ตอนที่ 315 : ปากก็มีแต่คำโกหก!

ตอนที่ 315 : ปากก็มีแต่คำโกหก!

ป้าหลินตกใจกับคำพูดของชายหนุ่มตัวเตี้ย "แกมาจากไหน! มาที่นี่ทำไม! ทำไมต้องมายุ่งเรื่องของคนอื่นด้วย?"

ชายตัวเตี้ยแค่นเสียงหัวเราะ "ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ ก็อย่าทำมันตั้งแต่แรกสิ คุณเอาแต่พูดว่าลูกของคุณกลับบ้านเร็วมากวันนั้น งั้นบอกผมหน่อยสิว่ากลับมากี่โมง?"

"ฉันกำลังทำอาหารอยู่ก่อนที่ลูกของฉันจะกลับมา มันก็น่าจะประมาณหกโมงเย็น ฉันไม่ได้ดูเวลาชัดๆ หรอก ใครจะไปจำเรื่องพวกนี้ได้?"

สายตาของป้าหลินดูลุกลนอย่างเห็นได้ชัด "ยังไงซะ ลูกของฉันกินข้าวเสร็จก็ไปเข้านอนทันที พอเธอเข้ามาถามวันนั้น ลูกของฉันเองก็เข้านอนอยู่ที่บ้าน เธอเองก็เห็นกับตาไม่ใช่หรือไง?"

ป้าฮวาพูดเสียงดัง "ตอนนั้นที่ฉันมาถาม มันก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว เด็กที่ไหนก็ต้องนอนหมดแล้วสิ เรื่องแบบนี้มันต้องบอกด้วยเหรอ?"

"งั้นเธอจะเอายังไง? จะมาหาเรื่องฉันใช่ไหม? พวกเธอจ้องจะเล่นงานครอบครัวฉันใช่ไหม? ทำไมลูกฉันถึงซวยขนาดนี้ แค่เรียนโรงเรียนเดียวกับลูกเธอ พอลูกเธอเกิดเรื่องขึ้นมา ก็จะมาลากครอบครัวฉันไปเกี่ยวข้อง... ครอบครัวฉันผิดอะไร?"

"ก็เธอโกหกอยู่นี่ไง! ทำไมต้องโกหก ถ้าไม่ใช่เพราะมีความผิด!"

ชายตัวเตี้ยพูดขึ้นอีกครั้ง "โรงเรียนเลิกตอนห้าโมงครึ่ง ถ้าลูกคุณเดินกลับบ้านก็ควรจะถึงประมาณหกโมงเย็น แต่ตอนฉันเดินผ่านป่าหม่อน มันเป็นเวลาหกโมงสิบนาทีแล้ว แต่ฉันกลับเห็นลูกของคุณกับเด็กคนอื่นๆ เล่นกันอยู่ที่นั่นชัดๆ แล้วจากป่าหม่อนมาถึงบ้านคุณ มันก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 20 นาที แปลว่าลูกของคุณไม่มีทางถึงบ้านตอนหกโมงเย็นแน่ๆ!"

"ก็อาจจะเป็นหกโมงกว่าๆ ไง... ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าฉันจำเวลาที่แน่ชัดไม่ได้!"

ยังไงซะ ป้าหลินก็ยังคงปฏิเสธอย่างหัวชนฝา

ฝูงชนในหมู่บ้านเริ่มมามุงดูเหตุการณ์

"ฉันว่าเรื่องนี้ป้าหลินคงโดนใส่ร้ายล่ะมั้ง? ใครมันจะไปจำได้ชัดๆ ว่าเด็กจะกลับบ้านกี่โมง..."

"ใช่ ฉันยังไม่รู้เลยว่าลูกฉันกลับบ้านกี่โมง ฉันรู้แค่ว่าเขาถึงบ้านตอนกินข้าวก็พอ"

"แต่ลูกป้าหลินก็ไม่ใช่เด็กดีหรอกนะ ครั้งก่อนยังแอบเข้ามาในสวนบ้านฉัน ขโมยผลไม้กินเลย แถมไม่ได้ขโมยแค่ลูกสองลูกนะ ดันไปเด็ดผลไม้ที่ยังไม่สุกไปหมดต้นอีก! เด็กแบบนี้จะไปทำเรื่องอะไรไว้บ้างก็ไม่แน่ อาจจะเป็นลูกของพวกเขานั่นแหละที่ทำให้ลูกป้าฮวาหายตัวไป!"

