ตอนที่ 644 ออกจากเมืองเจียงเซี่ย! มุ่งหน้าไปยังสำนักหมัดบรรพกาล! (ฟรี)

ตอนที่ 644 ออกจากเมืองเจียงเซี่ย! มุ่งหน้าไปยังสำนักหมัดบรรพกาล!

“รอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันระดับมหาลัยจะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า สถานที่ก็คือโรงยิมหมายเลขหนึ่งในเมืองหลวง”

“และตั๋วสำหรับโรงยิมหมายเลขหนึ่งในเมืองหลวงก็เริ่มจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้ว ประชาชนทุกคนที่ถือบัตรประจำตัวของสหพันธ์จิ่วโจวสามารถซื้อตั๋วได้...”

ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดที่ผ่านรอบคัดเลือกต่างก็ตรวจสอบข่าว พวกเขาทั้งหมดรู้สึกตื่นเต้น

ในที่สุดรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันระดับมหาลัยก็กำลังจะมาถึง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการแข่งขันครั้งยิ่งใหญ่ที่ทุกคนสามารถเข้าร่วมได้ ไม่มีชายหนุ่มคนไหนปฏิเสธได้

เพราะตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาก้าวขึ้นสู่เวทีสุดท้ายของการแข่งขันระดับมหาลัย พวกเขาก็จะกลายเป็นดวงดาวที่สว่างไสวที่สุด ได้รับความสนใจจากผู้คนในสหพันธ์จิ่วโจว

บางทีการแข่งขันในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าอาจจะกลายเป็นช่วงเวลาที่สว่างไสวที่สุดในชีวิตของพวกเขาก็ได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านรอบคัดเลือกจึงรู้สึกตื่นเต้น

มีเพียงแค่คนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น นั่นก็คือไป๋จื่ออัน

ตอนนี้ไป๋จื่ออันกำลังดูข้อมูลของรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันระดับมหาลัย เขากำลังคิดถึงตารางเวลาของตัวเอง

ไป๋จื่ออันไม่ได้สนใจเรื่องอื่น สิ่งเดียวที่เขากังวลก็คือเวลาของรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันระดับมหาลัยจะขัดแย้งกับตารางเวลาของเขารึเปล่า

“อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ดูเหมือนกับว่ายังมีเวลาอีกเยอะ คงจะไม่ขัดแย้งกันหรอกมั้ง”

ไป๋จื่ออันคิดถึงเรื่องนี้

แผนการเดินทางส่วนใหญ่ของเขานั้นเป็นแผนหลังจากที่การแข่งขันระดับมหาลัยจบลง และมีเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้นที่ต้องทำให้เสร็จในช่วงเวลาระหว่างการแข่งขันระดับมหาลัย

เวลาพักผ่อนหนึ่งเดือนเพียงพอสำหรับไป๋จื่ออันแล้วที่จะทำตามแผนของเขา

นี่เป็นข่าวดี!

แบบนี้การที่เขาจะเกลี้ยกล่อมอธิการบดีโจวหยางซูก็คงจะง่ายขึ้น

ใช่แล้ว สำหรับไป๋จื่ออันแล้ว ตอนนี้ปัญหาเดียวก็คือการเกลี้ยกล่อมอธิการบดีโจวหยางซูให้เขาหยุด

ยังไงซะก่อนหน้านี้ก็เกิดเรื่องมากมายหลายอย่างขึ้น อธิการบดีโจวหยางซูรู้สึกว่าเขาชอบก่อเรื่อง

ดังนั้นการที่อธิการบดีโจวหยางซูจะยอมปล่อยเขาไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ในเมื่อมีเวลาพักผ่อนหนึ่งเดือน ไป๋จื่ออันก็มั่นใจมากขึ้น

เมื่อคิดได้แบบนั้น ไป๋จื่ออันก็ไม่มัวเสียเวลา เขาก็ไปหาอธิการบดีโจวหยางซูโดยตรง

“อะไรนะ? เธอจะขอลาหยุดอีกแล้ว? เพิ่งจะผ่านไปครึ่งวันเอง พักผ่อนซักหน่อยไม่ได้รึไง?”

