ตอนที่ 260 : ไม่ต้องเตรียมการพิเศษอะไร

ตอนที่ 260 : ไม่ต้องเตรียมการพิเศษอะไร

"ในฐานะคนภายนอก ผมคงไม่เหมาะที่จะเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ให้ลูกสาวของอาจารย์ค่อยๆ เล่าน่าจะดีกว่าครับ อาจารย์กับลูกของอาจารย์คงไม่ได้คุยกันมานานแล้ว ดังนั้นผมก็จะไม่รบกวนแล้วครับ"

ฉู่เจียงดึงจินอวี้เจินออกมาและปิดประตูห้องทำงาน

เสียงของแม่และลูกสาวที่กอดกันและร้องไห้ ก็ดังออกมาหลังจากนั้นไม่นาน

จินอวี้เจินถอนหายใจออกมาช้า ๆ พร้อมพูดว่า "นี่คงเป็นการทำความดีใช่ไหม? ฉันรู้สึกดีมากเลย!"

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็มองดูโทรศัพท์ของเธอเป็นพี่สาวจินที่สั่งให้เธอกลับบ้าน

เธอโบกมือลาฉู่เจียงแล้วพูดว่า "พี่เจียง วันครบรอบเสียชีวิตของพ่อของฉันกำลังจะมาถึง พี่สาวขอให้ฉันกลับบ้านเพื่อกลับไปเตรียมงาน ฉันจะต้องกลับไปบ้านก่อน อย่าลืมโทรหาฉันตอนว่างๆ ด้วยนะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็ส่งสายตาอ้อนๆ ไปที่ฉู่เจียง

ฉู่เจียงยิ้มและขับรถกลับไปหาหลี่จื่อฮุย

ระหว่างทาง เขาก็ได้รับคำขอบคุณจากหลิวซ่าง

เขายิ้มและไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นอีก

หลังจากกลับถึงวิลล่าหมายเลข 1 ฉู่เจียงก็พูดคุยกับหลี่จื่อฮุยสักพักและไม่นานก็เฉินซิงเว่ยก็เข้ามา

"นายน้อย โรงงานในเมืองเหิงเทียนของเรากำลังพบเจอกับปัญหาบางอย่างค่ะ…"

เมื่อเห็นว่าเฉินซิงเว่ยต้องการพูดคุยเรื่องธุรกิจกับฉู่เจียง หลี่จื่อฮุยก็หาเหตุผลที่จะออกไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่เจียงโบกมือ "มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น? บอกฉันมาได้เลย"

"มีคนมาก่อเรื่องวุ่นวายค่ะ จนทำให้โรงงานไม่สามารถทำงานได้และอุปกรณ์จำนวนมากก็ถูกทำลาย แต่คนที่ทำสิ่งเหล่านี้เป็นเด็ก เราจึงทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ"

เฉินซิงเว่ยยิ้มอย่างขมขื่น ถ้าเป็นผู้ใหญ่ที่มาทำเรื่องวุ่นวาย สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็น่าจะเป็นการเรียกตำรวจและจับกุมพวกเขาไปหรือใช้ความรุนแรงสู้ความรุนแรง

แต่ฝ่ายที่มาก่อเรื่องวุ่นวายกลับเป็นกลุ่มเด็ก ถ้าพวกเขาถูกจับกุม พวกเขาก็จะได้รับแค่การว่ากล่าวตักเตือนเท่านั้น ถ้าเธอบอกว่าจะใช้ความรุนแรงสู้กับความรุนแรง เธอก็คงใจแข็งไม่พอที่จะจัดการกับกลุ่มเด็กเหล่านั้นเช่นกัน

เธอคิดหาวิธีหลายอย่างในการจัดการกับเรื่องนี้

แต่ก็ไม่มีวิธีไหนได้ผลเลย

เธอเลยมาขอคำสั่งจากฉู่เจียงเพราะเธอเองก็รู้สึกหมดหนทางแล้ว

ฉู่เจียงแสดงหน้าตาเครียดและถามว่า "สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?"