"อย่าพูดมั่วๆ เลย เด็กซนมันก็เป็นเรื่องปกติ จะให้เด็กทุกคนเรียบร้อยหมดได้ไง? แต่เด็กตัวแค่นี้จะไปถึงขั้นฆ่าคนได้เหรอ?"

"โอ๊ย คิดว่าเป็นไปไม่ได้งั้นเหรอ? พวกเธอไม่รู้กันเหรอว่าพวกเด็กๆ พวกนี้รังแกเด็กคนอื่นที่โรงเรียน? ครั้งก่อนฉันต้องทะเลาะกับป้าหลินถึงทำให้ลูกของพวกเขาหยุดรังแกลูกของฉันได้!"

...

ชาวบ้านที่มายืนดูเหตุการณ์หน้าประตูต่างพากันพูดคุยเสียงดัง ป้าฮวาได้ยินเข้าก็รีบวิ่งไปถามทันที "เธอพูดว่าลูกของเธอเคยถูกลูกของป้าหลินรังแกที่โรงเรียนจริงเหรอ?"

หญิงคนนั้นกลอกตา "แน่นอนสิ จริงแน่นอน ฉันจะโกหกเรื่องนี้ไปทำไม?"

ป้าหลินรีบพุ่งออกมา "อย่ามากล่าวหาลูกฉันให้เสียหายนะ ลูกของฉันก็แค่ไปขอยืมเงินลูกของเธอไม่กี่หยวนเพราะอยากได้ขนม มันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง? นี่เธอยังมาโกรธเรื่องเล็กน้อยแบบนี้อยู่อีกเหรอ? ใจแคบเกินไปแล้ว!"

"ลูกเธอปล้นเงินลูกของฉันแท้ๆ แต่ปากเธอกลับบอกว่ามันเป็นการขอยืมเงินงั้นเหรอ? เธอนี่มันผู้หญิงไร้ยางอายจริงๆ!"

เสียงทะเลาะกันดังไปทั่ว จากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ มีป้าๆ หลายคนเข้ามาร่วมวงทะเลาะด้วย เรื่องราวเก่าๆ ก็ถูกขุดขึ้นมาพูดกันให้วุ่น

ป้าหลินเองก็โกรธจนตาแดงก่ำ เหมือนแม่ไก่ที่ฮึกเหิมขึ้นมาสู้และไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ แม้ต้องเถียงกับคนถึงแปดคนพร้อมกันเธอก็ไม่มีทีท่าจะเสียเปรียบเลย!

"แม่! พวกเขาทะเลาะอะไรกันอยู่ตรงนี้?"

ลูกชายของป้าหลินอวี๋เทียนจื่อเดินกลับจากโรงเรียนพร้อมกระเป๋าสะพาย พอเห็นว่ามีคนมายืนออกันเต็มหน้าบ้านตัวเองก็โมโหขึ้นมาทันที ก่อนจะทำตัวเหมือนกับลูกสิงโตตัวเล็กที่พร้อมจะขย้ำคน "พวกแกรังแกแม่ของฉันใช่ไหม? ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมดเลย!"

ท่าทางของอวี๋เทียนจื่อที่มองทุกคนเป็นศัตรูทำให้เหล่าป้าๆ ในหมู่บ้านรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก!

พวกป้าๆ เหลือบดูเวลา เห็นว่าใกล้ถึงเวลามื้อเย็นแล้วก็เริ่มถอดใจ วันนี้ขอพอแค่นี้ก่อน แล้วพากันกระแทกเสียงใส่ป้าหลินอย่างไม่พอใจ "เฮอะ! ดูไว้เถอะ ลูกเธอนี่สักวันต้องเป็นฆาตกรแน่ๆ!"

ป้าหลินไม่ยอมแพ้ "ถ้าลูกฉันเป็นฆาตกรขึ้นมาจริง คนแรกที่เขาจะฆ่าก็คือลูกพวกแกนั่นแหละ!"

