี่ยไว้ ก่อนจะชมเธอซ้ำไปซ้ำมา

เจียงโหย่วเสวี่ยได้แต่รับมืออย่างเสียไม่ได้

พอเห็นว่าเธอเริ่มจะหมดความอดทน เฉินซิงเว่ยจึงก้าวเข้ามาแล้วกล่าวเชิญแขกอย่างสุภาพ “คุณทั้งสองคะ ติวเตอร์ของคุณหนูใกล้จะมาถึงแล้ว คุณหนูของพวกเรามีธุระหลังจากนี้ ดังนั้นเวลาของพวกคุณหมดแล้วค่ะ”

“อ้อ ได้เลยๆ”

จ้ายกงกับภรรยาไม่มีทางเลือก นอกจากพาจ้ายเถียนซิงกลับออกไป

เฉินซิงเว่ยหันกลับมาลูบผมเจียงโหย่วเสวี่ยเบาๆ “พวกนั้นคือคนที่พูดว่าของขวัญไม่ดีใช่ไหม? ตอนนี้พวกเขาก็มาขอโทษแล้ว รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

เจียงโหย่วเสวี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ก็ยังไม่ค่อยดีขึ้นหรอกค่ะ…”

“ทำไมล่ะ? หรือว่ายังรู้สึกว่าพวกเขาขอโทษไม่จริงใจ?”

“แน่นอนว่าไม่จริงใจน่ะสิคะ พวกเขาไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองทำผิดตรงไหน ที่มานี่ก็แค่กลัวจะล่วงเกินพ่อเท่านั้นเอง”

เฉินซิงเว่ยถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะลูบผมเธออีกครั้ง “คุณหนูของเราฉลาดจริง ๆ เลย”

แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ได้ทำให้เจียงโหย่วเสวี่ยรู้สึกพอใจอย่างที่ควร แต่เฉินซิงเว่ยเองก็ทำได้เพียงเท่านี้

เวลาผ่านไปอีกสองเดือนอย่างไม่ทันรู้ตัว

ในช่วงเวลานี้ หลี่จื่อฮุยพักฟื้นร่างกายอยู่ในวิลล่าและดูแลลูกน้อย แม้เธอจะมีความสุขที่ได้เห็นลูกเติบโตขึ้นทุกวัน แต่การต้องอยู่แต่ในบ้านนานๆ ก็ทำให้รู้สึกอึดอัด พ่อแม่ของฉู่เจียงเห็นเธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยๆ ก็นึกว่าเธอคงเบื่อที่ต้องนอนพักฟื้นถึงสามเดือน หลังจากปรึกษาคุณหมอเกี่ยวกับสุขภาพของเธอแล้ว ทั้งสองจึงตั้งใจจะพาเธอออกไปเดินเล่นและช้อปปิ้ง

“ไปเดินช้อปปิ้งเหรอคะ?”

ดวงตาของหลี่จื่อฮุยสว่างวาบ เธอไม่ได้ออกไปไหนมาเกือบครึ่งปีแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ได้ไปเดินช้อปปิ้งก็มีฉู่เจียงไปด้วย เธอคิดถึงช่วงเวลาแบบนั้นมาก

แต่พอเห็นฉู่หวังกำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ เธอก็ส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ดีกว่าค่ะ เด็กคนนี้ตอนนี้ยังขาดฉันไปไม่ได้…”

“ถ้าอยากไปก็ไปเถอะ อยู่บ้านทุกวันแบบนี้ เดี๋ยวก็ขึ้นราจริงๆ หรอก”

แม่ฉู่เจียงจับมือหลี่จื่อฮุยไว้แล้วตบเบาๆ ที่หลังมือของเธอ "ยังไงซะ เด็กก็มีพี่เลี้ยงในวิลลาดูแลอยู่แล้ว ทุกคนเป็นมืออาชีพทั้งนั้น ถ้าลูกหิวก็กินนมผงแทนได้อยู่แล้ว แล้วนมผงที่ซื้อมาก็เป็นเกรดดีที่สุดอีกด้วย จะกังวลอะไรอีกล่ะ? เราออกไปเดินเล่นกันแค่สองสามชั่วโมง ไม่ได้อยู่นานอะไร ร่างกายเธอเองก็คงยังไม่ไหวที่จะเดินนานกว่านี้อยู่แล้วถูกไหม"

"แต่..."

"ไม่มีแต่แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้า แล้วก็ไปกันเถอะ"

พ่อกับแม่ของฉู่เจียงก็พาหลี่จื่อฮุยออกจากบ้าน

หลี่จื่อฮุยขึ้นรถไปอย่างลังเล แล้วพากันไปยังถนนคนเดินที่เพิ่งเปิดใหม่ใกล้ๆ

แม้ถนนคนเดินนี้จะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่เพราะทำเลดีมาก อัตราการเปิดร้านจึงสูงถึง 99% ทำให้คึกคักเป็นพิเศษ

หลังจากมาถึง พ่อของฉู่เจียงก็ไม่มีท่าทีจะไปเดินด้วย เขาแค่นั่งอยู่ในรถแล้วเล่นมือถือ "ฉันเป็นผู้ชายนะ ไม่ไปเดินซื้อของกับพวกเธอหรอก ฉันขอรออยู่ในรถ กลับมาแล้วก็เรียกละกัน"

แม่ของฉู่เจียงไม่พูดอะไร เดินเกี่ยวแขนหลี่จื่อฮุยเข้าไปในถนนคนเดินด้วยกัน

เธอหยิบบัตรธนาคารที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้หลี่จื่อฮุยดู "จื่อฮุย ตอนนี้เธอเป็นคนสำคัญของบ้านเราแล้วนะ วันนี้อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย แม่เอาบัตรมาด้วยแล้ว อยากรูดเท่าไหร่ก็รูดเลย"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

หลี่จื่อฮุยรู้สึกซาบซึ้งใจมาก "แม่คะ พี่เจียงให้หนูมาเยอะมากแล้ว หนูใช้ยังไงก็ไม่หมดหรอก..."

