บทที่ 19 การรวมตัว

หลังจากฟังทั้งหมดนี้ เฉินหลินก็เข้าใจภาพรวมของโลกใบนี้คร่าว ๆ แล้ว

ในตอนนั้นเอง มีกลุ่มคนประมาณสิบกว่าคนปรากฏตัวขึ้นจากมุมถนนที่อยู่ไกลออกไป พวกเขาทุกคนมีสีหน้าตื่นตระหนก

"เสี่ยวยฺหวี่ เธอยังอยู่ที่นี่อีกหรอ รีบหนีเร็ว!" หญิงสาวร่างสูงโปร่งที่อยู่หน้าสุดตะโกนบอก

ทันทีที่เธอพูดจบ พื้นดินก็สั่นสะเทือนเบา ๆ ราวกับว่ามีกระแสน้ำหลากกำลังพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!

บนท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไปกลายเป็นสีแดงก่ำ พลังงานชั่วร้ายจำนวนมากรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อน เหมือนกับหมอกแดงที่กลับมาอีกครั้ง ไม่นานเฉินหลินและลู่ยฺหวี่ก็เห็นสัตว์ร้ายมากมายปรากฏขึ้น

จู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง เห็นสัตว์ร้ายจำนวนมากโผล่ออกมาจากตึกสูง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือดจ้องมองทุกคน

ในชั่วพริบตานั้น สีแดงก่ำได้ก่อตัวเป็นกำแพงล้อมทุกคนไว้ และค่อย ๆ รุกคืบเข้ามาใกล้

จบกัน... ความสิ้นหวังผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจทุกคน ขาทั้งสองข้างของพวกเขาเริ่มช้าลงและค่อย ๆ ก้าวไม่ออก

"หัวหน้าลู่ พวกเราควรทำยังไงดี?"

เมื่อได้ยินเสียงถามอย่างสั่นเทาจากข้าง ๆ ลู่ลู่ก็กัดฟัน "เตรียมพร้อม เราจะฝ่าออกไป!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลำคอของทุกคนก็ขยับ พวกเขามองดูเหล่าสัตว์ร้ายที่สามารถฆ่าพวกเขาได้ในพริบตาเหล่านั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรอดชีวิต

แต่พวกเขาก็รีบกดความคิดเหล่านั้นลงไปอย่างรวดเร็ว บังคับตัวเองไม่ให้สงสัย

"เสี่ยวยฺหวี่ เดี๋ยวอยู่ใกล้ ๆ พี่นะ" ลู่ลู่พูดจบก็มองเฉินหลิน

คงเป็นคนจากองค์กรผู้รอดชีวิตอื่น ที่บังเอิญมาอยู่ที่นี่พอดี

"ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณต้องมาพัวพันด้วย"

เมื่อเห็นสีหน้าสำนึกผิดของลู่ลู่ เฉินหลินก็ไม่ได้สนใจ เขาเดินตรงไปข้างหน้า

"เดี๋ยวก่อน คุณจะทำอะไรน่ะ ตอนนี้พวกเราถูกล้อมไว้แล้ว ไม่ใช่เวลาที่คุณจะมาอวดเก่งนะ!"

"ไม่ ๆ ๆ พวกมันต่างหากที่ถูกฉันจับได้หมดแล้ว!" มุมปากของเฉินหลินยกขึ้น

สัตว์ร้ายมากมายขนาดนี้ ถ้าฆ่าทั้งหมดได้ คะแนนประเมินคงพุ่งขึ้นสุด ๆ แน่เลย!

"เฮยหมิง!"

ในลำแสงสีขาว เฮยหมิงที่มีร่างสูง 7 เมตรก็ปรากฏตัวขึ้นทันที!

โฮ่ว!!

เสียงคำรามดังก้องไปทั่วฟ้า แม้แต่พลังงานชั่วร้ายสีแดงก่ำที่แผ่กระจายอยู่รอบ ๆ ก็ยังถูกสั่นสะเทือนจนกระจายออกเล็กน้อย

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเฮยหมิงมองไปยังสัตว์ร้ายที่เหมือนคลื่นมหาศาลเบื้องหน้าอย่างเย็นชา

ตูม!

มันเข้าสู่รูปแบบยักษ์ทันที ร่างกายพุ่งสูงขึ้นถึง 28 เมตรในทันใด ร่างกายสูงกว่าตึกบางหลังเสียอีก!

มองลงมายังสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วน เฮยหมิงก็ออกแรงทั้งสี่ขา พื้นดินแตกร้าวออกเป็นรอยแยกมากมายทันที!

