ตอนที่ 350 : เงินแสนหยวนเข้าเรียบร้อย!

ตอนที่ 350 : เงินแสนหยวนเข้าเรียบร้อย!

"ของชิ้นนี้เป็นของจริงหรือของปลอมกันแน่?"

ฉู่เยว่นั่งกินขนมพลางสนุกกับเหตุการณ์ตรงหน้า ก่อนจะหันไปถามฉู่เจียง

ฉู่เจียงยิ้มบางๆ "ศาสตราจารย์คนนั้นก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าของชิ้นนี้เป็นของจริง"

"พี่คิดว่ามันเป็นของจริงจริงๆ เหรอ?"

ฉู่เจียงพยักหน้า "ใช่"

เขาเพิ่งใช้ตาทองคำดูมันไปเมื่อครู่นี้ ของชิ้นนี้เป็นของโบราณจริงๆ แต่เรื่องวิธีขายมันดูแปลกๆ เหมือนเป็นกลลวงอะไรบางอย่าง มันทำให้เขาสับสนพอสมควร เลยตัดสินใจดูต่อไปก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ

แต่ฉู่เยว่ดูไม่ค่อยเชื่อ "ชิ! พี่ต้องโกหกฉันอีกแน่ๆ!"

ฉู่เจียงถอนหายใจอย่างจนใจ เขาพูดความจริงแท้ๆ ทำไมฉู่เยว่ถึงไม่เชื่อกันนะ?

เพราะชายชราปฏิเสธที่จะขายกาน้ำชาให้อย่างเด็ดขาด ศาสตราจารย์พยายามพูดดีๆ กับเขาอยู่อีกพักหนึ่ง แต่พอเห็นว่าไม่มีหวังก็เดินจากไป

ชายชราก็เตรียมเก็บของกลับบ้านเหมือนกัน แต่ในจังหวะที่เขากำลังก้มเก็บกาน้ำชาใส่กล่อง จู่ๆ เขาก็รับสายโทรศัพท์ขึ้นมา

"อะไรนะ? อยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ? ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่? พ่อไม่มีเงินมากขนาดนั้นตอนนี้! ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพ่อจะหาทางหาเงินให้ได้!"

หลังจากวางสาย สีหน้าของชายชราก็เต็มไปด้วยความร้อนรน เขาหันไปมองคนรอบข้างแล้วพูดอย่างกระวนกระวาย "เมื่อกี้ลูกสาวฉันโทรมาบอกว่าเมียของฉันถูกรถชน ตอนนี้ต้องการใช้เงินค่ารักษาด่วน! ทุกคนช่วยบริจาคเงินให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

แต่คนที่อยู่ตรงนั้นต่างเป็นแค่นักท่องเที่ยว ไม่ใช่ญาติพี่น้องของชายชรา แล้วจะมีใครใจดีถึงขั้นยอมให้เงินกันง่าย ๆ?

พอชายชราพูดจบ บางคนก็เริ่มคิดว่านี่อาจจะเป็นกลโกง พวกเขาเลยรีบโบกมือปฏิเสธ

"พวกเราแค่มาเที่ยวกันนะ จะไปเอาเงินมาจากไหนเยอะๆ? ถ้าจะขอยืมเงิน ไปหาคนอื่นเถอะ!"

"ใช่แล้ว ถ้าจะยืมเงิน ควรไปขอจากญาติพี่น้อง ไม่ใช่มาขอจากนักท่องเที่ยวแบบพวกเรา!"

"แต่ฉันต้องการเงินด่วน จะไปหาคนรู้จักก็ต้องใช้เวลา ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาไปหาใครแล้ว พวกคุณให้ฉันยืมก่อนเถอะ! ฉันสัญญาว่าจะคืนให้แน่นอน!"

แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย บางคนถึงกับโบกมือแล้วเดินหนีไป

ชายชรากัดฟันแน่น ก่อนจะมองคนรอบข้างอย่างแน่วแน่ "ถ้าพวกคุณไม่เชื่อฉัน งั้นฉันก็จะใช้ของตกทอดของตระกูลเป็นหลักประกันก็ได้ ฉันขอแค่ให้ฉันยืมเงิน 1 แสนหยวนก็พอ!”

พอได้ยินว่าชายชราพร้อมที่จะใช้ของตกทอดของตระกูลเป็นหลักประกันคนรอบข้างหลายคนก็เริ่มลังเล!

