ตอนที่ 325 : ถ่ายทอดสด? เยี่ยมไปเลย!

ตอนที่ 325 : ถ่ายทอดสด? เยี่ยมไปเลย!

เจ้าหน้าที่พาเขามาที่หน้าห้องพักว่างอย่างรวดเร็ว

"ห้องที่จัดไว้ให้อยู่ตรงนี้ค่ะ ช่วงนี้มีเด็กเข้ามาที่สถานสงเคราะห์เยอะมาก ฉันต้องไปจัดการเรื่องพวกเขาต่อ ถ้าคุณต้องการอะไรเพิ่มเติม ก็สามารถโทรหาฉันได้เลยนะคะ"

พูดจบ เจ้าหน้าที่ก็จากไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวหยางเดินถือกล้องเข้าไปในห้องพัก

ห้องพักที่นี่ไม่ใหญ่มาก แต่ละห้องมีขนาดประมาณสิบตารางเมตร ทว่ามองจากการออกแบบแล้ว เห็นได้ชัดว่าผู้ที่ออกแบบใส่ใจรายละเอียดมาก พื้นที่เล็กๆ นี้ไม่ให้ความรู้สึกอึดอัดเลย แถมยังถูกใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่ามากด้วย

ในพื้นที่สิบตารางเมตรนี้ นอกจากเตียงเล็กแล้วยังมีชั้นเก็บของสูง ตู้เสื้อผ้าอเนกประสงค์และโต๊ะอ่านหนังสือเล็กๆ ซึ่งสามารถรองรับความต้องการในการใช้ชีวิตและการเรียนได้อย่างดี

เตียงเป็นเตียงเดี่ยว แต่ขนาดก็ยังพอเหมาะให้ผู้ชายตัวโตนอนได้อย่างสบาย

จ้าวหยางถ่ายภาพทุกมุมของห้องเก็บไว้ ก่อนจะโพสต์ลงในบัญชีของตัวเอง

"วันนี้ผมมาถึงสถานสงเคราะห์ของฉู่เหมินกรุ๊ปแล้วและขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยจัดห้องพักให้ผม แต่เจ้าหน้าที่ของที่นี่ดูยุ่งมาก หลังจากพาผมมาส่งที่ห้องแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้แนะนำอะไรเพิ่มเติมเลย นี่คือห้องที่เด็กๆ จะใช้พักอาศัยกันเป็นห้องเดี่ยวแบบมาตรฐาน นอกจากตู้เสื้อผ้าและเตียงแล้ว ภายในห้องยังมีโต๊ะอ่านหนังสือแล้วก็ชั้นเก็บของอีกด้วย หากต้องอาศัยอยู่คนเดียว ห้องนี้สามารถรองรับความต้องการพื้นฐานทั้งด้านการใช้ชีวิตและการเรียนได้เป็นอย่างดีแน่นอน และที่สำคัญการออกแบบยังดูใส่ใจรายละเอียดสุดๆ"

"คืนนี้ผมจะนอนที่นี่หนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้ผมจะใช้ชีวิตตามตารางเวลาของเด็กมัธยมปลายในสถานสงเคราะห์แห่งนี้และจะพาทุกคนมาสัมผัสกับชีวิตของเด็กๆ ที่นี่กันแบบเต็มๆ"

…

ทันทีที่วิดีโอนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ความนิยมของมันก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

"นี่คือสถานสงเคราะห์ของฉู่เหมินกรุ๊ปเหรอ? ไม่คิดเลยว่าเด็กแต่ละคนจะมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง แม้ว่าจะไม่ได้กว้างมาก แต่ก็ดูปลอดภัยแล้วก็อบอุ่นมากเลย นี่คือสถานที่ในฝันของฉันเลยนะ!"