เฉินซิงเว่ยส่งเอกสารให้ฉู่เจียงดู "นายน้อย ผู้รับผิดชอบโรงงานได้เขียนรายงานไว้หลังจากการสอบสวนแล้วค่ะ เชิญดูได้เลยค่ะ"

แม้ว่าเรื่องนี้จะดูซับซ้อน แต่ในความเป็นจริงแล้วมันง่ายมาก

ด้านข้างโรงงานในเมืองเหิงเทียนนั้นมีบ้านเด็กกำพร้าตั้งอยู่ก่อน แต่หลังจากที่พวกเขาเข้าไปก่อสร้างโรงงานที่นั่นก็มีการร้องเรียนว่าโรงงานของพวกเขานั้นใหญ่โตและสูงเกินไปจนทำให้บ้านเด็กกำพร้าไม่ได้รับแสงแดด ส่งผลให้ห้องนอนในบ้านพักเด็กกำพร้านั้นเกิดเชื้อราขึ้น

ดังนั้นคนในบ้านพักเด็กกำพร้าจึงมาขอค่าชดเชย

ในทางทฤษฎี อาคารของโรงงานทั้งหมดถูกกฎหมายและปฏิบัติตามข้อกำหนดอย่างครบถ้วนและไม่มีปัญหาอะไรเลย

แต่ด้วยความเมตตาของเฉินซิงเว่ยเธอตกลงที่จะชดเชยเป็นเงินจำนวน 300,000 ถึง 400,000 หยวน โดยเงินส่วนนี้จะถูกใช้เพื่อปรับปรุงมื้ออาหารของเด็กๆ

แต่สิ่งที่เฉินซิงเว่ยไม่คาดคิดก็คือผู้คนในบ้านพักเด็กกำพร้าเรียกร้องค่าชดเชยเป็นเงิน 10,000,000 หยวน

10,000,000 หยวนนี้สามารถนำไปสร้างบ้านพักเด็กกำพร้าใหม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เฉินซิงเว่ยจึงปฏิเสธคำขอของพวกเขาอย่างแน่นอน

ซึ่งนั่นส่งผลให้เด็กๆ ในบ้านพักเด็กกำพร้าวิ่งมาที่ประตูโรงงานทุกวันเพื่อก่อเรื่องวุ่นวาย ทั้งการโยนใบผักเน่าและไข่เน่าใส่โรงงานหรือการคุกคามพนักงานของโรงงาน

ตอนนี้ผู้คนในโรงงานรู้สึกเหนื่อยล้ามากแล้วจริงๆ

และนั่นทำให้เฉินซิงเว่ยตัดสินใจมาหาฉู่เจียง

ฉู่เจียงพยักหน้า "ตกลง หาตั๋วเที่ยวบินไปเมืองเหิงเทียนที่เร็วที่สุดให้ฉัน ฉันจะไปดูเอง"

"ค่ะ"

ฉู่เจียงไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ดังนั้นมันก็คงจะดีที่จะได้ออกไปสนุกสนานในขณะที่แก้ปัญหานี้

ดังนั้นวันถัดมาเขาก็เลยไปปรากฏตัวอยู่ที่สนามบินในเมืองเหิงเทียน

และแน่นอนว่าผู้บริหารทุกคนของโรงงานก็มารอเขาที่ประตู

"พวกคุณ... คือคนจากโรงงานใช่ไหม?"

ครั้งนี้ฉู่เจียงเดินทางคนเดียว เขาถือกระเป๋าเอกสารแบบเรียบง่ายในมือและเขาก็ประหลาดใจเมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากที่ประตู

ผู้บริหารของโรงงานรู้ว่าฉู่เจียงกำลังจะมาและพวกเขาก็รู้ว่าฉู่เจียงยังอายุยังน้อยมาก

แต่พวกเขาก็ยังคงตกใจเมื่อได้เห็นเขาด้วยตนเอง

"เด็กเกินไปแล้ว!"

"คุณฉู่ครับ ผมชื่อหลี่เถิง เป็นผู้อำนวยการโรงงานครับ"

"อืม"

ฉู่เจียงจับมือกับเขาและกล่าวว่า "ผู้บริหารหลักทั้งหมดของโรงงานมาที่นี่หมดแล้ว?"

"อ่า ใช่ครับ ใช่ครับ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณมาที่โรงงานของเรา ทุกคนในโรงงานของเราเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณกันมาหมดแล้วครับ ดังนั้นพวกเขาทุกคนจึงอยากมาพบคุณครับ"

หลี่เถิงยิ้มและกล่าวว่า "คุณยังไม่ได้กินอะไรมาใช่ไหมครับ? พวกเราได้จัดเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว ดังนั้นหากไม่รังเกียจพวกเราก็ขอเชิญคุณเจียงไปทานอาหารกับพวกเรานะครับ"

"ตกลง!"