แต่การให้ยืมเงิน 1 แสนหยวนในครั้งเดียว ก็ยังเป็นจำนวนที่มากเกินไปสำหรับหลายๆ คน

แม้ว่าผู้คนเหล่านี้จะมีเงินพอสำหรับการท่องเที่ยว แต่ก็มีไม่น้อยที่มาเที่ยวแบบงบจำกัด!

ฉู่เยว่มองชายชราสลับกับหันไปถามฉู่เจียง "พี่ ฉันคิดออกแล้วล่ะ เขาต้องเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแน่ๆ! ภรรยาของของเขาจะเกิดอุบัติเหตุพอดีแบบนี้ได้ยังไง มันจะไปบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง?"

แต่พอเห็นสีหน้าร้อนรนของชายชรา เธอก็เปลี่ยนความคิดไปเล็กน้อย "แต่ลุงเขาก็ดูร้อนใจเรื่องภรรยาของเขามากจริงๆ หรือบางทีมันอาจจะเกิดเรื่องขึ้นจริงก็ได้? งั้นเราช่วยหน่อยไหม?"

สำหรับฉู่เจียงแล้ว เงิน 1 แสนหยวนแทบไม่มีค่าอะไรเลยต่อให้มีคนโยนมันลงพื้น เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะก้มไปหยิบหรือเปล่า

ถ้าเงินจำนวนนี้สามารถช่วยชีวิตคนได้ ก็นับเป็นเรื่องที่ดี

"งั้นก็จ่ายไปเลย 1 แสนหยวน แล้วเอาของมา แต่ต้องทำให้ชัดเจนว่านี่คือการซื้อขาด"

พอฉู่เจียงตอบตกลงฉู่เยว่ก็รีบเดินเข้าไปหาชายชราทันที "คุณลุงคะ คุณลุงต้องการหนึ่งแสนหยวนใช่ไหม? ฉันให้ได้ แต่ลุงต้องขายของตกทอดของลุงให้ฉันนะ!"

ชายชราถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าจะมีคนตกลงจ่ายเงินให้จริงๆ!

มุมปากของเขาเผลอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้จริงจังอีกครั้ง

เขาจ้องฉู่เยว่ด้วยสายตาไม่พอใจ "นี่เธอจะฉวยโอกาสจริงๆ! ฉันตั้งใจแค่จะใช้มันเป็นหลักประกันให้เธอเท่านั้น พอฉันหาเงินได้แล้ว ฉันก็จะเอามันคืน! ของชิ้นนี้มีค่าหลายล้าน แต่เธอจะซื้อไปในราคาแค่แสนเดียว เธอนี่ใจดำมากเลยนะ!"

เสียงซุบซิบจากรอบข้างเริ่มดังขึ้น หลายคนเริ่มหันไปต่อว่าฉู่เยว่ว่าเธอโลภเกินไป!

ฉู่เยว่ส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจ "งั้นก็ช่างเถอะ..."

แต่ไม่ทันไร ชายชราก็รีบพูดสวนขึ้นมา "เดี๋ยวก่อน! เธอโชคดีแล้ววันนี้ ฉันไม่ได้ขายให้ศาสตราจารย์คนนั้นห้าล้าน แต่เพราะมันเกิดเรื่องขึ้นกับเมียฉันจริงๆ ตอนนี้ฉันต้องการเงินด่วน ฉันจะขายให้เธอหนึ่งแสนก็ได้ แต่เธอต้องโอนเงินให้ฉันภายในห้านาที!"

นี่แหละคือกลโกงของพวกต้มตุ๋น พวกเขาจะเล่นกับความเร่งรีบของเหยื่อ ถ้าให้เวลาคิดนานๆ เหยื่ออาจเปลี่ยนใจและไม่ตกหลุมพราง

ดังนั้นชายชราจึงมีเงื่อนไขเดียวคือให้โอนเงินให้เร็วที่สุด!

ฉู่เยว่ก็ไม่รีรอเธอแลกข้อมูลติดต่อกับชายชราแล้วโอนเงินให้ทันที!

เมื่อเห็นว่าเงิน 1 แสนหยวนถูกโอนเข้าบัญชีแล้ว ชายชราก็รีบคว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งหนีไปทันที

"ของนี่เป็นของเธอแล้วนะ! ฉันต้องรีบไปดูอาการเมียฉันก่อน ไปละ!"