มันพุ่งออกไปทั้งตัวในพริบตา แม้ความคล่องตัวจะลดลง แต่ด้วยขนาดร่างกายที่ใหญ่ขึ้นสี่เท่า ก็ทำให้ความเร็วของมันยังคงสูงมาก!

เมื่อกำลังจะพุ่งชนเข้ากับฝูงสัตว์ร้าย ร่างทั้งร่างของเฮยหมิงก็ระเบิดเปลวเพลิงสีดำออกมาทันที เหมือนกับจรวดลูกหนึ่งที่กลืนกินพื้นที่หลายสิบเมตร!

ตูม!

ภายใต้ความร้อนแรง สัตว์ร้ายทั้งหมดไม่สามารถทนได้แม้แต่ไม่กี่วินาที ก็ตายกลายเป็นอาหารช่วยให้เปลวเพลิงสีดำแผ่ขยายออกไป!

ทุกคนที่เห็นภาพนี้จากด้านหลัง ต่างก็มีสีหน้าเหม่อลอย

โฮ่ง!

ทันใดนั้น สัตว์ร้ายสิบกว่าตัวก็กระโดดลงมาจากตึกสูงทางซ้ายและขวา พุ่งเข้าโจมตีเฉินหลิน!

"ระวัง!" เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ ลู่ลู่ก็ร้องเตือนทันที เท้าทั้งสองข้างขยับอย่างรวดเร็ว ต้องการจะเข้าไปช่วยเหลือ

แต่ในวินาทีถัดมา ร่างกายของเธอก็ชะงักค้าง

เห็นเฉินหลินไม่ถอยแต่กลับรุกคืบ ดาบหนึ่งเล่มกับกระบี่หนึ่งเล่มราวกับกำลังหั่นผักสับเนื้อ ชั่วพริบตาก็สังหารสัตว์ร้ายที่บุกเข้ามาทั้งหมด!

เป็นไปได้ยังไง... ลู่ลู่อ้าปากกว้าง เขาไม่มีร่องรอยของการกลายพันธุ์เลยสักนิด ควรจะอ่อนแอมากสิ

ทันใดนั้น ลู่ลู่ก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

เมื่อครึ่งปีก่อน ตอนที่เธอออกไปค้นหาเสบียง เธอเคยเห็นคนที่แข็งแกร่งมากแม้จะไม่มีการกลายพันธุ์เช่นกัน

คนพวกนี้ทำลายฐานที่ซ่อนตัวของผู้รอดชีวิต ทำให้ผู้รอดชีวิตต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายและถูกฆ่าตาย

แม้แต่ตอนที่เห็นพวกเขาพยายามจะหนี ก็ยังทุบขาของพวกเขาให้หัก

"พวกไม่มีความเป็นมนุษย์ ยังกล้ามาบอกว่าพวกเราเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันอีกเหรอ?"

คำพูดนี้ลู่ลู่ยังจำได้จนถึงทุกวันนี้

เฉินหลินเป็นคนประเภทเดียวกับพวกนั้นอย่างชัดเจน!

"พี่คะ เฉินหลินไม่เหมือนกับคนพวกนั้น เขาช่วยชีวิตหนูมาสองครั้งแล้ว!" ดูเหมือนลู่ยฺหวี่จะเดาได้ว่าลู่ลู่กำลังคิดอะไร เธอจึงรีบอธิบาย "แถมตอนนี้เขายังกำลังช่วยพวกเราอยู่เลย!"

"แต่ถ้าเขามีเป้าหมายที่ไม่บริสุทธิ์ล่ะ?"

ลู่ลู่สูดหายใจลึก ในดวงตามีแววของความเคียดแค้น "ยังไงก็ตาม อย่าเข้าใกล้เขา"

"ตอนนี้เขาดึงความสนใจของสัตว์ร้ายส่วนใหญ่ไปแล้ว พวกเราฉวยโอกาสนี้หนีออกไป!"

"หัวหน้าลู่ ทางโน้นไม่มีสัตว์ร้ายแล้วครับ!" ชายที่มีเกล็ดบนตัวคนหนึ่งพูดขึ้น

มองไปตามทิศทางที่เขาชี้ เป็นอาคารพาณิชย์หลังหนึ่ง ข้างในมีประตูหลังที่สามารถออกไปได้ ลู่ลู่พยักหน้าทันที "ดี รีบไป!"

แต่ทว่า ตอนที่พวกเขาเข้าไปใกล้ สายฟ้าก็ฟาดลงมาอย่างกะทันหัน!