ฉู่เจียงและหลี่เถิงไปทานอาหารด้วยกันก่อน ระหว่างที่ทานอาหารเขาก็ถามเกี่ยวกับเรื่องในโรงงานว่า "วันนี้เด็กๆ มาก่อเรื่องวุ่นวายหรือเปล่า?"

หลี่เถิงตบต้นขาของเขา "แน่นอนว่าพวกเขาต้องมาครับ ในช่วงที่ผ่านมานี้ พวกเขามากันเกือบสามครั้งต่อวันและของที่พวกเขาโยนเข้ามาในโรงงานของเราในแต่ละครั้งก็แตกต่างกันออกไปครับ ผมเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาไปหาผักเน่าจำนวนมากขนาดนั้นมาจากไหนด้วยซ้ำ"

"คุณฉู่ คุณอาจจะยังไม่ทราบ นับตั้งแต่ที่พวกเราได้รับคำสั่งจากหัวเว่ยและเสี่ยวมี่ โรงงานของเราก็เริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มเด็กเหล่านี้ที่มาก่อเรื่องวุ่นวายไม่เพียงแต่จะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของโรงงานของเราเท่านั้น แต่ยังทำให้ความคืบหน้าของงานในโรงงานของเราล่าช้าอีกด้วยครับ"

"เราได้ดำเนินมาตรการทุกอย่างที่เราทำได้แล้ว แต่มาตรการเหล่านั้นก็ไม่มีผลต่อเด็กๆ ในบ้านพักเด็กกำพร้าเลยครับ"

ทุกคนต่างกล่าวถึงความลำบากของโรงงาน

ฉู่เจียงพยักหน้า "คนดูแลบ้านพักเด็กกำพร้าพูดว่ายังไงบ้าง?"

ยังไงบ้านพักเด็กกำพร้าก็คงต้องมีคนดูแลใช่ไหม?

"ถ้าคนดูแลบ้านพักเด็กกำพร้ามีความสามารถ ก็คงจะไม่มีปัญหามากขนาดนี้"

"ใช่แล้ว พวกเด็กๆ ในบ้านพักเด็กกำพร้าถูกปลุกระดมให้มาที่นี่..."

ฉู่เจียงเคาะที่โต๊ะ "แน่นอนว่าฉันรู้ว่ามีคนปลุกระดมเด็กเหล่านี้ให้ออกมามาทำเรื่องนี้ แล้วตรวจสอบประวัติของบ้านพักเด็กกำพร้าแล้วหรือยัง?"

หลี่เถิงรู้สึกตกใจไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดว่า "ผมได้ตรวจสอบแล้วครับ บ้านพักเด็กกำพร้านี้ไม่ใช่บ้านพักเด็กกำพร้าอย่างเป็นทางการ แต่ว่าก่อนหน้านี้เคยมีหญิงคนหนึ่งรับเด็กกลุ่มใหญ่มาดูแล แล้วภายหลังเธอก็จัดตั้งบ้านพักเด็กกำพร้าขึ้นมาเอง โดยเธอเองก็กลายมาเป็นผู้อำนวยการบ้านพักเด็กกำพร้า เธอเคยเป็นหนึ่งในคนที่มีอิทธิพลมากที่สุดสิบคนแรกในเมืองเหิงเทียน แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดี... เด็กๆ เหล่านี้มาที่ประตูโรงงานทุกวันก็เพื่อมาก่อเรื่องวุ่นวาย ซึ่งหากจะให้สรุปก็คือมันเป็นแผนการของเธอครับ"

ฉู่เจียงไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

หลังจากทานอาหารเสร็จ หลี่เถิงก็วางแผนที่จะพาฉู่เจียงไปโรงแรมเพื่อพักผ่อน แต่ฉู่เจียงกลับปฏิเสธ "พาฉันไปโรงงาน"

หลี่เถิงตกใจสักครู่ "ไปโรงงานตอนนี้เหรอครับ? ถ้าเราไปวันนี้ เวลาจะไม่พอแน่ ให้ผมพาคุณไปในวันพรุ่งนี้ดีไหมครับ..."

ฉู่เจียงส่ายหัว "ไปตอนนี้เลย"

หลี่เถิงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกำลังจะโทร "ตกลงครับคุณฉู่ ผมจะจัดการให้ทันทีครับ"

ฉู่เจียงมองเขา "ไม่ต้องจัดการอะไรเป็นพิเศษ ให้มันเป็นเหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่ต้องเตรียมการพิเศษอะไร"