ตอนที่ 330 : หนุ่มคนนี้ดูมีชีวิตชีวาดีนะ!

ตอนที่ 330 : หนุ่มคนนี้ดูมีชีวิตชีวาดีนะ!

"นายรีบขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันว่ารอให้เรียนจบก่อนค่อยหมั้นกันน่าจะดีกว่านะ"

"ก็ฉันกลัวว่าเธอจะถูกคนอื่นแย่งไปน่ะสิ เธอดีขนาดนี้ ถ้ามีผู้ชายที่ดีกว่ามาจีบเธอขึ้นมาจะทำยังไง? ฉันก็ต้องจองเธอไว้ก่อนสิ ฉันคิดไว้แล้วล่ะว่าหลังจากที่เราไปพบพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายแล้วก็หมั้นกันก่อนแล้วค่อยแต่งงานกันหลังเรียนจบ"

จางอวี่ซินเหลือบมองฉู่เยว่แล้วถาม "เธอว่าการจัดการของฉันดีไหม?"

"การจัดการของนาย...ฉันว่ามันดูรีบไปหน่อยนะ"

"เยว่เยว่..."

"โอเคๆ ยังไงนายก็รู้ว่าฉันชอบนายมากอยู่แล้ว งั้นเรื่องนี้ฉันจะฟังนายก็ได้"

สิ่งที่ฉู่เยว่ทนไม่ได้ที่สุดก็คือเวลาที่จางอวี่ซินอ้อน

ก็นะ... ผู้หญิงที่ไหนจะทนได้ เวลาผู้ชายหล่อๆ มาทำตาแป๋วใส่เหมือนลูกหมากันล่ะ?

แน่นอนว่าฉู่เยว่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

รถแล่นมาถึงหน้าวิลล่าอย่างรวดเร็ว

พ่อกับแม่ของฉู่เยว่รวมถึงฉู่เจียง ต่างออกมายืนรอต้อนรับอยู่หน้าบ้าน

พอเห็นคนมากันพร้อมหน้า จางอวี่ซินก็เริ่มรู้สึกประหม่า

ฉู่เยว่ลงจากรถแล้วพุ่งเข้าไปกอดพ่อกับแม่ทันทีเหมือนผีเสื้อบินโฉบ จากนั้นก็หอมแก้มพวกเขาคนละฟอด ก่อนจะกระโดดเข้ากอดฉู่เจียง "แม่คะ พ่อคะ พี่คะ คิดถึงฉันไหม?"

"แน่นอนว่าคิดถึงสิ"

ฉู่เจียงยิ้มพลางบีบแก้มฉู่เยว่

หลังจากที่เธอถูหน้าไปมาเพราะโดนบีบแก้ม เธอก็หันไปมองหลี่จื่อฮุย "พี่สะใภ้?"

หลี่จื่อฮุยยิ้มอ่อนโยน "สวัสดี เยว่เยว่"

"พี่สะใภ้ น่ารักแถมใจดีจังเลย~~"

ฉู่เยว่ชมหลี่จื่อฮุย แล้วหันไปมองเจียงโหย่วเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความดีใจสุดๆ "นี่โหย่วเสวี่ยใช่ไหม? น่ารักมากเลย! ฉันเตรียมของขวัญมาให้เธอเยอะเลยนะ อยู่ในกระโปรงหลังรถน่ะ ไปดูสิ...อ้อ แล้วเธอควรเรียกฉันว่าอะไรนะ? ใช่แล้ว เรียกฉันว่า ‘คุณอา’ สิ!"

"สวัสดีค่ะ คุณอา!"

"ดีมากๆ"

ฉู่เยว่เดินไปเปิดกระโปรงหลังรถอย่างร่าเริง "พี่ซิน มาช่วยฉันขนของขวัญเข้าบ้านหน่อย"

คราวนี้เธอกลับมาพร้อมของฝากมากมาย ทั้งอาหารเสริมสำหรับหลี่จื่อฮุยและพ่อแม่ ของขวัญสำหรับฉู่เจียงและของเล่นสำหรับเจียงโหย่วเสวี่ย จนกระโปรงหลังรถเต็มไปหมด

หลังจากแจกของขวัญเสร็จ ฉู่เยว่เหลือบมองจางอวี่ซินอย่างเขินๆ แล้วหันไปแนะนำเขากับทุกคน "นี่คือแฟนของหนูค่ะ เขาชื่อจางอวี่ซิน เราคบกันมาได้หลายเดือนแล้ว"

"หนุ่มคนนี้ดูมีชีวิตชีวาดีนะ!"

