ตอนที่ 580 อรหันต์ทองคำ (ฟรี)

ตอนที่ 580 อรหันต์ทองคำ

ร่างของอรหันต์ทองคำเปล่งแสงสีทองออกมา ร่างกายกำยำมาก สูงกว่าสิบแปดเมตร กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เปล่งออร่าที่น่ากลัวออกมา สง่างามและเคร่งขรึม การเคลื่อนไหวทุกอย่างดูศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์

นี่คืออรหันต์ทองคำ สัตว์วิญญาณของต้วนคงเซียง

“นี่คือพลังของพระพุทธรูปงั้นเหรอ? พิเศษจริงๆ สมกับเป็นผู้สืบทอดของชาวพุทธ!”

ไป๋จื่ออันรู้สึกทึ่งเมื่อเห็นสัตว์วิญญาณที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้

โลกของผู้ใช้สัตว์วิญญาณนั้นมีสิ่งแปลกประหลาดมากมาย มีสัตว์วิญญาณมากมายหลายแบบ นอกจากสัตว์วิญญาณพลังธาตุต่างๆ แล้ว ก็ยังมีสัตว์วิญญาณที่น่าเหลือเชื่ออีกหลายตัว

อรหันต์ทองคำที่อยู่ตรงหน้าก็เป็นหนึ่งในนั้น ตามตำนานเล่าว่า ตอนที่โลกของผู้ใช้สัตว์วิญญาณถือกำเนิดขึ้น พลังพระพุทธรูปได้ตกลงมายังโลกมนุษย์ ทำให้เกิดสัตว์วิญญาณที่มีพลังพระพุทธรูปขึ้น

และก็เป็นเพราะสัตว์วิญญาณเหล่านี้เอง จึงได้สร้างนิกายสุดพิเศษขึ้นมา เรียกว่าชาวพุทธ ผู้สืบทอดที่พวกเขาฝึกฝนนั้นล้วนแล้วแต่เป็นผู้ใช้สัตว์วิญญาณที่ใช้สัตว์วิญญาณพระพุทธรูป และพวกเขาก็มีพลังที่แข็งแกร่ง

มหาวิทยาลัยผู้ใช้สัตว์วิญญาณสุดพิเศษแห่งนี้มีที่มาที่ไปที่ไม่เหมือนใคร มันมีพลังที่น่าทึ่ง แม้แต่สหพันธ์จิ่วโจวก็ยังเทียบไม่ได้

ต้วนคงเซียง สมาชิกทีมมหาลัยของมหาวิทยาภูตเร้นลับ เป็นผู้สืบทอดของชาวพุทธรุ่นนี้!

ไป๋จื่ออันรู้เรื่องนี้มานานแล้ว

ตอนที่เขากลับมายังมหาวิทยาภูตเร้นลับจากโลกหนามโลหิต และได้พบกับต้วนคงเซียงโดยบังเอิญ ไป๋จื่ออันได้ตรวจสอบพลังของต้วนคงเซียง

ตอนนั้นไป๋จื่ออันก็รู้ถึงความพิเศษของต้วนคงเซียง

เพียงแต่ว่าในอดีต เพราะเรื่องต่างๆ นาๆ ไป๋จื่ออันจึงไม่มีเวลาสนใจต้วนคงเซียง มันจึงถูกเลื่อนมาจนถึงตอนนี้

แต่การที่ได้พบกับต้วนคงเซียง ศิษย์ของชาวพุทธ ทำให้ไป๋จื่ออันนึกถึงคนรู้จักเก่าคนหนึ่ง

นั่นก็คือเฟิงเชียนหวี่ ลูกสาวของตระกูลเฟิง รองเจ้าเมืองของเมืองไป๋หลิน ยัยนกย่าง

หลังจากที่เฟิงเชียนหวี่ออกจากโลกหมื่นรังไหมแล้ว ดูเหมือนกับว่าเธอจะไปยังนิกายใหญ่แห่งหนึ่งที่ชื่อว่านิกายเฟิงหมิง

หากดูจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว นิกายเฟิงหมิงกับชาวพุทธน่าจะเป็นนิกายประเภทเดียวกัน