"ห้ามผ่านที่นี่"

ชายหนุ่มผมสีทองที่ถือหนังสือเล่มหนึ่งเดินออกมาจากในอาคารพาณิชย์ มองพวกเขาอย่างเรียบเฉย

สีหน้าของลู่ลู่เคร่งขรึม ยกหอกในมือขึ้น "ฉันจะสกัดเขาไว้ พวกเธอเดินไปก่อน"

"แค่เธอน่ะ ไม่ไหวหรอก"

พูดจบ หนังสือก็ค่อย ๆ ลอยขึ้น พร้อมกับที่ชายผมทองท่องคาถา ลูกกลมสายฟ้าหลายลูกก็ปรากฏขึ้น!

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เปลือกตาของเฉินหลินก็กระตุกอย่างรุนแรง ในใจเกิดความรู้สึกอันตราย เขาเปลี่ยนสีหน้าทันที ยกดาบยาวขวางไปด้านข้าง!

เพล้ง!

มีดสั้นปะทะกับใบดาบ หญิงสาวหน้าตางดงามค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเฉินหลิน

ฉัว!

เฉินหลินไม่ลังเลแม้แต่น้อย คมกระบี่ฟันผ่านเอวบางของเธอทันที!

แต่หญิงสาวหน้าตางดงามกลับหายไปราวกับภาพลวงตา กลับไปยืนอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ดูประหลาดใจเล็กน้อย "คุณสมบัติด้านจิตใจของคุณสูงขนาดนี้เลยเหรอ?"

ไม่พูดอะไรสักคำ เฉินหลินใช้แรงที่เท้าอย่างแรง พุ่งเข้าไปทันที

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ หญิงสาวหน้าตางดงามก็ร้องทันที "ยังไม่ลงมือกันอีกเหรอ จะรอให้ฉันรับมือเขาคนเดียวหรือไง?"

พูดจบ เปลวเพลิงที่พุ่งทะยานก็พุ่งออกมาจากตึก เหมือนกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งเข้าหาเฉินหลิน!

ตูม!

ทั้งสองปะทะกัน ประกายไฟกระเด็นไปทั่ว เปลวเพลิงพลิ้วไหวราวกับเทียนในสายลม!

"นายเป็นนักเรียกวิญญาณจริง ๆ เหรอ?!" ชายร่างกำยำในกองเพลิงอุทาน

คุณสมบัติพื้นฐานพวกนี้ ไม่ใช่แค่ด้านจิตใจ ทั้งความเร็วและพละกำลังก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขาที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิดเลย!

เปลวเพลิงร้อนแรงปะทะหน้า เฉินหลินสีหน้าเย็นชา ใช้คมกระบี่ฟันเขาออกเป็นสองส่วน

กวาดตามองรอบ ๆ แล้วพูดช้า ๆ "ยังมีอีกกี่คน ออกมาให้หมดเลย"

จากหลายทิศทาง มีคนเดินออกมาสี่คนทันที ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาล้วนเป็นฝ่ายตรงข้ามที่เลือกภารกิจสอง

การฆ่ากันเองในภารกิจเลื่อนขั้นเป็นสิ่งต้องห้าม หากพบเจอจะถูกจับกุมทันที นี่เป็นข้อตกลงร่วมกันของแต่ละประเทศในที่ประชุมสหพันธรัฐ

แต่ว่า หากเป็นภารกิจเลื่อนขั้นที่มีการแบ่งฝ่าย ก็ยกเว้น!

"จุ๊ ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนเลือกภารกิจหนึ่งจริง ๆ ประเทศต้าเซี่ยของพวกนายไม่ได้สอนหรอกหรือว่า เจอภารกิจเลื่อนขั้นแล้วควรตัดสินใจยังไงถึงจะเพิ่มโอกาสรอดชีวิต?"

"ข้อมูลตั้งแต่แรกก็ชัดเจนขนาดนั้นแล้ว สัตว์ร้ายมีข้อได้เปรียบชัดเจน มีสมองนิดหน่อยก็ควรรู้ว่าควรเลือกยังไง!"

"อย่ามาพูดส่งเดชสิ พวกเราประเทศต้าเซี่ยเขียนไว้ในตำราเรียนทั้งหมดแล้ว เขาคงเป็นคนที่หลุดรอดจากระบบการศึกษา ตอนเรียนคงหลับตลอดแหละ"

"ฮึ ๆ การสังหารสัตว์ร้ายอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ปกป้องกลุ่มผู้รอดชีวิตพวกนั้น แสดงให้เห็นชัดเจนว่าตัวเองอยู่ฝ่ายไหน ทำให้ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ"

จบบท