อธิการบดีโจวหยางซูรู้สึกเหนื่อยมากตอนที่ได้ยินไป๋จื่ออันพูดแบบนั้น รู้ว่าไป๋จื่ออันคิดที่จะออกไปข้างนอกอีกแล้ว

ครึ่งวันก่อน ไป๋จื่ออันยังคงต่อสู้กับผู้ใช้สัตว์วิญญาณระดับมหากาพย์ที่อยู่นอกมิติลับหอกระเรียนอำพัน เขาเพิ่งจะรอดพ้นจากหายนะมาได้ กลับมาที่ทีมมหาวิทยาภูตเร้นลับได้สำเร็จ

แต่ตอนนี้ เพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งวัน ไป๋จื่ออันก็คิดที่จะออกไปข้างนอกอีกแล้ว

ไม่ให้เขาได้พักหายใจหายคอบ้างเลย

พูดตามตรงว่าอธิการบดีโจวหยางซูชื่นชมไป๋จื่ออันมาก และเขาก็ยังชื่นชมความตั้งใจแน่วแน่และความสามารถในการลงมือทำของไป๋จื่ออัน

แต่เมื่อนิสัยของไป๋จื่ออันถูกใช้กับเขา เขาก็ได้แต่รู้สึกอยากจะร้องไห้

เดิมทีเขาวางแผนที่จะพานักเรียนกลับไปยังมหาวิทยาภูตเร้นลับโดยเร็วที่สุด พักผ่อนให้เต็มที่ จากนั้นก็ไปที่เมืองหลวงเพื่อที่จะเตรียมตัวสำหรับรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันระดับมหาลัย

ไม่คิดเลยว่าไป๋จื่ออันจะเร็วกว่า ทันทีที่กำหนดการของรอบชิงชนะเลิศออกมา ไป๋จื่ออันก็มาหาเขาแล้ว

“ท่านอธิการ ผมมีธุระสำคัญมากครับ มันเกี่ยวข้องกับอนาคตของสหพันธ์จิ่วโจว ได้โปรดยอมผมเถอะนะครับ”

ไป๋จื่ออันมีสีหน้าที่จริงจัง เขามองอธิการบดีโจวหยางซูและพูด

ที่เขาพูดนั้นถูกต้องทุกอย่าง กู่เซินถง ราชันย์กู่หวู่ เป็นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากระดับตำนานของสหพันธ์จิ่วโจว และเรื่องที่เขากำลังจะจัดการนั้นเกี่ยวข้องกับกู่เซินถง

พูดได้เลยว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสหพันธ์จิ่วโจว ถึงแม้ว่าจะพูดเกินจริงไปหน่อยก็จริง

แต่อธิการบดีโจวหยางซูไม่ได้รู้สึกหวั่นไหว เขาไม่เชื่อคำพูดของไป๋จื่ออัน

ไป๋จื่ออันไม่มีทางเลือก เขาได้แต่เปิดเผยเรื่องบางอย่างออกมา พูดถึงชื่อเสียงของราชันย์กู่หวู่

ครั้งนี้อธิการบดีโจวหยางซูถึงได้เริ่มจริงจังขึ้นมา

“เรื่องที่เกี่ยวกับราชันย์กู่หวู่นั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ จริงๆ แล้วมันไม่สามารถละเลยได้”

“ฉันเข้าใจความหมายของเธอแล้ว ถ้าหากเธอรับปากว่าเธอจะไม่ก่อเรื่อง จะแค่ไปส่งข้อความ งั้นฉันก็จะยอมเธอ”

อธิการบดีโจวหยางซูคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็พูดออกมา

ถึงแม้ว่าเขาไม่อยากให้ไป๋จื่ออันออกไปทำอะไรก็จริง แต่ถ้าหากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับราชันย์กู่หวู่ เขาก็ต้องให้ความสำคัญ

ดังนั้นหลังจากที่คิดอยู่นาน อธิการบดีโจวหยางซูก็ตกลง

“ท่านอธิการช่างมีเหตุผล ขอบคุณมากนะครับ”

ไป๋จื่ออันดีใจมากที่อธิการบดีโจวหยางซูยอม ยังไงซะคำพูดดีๆ ก็ไม่ได้เสียเงินอะไร

ช่วงเวลาต่อจากนั้น ไป๋จื่ออันก็ได้จัดการเรื่องอื่นๆ

ครึ่งวันต่อมา เมื่อไป๋จื่ออันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาถึงนอกเมืองเจียงเซี่ยแล้ว เขากำลังจะออกจากเมืองเจียงเซี่ย

ไม่เหมือนกับตอนที่มา ตอนที่มา ไป๋จื่ออันเดินทางไปกับทีมมหาวิทยาภูตเร้นลับ แต่ตอนนี้ไป๋จื่ออันกลับอยู่คนเดียว ไม่มีใครอยู่ข้างๆ เขา

แต่ไป๋จื่ออันไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไร ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกมีความสุข

ยังไงซะสำหรับหมาป่าเดียวดายอย่างเขาแล้ว ความเหงาและความอิสระแบบนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจ

ไม่นานไป๋จื่ออันก็รู้สึกตัว เขารีบเรียกสุริยะอีกาสีทองออกมา บินขึ้นฟ้า ออกจากเมืองเจียงเซี่ย มุ่งหน้าไปยังสำนักหมัดบรรพกาล