ในเมื่อชาวพุทธสามารถฝึกฝนอัจฉริยะอย่างต้วนคงเซียงได้ เฟิงเชียนหวี่ที่ไปยังนิกายเฟิงหมิงก็ต้องได้รับการฝึกฝนที่ดีเช่นกัน

ไป๋จื่ออันอดไม่ได้ที่จะคิดถึงยัยนกย่าง เฟิงเชียนหวี่

ถึงแม้ว่ายัยเด็กนั่นจะหยิ่งยโสมาโดยตลอด และจะไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้กับเขาก็จริง แต่เธอก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไป๋จื่ออันยอมรับ

หลังจากที่เขามายังโลกต้นกำเนิดแล้ว เขาก็ไม่เคยเจอกับยัยนกย่าง เฟิงเชียนหวี่ เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง

บางทีเขาอาจจะหาเวลาว่างไปดูสถานการณ์ปัจจุบันของยัยนกย่าง

แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะทำเรื่องพวกนี้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการต่อสู้กับต้วนคงเซียง

“รุ่นน้องไป๋จื่ออันรู้ภูมิหลังของฉันด้วยเหรอ? เธอนี่ฉลาดจริงๆ”

“แบบนี้ฉันก็คงใช้วิธีนั้นจัดการกับเธอได้แล้ว”

ต้วนคงเซียงมองไป๋จื่ออันด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกเสียดายนิดหน่อย

การที่ไป๋จื่ออันรู้ว่าเขาเป็นผู้สืบทอดของชาวพุทธนั้นเหนือความคาดหมายของเขา

ถึงแม้ว่าชาวพุทธจะไม่ได้ปกปิดตัวตนมากนักก็จริง แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใช้สัตว์วิญญาณทั่วๆ ไปจะรู้

ไม่คิดเลยว่าไป๋จื่ออันจะมีความสามารถในการรวบรวมข้อมูลที่ทรงพลังขนาดนี้ รู้แม้กระทั่งที่มาของชาวพุทธ

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะชาวพุทธมีภูมิหลังที่พิเศษ และมีหนทางเป็นของตัวเอง ถ้าหากไม่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับชาวพุทธ ก็อาจจะต้องเสียเปรียบ

แต่ในเมื่อไป๋จื่ออันรู้ถึงการมีอยู่ของชาวพุทธแล้ว เขาก็น่าจะรู้ถึงความสามารถและคุณสมบัติของชาวพุทธ

แบบนี้การที่ใช้วิธีพิเศษจัดการกับไป๋จื่ออันก็คงจะไม่ได้ผล

เรื่องนี้ทำให้ต้วนคงเซียงรู้สึกเสียดาย

“นายก็ลองดูสิ บางทีมันอาจจะได้ผลก็ได้”

ไป๋จื่ออันยิ้มอย่างมั่นใจ

ต่อให้ต้วนคงเซียงจะมีภูมิหลังที่พิเศษ และมีความเกี่ยวข้องกับนิกายสุดพิเศษ ไป๋จื่ออันก็ไม่ได้กลัวอะไร

“รุ่นน้องไป๋จื่ออัน ฉันล้อเล่นน่า”

ต้วนคงเซียงประสานมือ เขาสั่งให้อรหันต์ทองคำลงมือทันที

อรหันต์ทองคำขนาดมหึมากำหมัด โจมตีวานรปีศาจรัตติกาล

“อรหันต์ทองคำที่เป็นตัวแทนของพระพุทธรูป? ฉันอยากรู้จริงๆ ว่ามันจะสามารถเอาชนะปีศาจของฉันได้รึเปล่า!”

ไป๋จื่ออันยิ้มเยาะ เขาสั่งให้วานรปีศาจรัตติกาลลงมือ

การต่อสู้ครั้งนี้ดูเหมือนกับในตำนาน

อรหันต์ทองคำที่เป็นตัวแทนของพระพุทธรูป และลิงที่กลายเป็นปีศาจ มันเหมือนกับเรื่องราวของไซอิ๋ว

เพียงแต่ว่าครั้งนี้จะไม่มีทางเกิดเรื่องที่ลิงถูกขังไว้ที่ภูเขาห้านิ้วแน่ๆ

ปังๆ!