"ฉันเติบโตมาในสถานสงเคราะห์ ดังนั้นฉันน่าจะเป็นคนที่พูดเรื่องนี้ได้ดีที่สุด ขอพูดตามตรงเลยนะว่า ห้องพักของที่นี่คือสิ่งที่พวกเราได้แต่ฝันถึง สถานสงเคราะห์ที่ฉันเคยอยู่เป็นแค่หอพักเก่าๆ ไม่มีห้องส่วนตัวอะไรทั้งนั้น พวกเรานอนรวมกันบนเตียงสองชั้น โต๊ะอ่านหนังสือก็ต้องใช้ร่วมกัน เสื้อผ้าก็มีแค่ไม่กี่ชุด ที่เก็บเสื้อผ้าก็ไม่มี ต้องพับวางไว้ข้างเตียง เพราะไม่มีที่ให้เก็บเลย ห้องเดี่ยวแบบนี้มันเป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้น"

"นี่แหละเหตุผลที่ฉันบอกว่าถ้ายังไม่มีเงินก็อย่ามีลูกเลย ชีวิตของเด็กที่เกิดมาในครอบครัวที่ขัดสนมันลำบากจริงๆ ถึงแม้ว่าฉันจะมีพ่อแม่และพวกเขาก็รักฉันมาก แต่บ้านของพวกเราก็เป็นแค่ห้องเช่าเล็กๆ ห้องเดียว ฉันไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลย สำหรับฉันแล้ว แค่มีห้องเล็กๆ แบบนี้ในสถานสงเคราะห์ก็ถือว่าหรูหราแล้ว ฉันเองก็อยากมีพื้นที่ของตัวเองเหมือนกัน..."

จ้าวหยางไม่เคยเห็นคอมเมนต์ยาวๆ ในพื้นที่แสดงความคิดเห็นของเขามาก่อน ปกติแล้วส่วนใหญ่จะเป็นข้อความสั้นๆ แต่ครั้งนี้กลับมีคนจำนวนมากเขียนเป็นบทความเล็กๆ ลงไป พวกเขาไม่ได้แสดงทักษะด้านการเขียนอะไรมากมาย แต่ก็เต็มไปด้วยอารมณ์และความเศร้า

พออ่านไปเรื่อยๆ จ้าวหยางก็รู้สึกจมูกแสบขึ้นมาเล็กน้อย

เขาตื่นเต้นที่พบว่าอยู่ๆ ก็มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งล้านคน ตามฉู่เจียงไปที่ไหนก็ไม่มีวันขาดเรื่องให้ถ่ายทำเลย!

คิดได้แบบนี้ เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนรูปแบบวิดีโอที่ตั้งใจจะถ่ายในวันพรุ่งนี้เป็นการไลฟ์สดแทน!

หลังจากอ่านคอมเมนต์เสร็จ เขาก็ไปเขียนโพสต์โปรโมตทันที!

"ไลฟ์สดเหรอ? ดีเลย!"

"พูดจริงๆ นะ ฉันไม่ยอมรับใครง่ายๆ หรอก แต่ฉันขอยอมรับพี่หยางเลย! พี่หยางสามารถถ่ายอะไรที่คนอื่นถ่ายได้และก็ยังสามารถถ่ายสิ่งที่คนอื่นถ่ายไม่ได้ด้วย!"

"ฉันอยากเห็นสถานสงเคราะห์แห่งนี้มาก ถ้าได้ดูจริงๆ คงดีสุดๆ ไปเลย!"

…

เพียงแค่หนึ่งชั่วโมง จำนวนผู้ลงทะเบียนรอชมไลฟ์สดก็พุ่งทะลุสองแสนคนทำเอาจ้าวหยางตื่นเต้นสุดๆ!

ดังนั้น วันรุ่งขึ้นเขาจึงตื่นเช้าและเริ่มไลฟ์สดตั้งแต่เจ็ดโมงตรง!

"ทุกคนดูตารางเวลาของเด็กมัธยมปลายที่นี่ได้เลยนะครับ ขอโทษจริงๆ วันนี้ผมตื่นสายไปหน่อย ความจริงแล้วผมควรจะตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า แต่เพราะเมื่อคืนพวกคุณนัดกันมาดูไลฟ์เยอะเกินไป ผมเลยตื่นเต้นจนหลับไม่ค่อยลง เลยนอนดึกไปหน่อย"

จ้าวหยางยิ้มให้ผู้ชมในไลฟ์สด "แต่ไม่เป็นไรหรอก พวกเราไม่ใช่นักเรียนมัธยมปลายจริงๆ อยู่แล้ว ขี้เกียจนิดหน่อยคงไม่เป็นไร!"