"ของที่ลูกชายฉันให้เธอก็คือของที่ลูกชายฉันให้เธอ แต่ของที่ฉันจะให้ มันคนละเรื่องกันจะให้แม่ไม่ให้อะไรเธอแค่เพราะลูกชายแม่ให้ไปแล้วเหรอ?"

แม่ของฉู่เจียงตบหลังมือเธอเบาๆ "ซื้อเลย ไม่ต้องเกรงใจ"

"แม่ใจดีจังเลยค่ะ"

"ยังไงเธอก็ฟื้นตัวหลังคลอดได้เยอะมากแล้ว งั้นเรามาซื้อเสื้อผ้าสวยๆ กันเถอะ"

แม่ของฉู่เจียงพาหลี่จื่อฮุยเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์สำหรับผู้หญิงทันที

"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับคุณลูกค้าทั้งสองท่านค่ะ"

ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าร้าน พนักงานขายหน้าหวานสองคนก็รีบออกมาต้อนรับ พอเห็นเสื้อผ้าที่แม่ของฉู่เจียงกับหลี่จื่อฮุยใส่ ก็ยิ่งรีบยิ้มรับอย่างเป็นธรรมชาติพร้อมกับก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

หลี่จื่อฮุยพยักหน้าและกำลังจะพูด จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าพนักงานขายคนหนึ่งหน้าคุ้นมาก "หลินหลิน? ใช่เธอรึเปล่า?"

กงหลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับด้วยความลังเล "หลี่จื่อฮุยเหรอ?"

"ใช่ฉันเองก็ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธอที่นี่ ดีใจจังเลย!"

กงหลินเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของหลี่จื่อฮุย ทั้งสองไม่ได้เจอกันมาหกถึงเจ็ดปีแล้วและพวกเธอไม่คิดเลยว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกในเมืองใหญ่อย่างนี้ ราวกับโชคชะตากำลังนำพาให้พวกเธอกลับมาพบกัน

"จื่อฮุย ถ้าเจอคนรู้จักก็คุยกันตามสบายนะ เดี๋ยวแม่ไปดูเสื้อผ้าทางนั้นก่อน"

แม่ของฉู่เจียงเห็นหลี่จื่อฮุยยิ้มแย้มมีความสุข ก็ไม่อยากรบกวนและเดินไปเลือกเสื้อผ้าต่อกับพนักงานอีกคนทันที

"ค่ะ แม่"

หลี่จื่อฮุยดึงกงหลินไปคุยอีกมุมหนึ่ง "ไม่ได้ติดต่อกันหลายปีเลยนะ แถมเธอก็ไม่ค่อยโพสต์อะไรใน Moments ด้วย ไม่คิดเลยว่าเธอจะอยู่เซี่ยงไฮ้เหมือนกัน"

"ใช่ ฉันทำงานอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้วเหมือนกัน แล้วก็ไม่คิดว่าจะมาเจอเธอที่นี่ด้วย...ว่าแต่ ฉันเคยได้ยินมาว่าเธอแต่งงานกับคนรวยมากใช่ไหม?"

กงหลินมองชุดของหลี่จื่อฮุยอย่างพิจารณา

ถึงจะเป็นคอลเลกชั่นครึ่งปีแรก แต่ชุดนี้ก็ราคาหลายหมื่น

หลี่จื่อฮุยพยักหน้า "อืม สามีฉันรวยจริงๆ...เธอเป็นดาวเด่นของห้องเราเลยตอนเรียนมัธยม แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้าง มีแฟนรึยัง หรือแต่งงานไปแล้ว?"

"จะแต่งอะไรล่ะ แฟนเก่าฉันแต่ละคนหน้าตาดีแต่ไม่มีตังค์ ฉันก็เลยเลิกหมด ตอนนี้คนที่คบอยู่บ้านเขาทำธุรกิจ พอมีเงินอยู่บ้าง เขาก็อยากแต่งงานกับฉันนะ แต่แม่ของเขาไม่ยอม เห็นชัดๆ ว่าทางนั้นไม่ค่อยปลื้มฉันเท่าไหร่ ฉันก็เลยว่าจะเลิกๆ ไปน่ะ!"

กงหลินพูดไปพลางแล้ว จู่ๆ ก็ถามขึ้นมา "ว่าแต่สามีเธอรวยขนาดนั้น เธอเข้ากับคนอื่นในบ้านของเขาง่ายไหม? หรือว่าเรื่องเยอะตลอด?"

พอได้ยินแบบนั้น หลี่จื่อฮุยก็ชะงักไปเล็กน้อย "เธอหมายถึงแม่สามีฉันเหรอ?"

"ใช่"

หลี่จื่อฮุยยิ้มทันทีแล้วตอบ "แม่สามีฉันเข้ากับคนง่ายมากและก็ดีกับฉันมากเลย"

"เหรอ?"

กงหลินทำหน้าไม่เชื่อ "แม่สามีเธอไม่หาเรื่องจับผิดเธอบ้างเลยเหรอ?"