พ่อกับแม่ฉู่ดูจะพอใจกับจางอวี่ซินไม่น้อย "เสี่ยวซิน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาบ้านเรา รีบเข้าไปนั่งพักในห้องรับแขกก่อนสิ"

"ครับ"

จางอวี่ซินเดินตามฉู่เยว่เข้าไปในห้องรับแขก

บนโต๊ะมีจานผลไม้สด ขนมและน้ำชาเตรียมไว้พร้อมแล้ว

แม่ฉู่เชิญจางอวี่ซินให้ทานผลไม้ "เสี่ยวซิน มาแล้วก็ทำตัวตามสบายนะ คิดซะว่านี่เป็นบ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจเลยนะ อยากกินอะไรก็หยิบเลย"

"ขอบคุณครับคุณป้า"

จางอวี่ซินมองแม่ของฉู่เยว่ด้วยท่าทีสุภาพ "คุณป้าครับ เยว่เยว่เคยบอกผมว่าคุณป้าใจดีและมีเหตุผลมาก พอได้เจอตัวจริงแล้วก็รู้เลยว่ามันจริงอย่างที่เธอพูด"

"หืม? เยว่เยว่พูดแบบนั้นเหรอ? จริงๆ แล้วป้าก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก..."

แม่ฉู่ยิ้มปลื้ม คำพูดของจางอวี่ซินทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาทันที

จากนั้นทั้งสองก็เริ่มพูดคุยกัน

แต่ทางฝั่งพ่อของฉู่เยว่กับฉู่เจียงกลับดูไม่ได้สนใจจางอวี่ซินเท่าไหร่นัก

จางอวี่ซินเองก็สังเกตเห็นว่าทั้งสองไม่ได้มีท่าทีอยากคุยกับเขานัก เลยไม่ได้เข้าไปคุยด้วย

ขณะที่แม่ฉู่คุยไปเรื่อยๆ พวกเขาก็คุยมาถึงเรื่องครอบครัวของจางอวี่ซิน "เสี่ยวซิน เธอเป็นลูกคนเดียวใช่ไหม?"

"อ้อ ใช่ครับ ผมเป็นลูกคนเดียวในครอบครัวครับ"

จางอวี่ซินเกาแก้มอย่างเขินๆ "จริงๆ แล้วแม่ผมอยากมีลูกสาวอีกคน แต่ตอนคลอดผมแม่ของผมได้รับบาดเจ็บเลยไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกครับ ผมก็เลยเป็นลูกคนเดียว... ถ้าเยว่เยว่แต่งงานกับผม แม่ผมคงจะรักเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ แน่นอนครับ"

พ่อกับแม่ฉู่ดูพอใจไม่น้อย อย่างน้อยฐานะครอบครัวของทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้แตกต่างกันมากและเมื่อไม่มีปัญหาเรื่องเงินๆ ทองๆ เรื่องที่ต้องกังวลก็คือความสัมพันธ์ในครอบครัว

ถ้าจางอวี่ซินมีน้องสาวก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้ามีพี่ชายหรือน้องชายล่ะก็ เกรงว่าจะมีเรื่องวุ่นวายตามมาไม่น้อย

"ป้ารู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยที่ได้ยินแบบนี้... แต่หนุ่มสาวก็ต้องมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองนะ พอแต่งงานแล้ว เธอวางแผนจะอยู่กับพ่อแม่ต่อไหมล่ะ?"