"ลุงแกวิ่งเร็วใช้ได้เลยนะทั้งๆ ที่อายุขนาดนี้แล้ว..."

ฉู่เยว่มองตามแผ่นหลังของชายชราที่วิ่งลับไป ก่อนจะหยิบกาน้ำชาศิลาดลขึ้นมาชื่นชมแล้วเก็บกลับเข้ากล่อง

"โอ้โห เด็กสาวคนนั้นซื้อกาน้ำชาจริงๆ เหรอ? ซื้อมาแค่แสนเดียว ได้ของชิ้นนี้ไปนี่คุ้มสุดๆ เลยนะ!"

"ใช่สิ ถ้าฉันรู้แบบนี้ก่อนก็คงซื้อมันเองแล้ว ไม่คิดเลยว่าลุงคนนั้นจะยอมขายง่ายขนาดนี้!"

"ก็ไม่แปลกหรอกอยู่ๆ เมียเข้าโรงพยาบาล ใครมันจะไม่ยอมรีบปล่อยของเพื่อเอาเงินมาใช้ล่ะ?"

…

"เงินแสนหยวนเข้าเรียบร้อย!"

ชายชราที่เมื่อครู่ยังทำหน้ากระวนกระวาย ตอนนี้กำลังถือเงินหนึ่งแสนหยวนในกระเป๋าเสื้อ พลางเดินไปเจอ ศาสตราจารย์ที่เคยเสนอซื้อของเขาก่อนหน้านี้

ชายชราหัวเราะออกมา "วันนี้ฟาดเงินได้เยอะเลยนะ เด็กผู้หญิงคนนั้นโง่จริงๆ แถมยังรวยเว่อร์ ดันซื้อของนี่ไปแค่แสนเดียว! ให้ตายเถอะ ตอนแรกฉันคิดว่ามันจะยากซะอีกที่ไหนได้ ง่ายจริงๆ!"

ศาสตราจารย์ที่เคยแกล้งเป็นผู้เชี่ยวชาญก็หัวเราะ "ใช่เลย!"

…

ฉู่เยว่และฉู่เจียงไม่รู้เลยว่าพวกเขาเพิ่งเจอเข้ากับพวกต้มต็นเข้า พวกเขาหอบกล่องใส่กาน้ำชาไปหาพ่อแม่ของพวกเขา ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งจิบชาร้อนๆ อยู่ที่ร้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ไอร้อนลอยขึ้นจากแก้วชา ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว

ฉู่เยว่เดินเข้าไปพลางพูดกับเจ้าของร้าน "เถ้าแก่ เพิ่มชาอีกสองถ้วยนะคะ!"

พูดจบ เธอก็วางกล่องลงบนโต๊ะแล้วยิ้มกว้างพูดกับพ่อกับแม่ "พ่อ แม่ ทายสิว่าหนูเพิ่งซื้อของดีอะไรมา~~"

"ซื้ออะไรมาเหรอ? ของที่ระลึกเหรอ?"

"แน่นอนว่าไม่ใช่ของที่ระลึก~~"

ฉู่เยว่เปิดกล่องออกอย่างภาคภูมิใจ "แต่น แตน แต๊น~~ ของโบราณ! กาน้ำชาศิลาดลจากสมัยราชวงศ์ซ่ง! ทายสิว่ามันราคาเท่าไหร่?"

พ่อฉู่ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง "ของโบราณ? จากราชวงศ์ซ่ง? ลูกไปเจอมิจฉาชีพมาแน่ๆ ใช่ไหม?"

แม่ฉู่ก็ถามอย่างระแวง "แล้วจ่ายไปเท่าไหร่ล่ะ?"

"ไม่แพงเลย~~ แค่หนึ่งแสนหยวนเอง ถือว่าคุ้มสุดๆ!"

พ่อฉู่ส่ายหัวแล้วพูดทันที "งั้นลูกก็โดนหลอกแน่นอน! เขาบอกว่าเป็นของจากราชวงศ์ซ่งแล้วลูกก็เชื่อ? ถ้ามันเป็นของจากราชวงศ์ซ่งจริงๆ คนพวกนั้นจะมาขายอยู่แถวนี้เหรอ?"