ป้าอีกคนตะโกนสวน "สักวันเวรกรรมต้องตามสนองแน่!"

"ถ้าเวรกรรมมีจริง ก็ขอให้พวกแกได้รับก่อนละกัน!"

…

"อวี๋เทียนจื่อ เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นของลูกฉันใช่ไหม? ผู้ชายคนนี้บอกว่าเขาเห็นเธอกับลูกฉันเดินไปที่ป่าหม่อนด้วยกันวันนั้น เรื่องนี้เป็นความจริงไหม?"

ป้าฮวาเดินไปหาอวี๋เทียนจื่อแล้วจับไหล่เขาแน่น

อวี๋เทียนจื่อสะบัดตัวออก ก่อนพูดอย่างโมโห "อะไรจริงหรือไม่จริง? อย่ามากล่าวหาคนแบบไม่มีหลักฐานนะ! ถึงฉันจะเรียนอยู่ห้องเดียวกับลูกป้า แต่ว่าฉันไม่ได้สนิทกับเขาซะหน่อย! ลูกป้าหายไปก็ไปหาเขาเองสิ มายุ่งกับฉันทำไม?"

"อีกอย่าง เขาก็เป็นเด็กไม่อยู่นิ่งอยู่แล้ว บางทีอาจจะหนีไปเที่ยวเล่นที่ไหนเองก็ได้"

"โอ๊ะ เคยได้ยินมาว่าเขาไม่ชอบไปโรงเรียนด้วย หรือว่าเป็นเพราะพวกพ่อแม่อย่างป้าเอาแต่บังคับให้ไปเรียน เขาเลยหาที่ซ่อนตัว?"

บางคนเกิดมาพร้อมนิสัยเลวโดยธรรมชาติ แม้ว่าจะยังเรียนอยู่แค่มัธยมต้น แต่อวี๋เทียนจื่อกลับเรียนรู้วิธีบิดเบือนความจริงและโยนความผิดให้คนอื่นโดยที่ไม่ต้องมีใครสอน!

แทนที่จะให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ ปากของเขากลับพ่นคำพูดที่ทำให้ป้าฮวาแทบล้มทั้งยืน!

"อย่ามากล่าวหาฉันนะ! ฉันไม่เคยบังคับให้เขาไปโรงเรียนเลย!" ป้าฮวาตะโกนเสียงสั่นเครือ

"จะบอกว่าฉันใส่ร้ายงั้นเหรอ? แล้วป้ามีหลักฐานอะไรที่จะมาบอกว่าฉันใส่ร้ายป้าไหมล่ะ! ป้าบอกเองว่าลูกป้ากับฉันไปที่ป่าหม่อนด้วยกัน แล้วป้ามีหลักฐานไหม?"

ป้าฮวารีบคว้าตัวชายตัวเตี้ยตรงหน้า "เขา! เขาเห็นเธอกับลูกของฉันไปที่ป่าหม่อนข้างหลังหมู่บ้านด้วยกันไง!"

อวี๋เทียนจื่อหัวเราะเยาะ "ป้าเชื่อคำพูดของไอ้เตี้ยคนนี้เหรอ? รสนิยมป้านี่แย่จริงๆ เลยนะ!"

สิ่งที่ชายหนุ่มตัวเตี้ยเกลียดที่สุดคือการถูกเรียกว่า 'ไอ้เตี้ย' เขาชี้นิ้วใส่อวี๋เทียนจื่อแล้วแยกเขี้ยว "ใครเป็นไอ้เตี้ย? ฉันยังสูงกว่านายอีกนะ!"

อวี๋เทียนจือแค่นเสียงหัวเราะ "ฉันเพิ่งอยู่แค่มัธยมต้นเอง อีกไม่นานฉันก็คงสูงเท่านายแล้ว อีกสองปีนายก็คงเตี้ยกว่าฉันแน่ๆ น่าสงสารจริงๆ!"

"ไอ้เด็กเวร แกนี่มัน....ปากก็มีแต่คำโกหก!" ชายตัวเตี้ยตะโกนลั่นด้วยความโมโห