เขาติดอุปกรณ์ไลฟ์สดไว้ที่ศีรษะ เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารด้วยท่าทางมั่นใจ

"ว้าว ทุกคนเห็นไหม นี่คือโรงอาหารขนาดใหญ่! โรงอาหารที่นี่มีทั้งหมดสามชั้นเลยนะ เดี๋ยวผมดูตรงนี้ก่อน... ชั้นบนสุดเป็นของเด็กอนุบาลและประถม ชั้นกลางเป็นของเด็กมัธยมต้น ส่วนชั้นแรกเป็นของเด็กมัธยมปลายแบบพวกเรา วันนี้เราจะไปดูว่ามื้อเช้าในโรงอาหารของสถานสงเคราะห์นี้เป็นยังไงกัน!"

จ้าวหยางถืออุปกรณ์ไลฟ์สดเดินเข้าไปที่ชั้นแรก

เพราะเขาตื่นค่อนข้างสายและตอนนี้สถานสงเคราะห์ยังไม่ได้รับเด็กมาเต็มจำนวน โต๊ะแจกอาหารในโรงอาหารจึงเปิดเพียงแค่หนึ่งในสามและคนก็ยังไม่เยอะมาก

จ้าวหยางเดินไปหยิบถาดอาหาร

"ตรงจุดที่เราหยิบถาดมีป้ายคำแนะนำการรับประทานอาหารติดไว้ด้วย ข้อแรกบอกว่าให้ตักเท่าที่กิน อย่าเหลือทิ้ง หลังรับประทานเสร็จต้องนำภาชนะไปเก็บที่จุดรวมภาชนะ... ผมว่าแค่นี้ไม่ยากเลยนะ ทุกคนทำได้แน่นอน!"

จ้าวหยางพูดพลางถือถาดอาหารเดินไปยังช่องรับอาหาร

แม้ว่าช่องรับอาหารจะยังเปิดไม่เต็มที่ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเมนูอาหารที่มีให้เลือกค่อนข้างหลากหลายมาก อย่างไรก็ตาม อาหารประเภทเนื้อสัตว์จะถูกจำกัดให้ตักได้เพียงหนึ่งกระบวยต่อคน ส่วนอาหารประเภทผักสามารถตักได้ไม่จำกัด

จ้าวหยางถามพนักงานที่แจกอาหาร "เนื้อสัตว์ให้แค่หนึ่งกระบวยแบบนี้ จะน้อยเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ?"

"ไม่น้อยหรอกค่ะ กฏนี้หมายถึงให้หนึ่งกระบวยต่อรอบเท่านั้นค่ะ บอสของเราฝึกอบรมพนักงานมาอย่างดีเพื่อให้แน่ใจว่าเด็กๆ ทุกคนจะได้รับอาหารที่มีประโยชน์อย่างทั่วถึง ดังนั้นถ้ามีคิวอยู่ เราจะให้แค่หนึ่งกระบวยก่อน แต่ถ้าอยากกินเพิ่มก็ต้องกลับมาต่อแถวใหม่ค่ะ"

"กระบวยหนึ่งนี่ตักได้ประมาณเท่าไหร่เหรอครับ?"

"เราใช้กระบวยเหล็กทำอาหารอันนี้ค่ะ หนึ่งกระบวยจะได้ประมาณ 200 กรัมค่ะ"

จ้าวหยางยื่นถาดไปข้างหน้า "โอเค งั้นขอหมูเปรี้ยวหวานหนึ่งกระบวยครับ"

"ได้เลยค่ะ"

มาตรฐานของมื้ออาหารของที่นี่คือหนึ่งเมนูเนื้อสัตว์ สองเมนูผักและหนึ่งซุป หลังจากกินเสร็จ จ้าวหยางก็อิ่มจนต้องเรอออกมาสองครั้ง