วานรปีศาจรัตติกาลที่บ้าคลั่งพุ่งชนอรหันต์ทองคำด้วยความรุนแรง

พลังปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา เหมือนกับว่ามันต้องการจะลอกชั้นทองของอรหันต์ทองคำออก

แน่นอนว่าอรหันต์ทองคำจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ แสงสว่างเจิดจ้าแผ่ออกมาจากร่างกายของมัน ด้านหลังของมันเหมือนกับว่ามีแสงสีทองรวมตัวกัน มันโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

และแล้วไป๋จื่ออันก็ค้นพบเรื่องหนึ่งเข้า

ต้วนคงเซียงที่ยืนสั่งการอรหันต์ทองคำอยู่ไกลๆ กำลังประสานมือ เหมือนกับว่าเขากำลังใช้ทักษะลับอะไรออกมา

ในเวลาเดียวกัน พลังผู้ใช้สัตว์วิญญาณของต้วนคงเซียงก็เปลี่ยนแปลงไป กลายเป็นพลังสีทองสุดพิเศษ มันถูกส่งไปยังอรหันต์ทองคำอย่างต่อเนื่อง

นี่น่าจะเป็นวิธีการของชาวพุทธ มันมีผลในการเสริมพลังให้กับสัตว์วิญญาณพระพุทธรูป ทำให้สัตว์วิญญาณแข็งแกร่งขึ้น

“สมกับเป็นผู้สืบทอดของชาวพุทธจริงๆ วิชาลับนี้น่าสนใจจริงๆ แต่น่าเสียดายนะ มันไม่ได้ผลหรอกเมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่แข็งแกร่งกว่า!”

“วานรปีศาจรัตติกาล! จัดการอรหันต์ทองคำซะ!”

วานรปีศาจรัตติกาลที่ได้รับคำสั่งจากไป๋จื่ออันก็ปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมออกมา

พลังปีศาจสีดำที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมร่างกายของวานรปีศาจรัตติกาลเอาไว้ มันรวมตัวกันเป็นร่างปีศาจ โจมตีอรหันต์ทองคำด้วยพลังที่ไม่อาจจะจินตนาการได้

ตูมๆๆ!!!

อรหันต์ทองคำถอยหลังต่อเนื่อง แสงสีทองบนร่างกายก็ค่อยๆ จางหายไป

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังที่แข็งแกร่งของวานรปีศาจรัตติกาล อรหันต์ทองคำของต้วนคงเซียงก็ไม่อาจจะต้านทานได้อีก

ดูเหมือนกับว่าอรหันต์ทองคำกำลังจะถูกวานรปีศาจรัตติกาลจัดการ

ตอนนั้นเองต้วนคงเซียงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ฉันยอมแพ้!”

เดิมทีเขายังมีความคิดที่จะลองดูว่าเขาจะสามารถเอาชนะวานรปีศาจรัตติกาลได้ไหม

แต่ความจริงกลับตบหน้าเขา

ด้วยพลังของอรหันต์ทองคำแล้ว มันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของวานรปีศาจรัตติกาล

ถ้าหากยังดื้อดึงต่อไป มันก็มีแต่จะทำให้อรหันต์ทองคำได้รับบาดเจ็บสาหัส

ถ้าหากนี่เป็นการแข่งขันกันจริงๆ ต้วนคงเซียงคงจะพยายามอย่างหนัก

แต่นี่เป็นเพียงแค่การท้าประลองภายในมหาลัย มันไม่ได้สำคัญอะไร

ถ้าหากสัตว์วิญญาณหลักของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะการท้าประลองเล็กๆ น้อยๆ แถมยังส่งผลต่อการแข่งขันระดับมหาลัยด้วยล่ะก็ มันคงจะไม่คุ้มเสีย

ดังนั้นต้วนคงเซียงจึงยอมแพ้

แบบนี้สมาชิกทีมมหาลัยทั้งหมดก็พ่ายแพ้

ในที่สุดไป๋จื่ออันก็ได้รับชัยชนะ