แม่ฉู่เริ่มกังวลขึ้นมาเพราะกลัวว่าจางอวี่ซินจะเป็นลูกแหง่ติดแม่ ถ้าได้สามีที่เป็นลูกแหง่ ชีวิตแต่งงานของลูกสาวเธอคงลำบากแน่

จางอวี่ซินรีบส่ายหัว "คุณป้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลยครับ พ่อแม่ผมซื้อบ้านสำหรับแต่งงานไว้ให้แล้ว เป็นบ้านเดี่ยวเหมือนกัน ถึงจะไม่ใหญ่เท่าหลังนี้ แต่ก็ถือว่าดีมาก เยว่เยว่คงลำบากหน่อยเพราะอาจไม่หรูหราเท่าที่นี่ แต่หลังจากแต่งงานพวกเราจะย้ายออกไปอยู่กันเองแน่นอนครับ ผมคิดว่าคู่แต่งงานใหม่ควรมีพื้นที่ของตัวเองอยู่แล้ว อีกอย่างพ่อแม่ผมก็มีคนรับใช้คอยดูแล พวกเราแค่กลับไปเยี่ยมท่านบ่อยๆ ก็พอครับ ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดครับ"

"โอเคๆ พอได้ยินแบบนี้ ป้าก็โล่งใจแล้ว แล้วก็..."

แม่ฉู่ทำท่าจะถามอะไรเพิ่ม แต่ฉู่เยว่รีบดึงแขนแม่ไว้ก่อน "แม่~ วันนี้หนูพาเขากลับมาแค่ให้แม่กับพ่อได้เห็นหน้าเองนะ ทำไมต้องถามอะไรเยอะแยะขนาดนี้ด้วย! คนที่ไม่รู้มาได้ยินเข้าคงคิดว่าแม่สอบประวัติครอบครัวเขาอยู่แน่ๆ!"

"ก็ลูกพาผู้ชายกลับมาให้แม่รู้จักไม่ใช่เหรอ? ถ้าแม่เข้าใจเขาดีแล้ว อนาคตลูกจะทำอะไรก็ง่ายขึ้นไง"

"ทำอะไรเหรอ?"

"ก็เรื่องแต่งงานน่ะสิ!"

"แม่! หนูยังเรียนไม่จบเลยนะ ยังไม่แต่งงานหรอก"

แม่ฉู่ยิ้มขำ "ทำไมถึงไม่แต่งล่ะ? ถ้าเจอคนที่ใช่ แต่งเร็วหน่อยก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย แม่เคยเห็นเขาบอกกันว่าทะเบียนสมรสเป็นเอกสารของรัฐ ถ้าจดทะเบียนแล้วอาจจะได้หน่วยกิตพิเศษด้วยนะ นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"

"แม่! ทีหลังอย่าดูอะไรพวกนี้อีกนะ!"

"ฮ่าๆๆ ลูกเขินเหรอ~ ดูท่าว่าจะชอบเด็กคนนี้จริงๆ นะ"

แม่ของฉู่เยว่พูดยิ้ม ๆ

จางอวี่ซินแอบเหลือบมองฉู่เจียงเป็นระยะ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ "พี่..."

"ยังไม่ได้แต่งงานเลย รีบเรียกพี่ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?"

"อ้อ คุณฉู่ครับ"

จางอวี่ซินรีบเปลี่ยนคำเรียกแล้วยิ้มประจบ "คุณฉู่ ช่วงนี้ผมเห็นข่าวกับวิดีโอของคุณบ่อยมากเลย พ่อแม่ผมก็ชื่นชมคุณมาก บอกให้ผมเอาคุณเป็นแบบอย่างทุกวันเลยล่ะครับ ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณจะเป็นพี่ชายของแฟนผม แล้วในอนาคตพวกเราจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน"

เขาชมฉู่เจียงด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ

ฉู่เจียงมองเขาแวบหนึ่งก่อนพูดเรียบๆ "ค่อยคุยเรื่องครอบครัวกันทีหลัง อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้บ่อยเกินไป"

"พี่..."

ฉู่เยว่เห็นว่าฉู่เจียงมีท่าทีไม่ค่อยเป็นมิตรกับจางอวี่ซิน จึงอดไม่ได้ที่จะดึงเสื้อเขาเบาๆ "พูดกับเขาดีๆ หน่อยสิ!"