ตอนที่ 570 วันหยุดจบลง (ฟรี)

ตอนที่ 570 วันหยุดจบลง

คุณสมบัติของคุนรัตติกาลเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เหตุผลหลักน่าจะเป็นเพราะพรสวรรค์ระดับ SS [กลืนกินสวรรค์และโลก]

กลืนกินพลังงานทุกชนิด มีพลังที่ลึกลับและน่าสะพรึงกลัว คำอธิบายของพรสวรรค์นี้ดูเรียบง่าย แต่มันกลับแฝงไปด้วยข้อมูลมากมายหลายอย่าง

โดยเฉพาะพลังที่ลึกลับและน่าสะพรึงกลัว ไป๋จื่ออันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่การที่มีคำอธิบายแบบนี้ แสดงว่าพรสวรรค์นี้ต้องไม่ธรรมดา

บางทีอาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้เอง ทำให้คุณสมบัติของคุนรัตติกาลได้รับการพัฒนาจากระดับมหากาพย์ขั้นสูงสุดเป็นระดับตำนานขั้นสูง

“แย่แล้ว! แบบนี้ฉันทนไม่ไหวแน่! ต้องรีบปล่อยมันออกไป เตรียมตัวให้พร้อม!”

เสียงที่ยังไม่ประสีประสาของกระจกมายาดังขึ้นอย่างร้อนใจ มันดึงสติของไป๋จื่ออันกลับมา

ตอนนี้ไป๋จื่ออันอยู่ในมิติกระจกของกระจกมายา

ความทนทานของมิติกระจกนั้นเกี่ยวข้องกับตัวกระจกมายาเอง

ถ้าหากพลังนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่กระจกมายาจะรับมือได้ มิติกระจกก็อาจจะพังทลายลงได้

แน่นอนว่ากระจกมายานั้นมีที่มาที่ไปพิเศษ เดิมทีมันเป็นถึงสัตว์วิญญาณระดับราชาขั้นสูงสุด ความอดทนของมันนั้นน่าทึ่งมาก

ตามทฤษฎีแล้ว ด้วยสถานการณ์ของกระจกมายา สัตว์วิญญาณระดับราชาไม่สามารถสร้างแรงกดดันให้กับมันได้

นี่คือสาเหตุที่ทำให้ไป๋จื่ออันเลือกที่จะเลื่อนขั้นในมิติกระจก

ไม่คิดเลยว่าหลังจากที่ไป๋จื่ออันเลื่อนขั้นเป็นระดับราชาแล้ว แรงกดดันที่มีต่อกระจกมายาจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า มันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

แต่ถ้าหากคิดดูดีๆ แล้ว เรื่องนี้ก็สมเหตุสมผล

ถึงแม้ว่าไป๋จื่ออันจะเพิ่งจะเลื่อนขั้นเป็นระดับราชา แต่พรสวรรค์ผู้ใช้สัตว์วิญญาณที่น่าเหลือเชื่อ รวมไปถึงสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งมากมายหลายตัว ทำให้ไป๋จื่ออันกลายเป็นคนที่แปลกประหลาด

ตามปกติแล้ว ผู้ใช้สัตว์วิญญาณในระดับเดียวกันไม่มีทางเทียบได้กับไป๋จื่ออัน

ไป๋จื่ออันมักจะต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งที่อายุมากกว่า

พูดได้เลยว่าถึงแม้ว่าไป๋จื่ออันจะเพิ่งจะเลื่อนขั้นเป็นระดับราชา แต่ถ้าหากพูดถึงพลังโดยรวมแล้ว เขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ใช้สัตว์วิญญาณระดับมหากาพย์

ด้วยเหตุผลนี้เอง กระจกมายาจึงทนไม่ไหวแล้ว มิติกระจกอาจจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

“พลังของกระจกมายาดูเหมือนกับว่าจะอ่อนแอเกินไป หลังจากที่เรื่องนี้จบลง ต้องทำให้กระจกมายากลับไปเป็นระดับราชาให้ได้!”

ไป๋จื่ออันใช้ความคิดอย่างเงียบๆ

ที่มาของกระจกมายานั้นแตกต่างจากสัตว์วิญญาณอื่นๆ เดิมทีมันเป็นถึงสัตว์วิญญาณระดับราชาขั้นสูงสุด แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง พลังของกระจกมายาจึงลดลงไปอย่างมหาศาล

ตอนนี้ไป๋จื่ออันได้เลื่อนขั้นเป็นระดับราชาแล้ว เขาสามารถคิดที่จะฟื้นฟูพลังของกระจกมายาให้กลับไปเป็นระดับราชาได้แล้ว

หนามโลหิตก็เช่นกัน ไป๋จื่ออันสามารถค่อยๆ ปลดปล่อยการควบคุมและการจำกัดของเขา ทำให้พวกมันกลับไปเป็นระดับราชาได้

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่เรื่องของอนาคต ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการออกจากมิติกระจก

แต่ก่อนที่จะจากไป ไป๋จื่ออันก็ยังต้องเตรียมตัวซะก่อน

ยกตัวอย่างเช่นการนำคุนรัตติกาลกลับเข้าไปในมิติสัตว์วิญญาณระดับตำนาน

หรือพูดอีกอย่างก็คือการปลอมตัว ปกปิดพลังของเขา

ถึงแม้ว่าไป๋จื่ออันจะไม่ได้รังเกียจที่จะแสดงด้านที่แข็งแกร่งของเขาก็จริง แต่การที่แสดงพลังทั้งหมดออกมาก็ไม่ใช่ความคิดที่ดี

แสดงพลังบางส่วน ให้ได้รับผลประโยชน์เพียงพอ และเก็บส่วนที่เหลือเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นคิดร้าย

นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด!

เมื่อคิดได้แบบนั้น ไป๋จื่ออันก็ใช้ทักษะของสัตว์วิญญาณปกปิดพลังของเขา ทำให้เขาดูเหมือนกับว่าเป็นเพียงแค่ระดับอเมทิสต์ขั้นสูงสุด

หลังจากที่เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ไป๋จื่ออันก็เดินออกมาจากมิติกระจก

เมื่อไป๋จื่ออันกลับมายังเมืองจินหลิง มิติกระจกก็พังทลายลง

“กระจกมายา แกทำงานได้ดีมาก พักผ่อนให้เต็มที่ หลังจากที่เรื่องนี้จบลง ฉันจะรวบรวมวัสดุและสมบัติให้แก ช่วยแกกลับไปเป็นระดับราชาให้ได้เอง!”

ไป๋จื่ออันยิ้มปลอบใจกระจกมายาที่เหนื่อยล้า

ถึงแม้ว่าเขาจะมีความคิดนี้มานานแล้วก็จริง แต่ตอนที่เขาพูดออกมามันมีความหมายอีกอย่าง เหมือนกับว่าเขากำลังให้รางวัลกับกระจกมายาเพราะมันทำได้ดี

เจ้าเล่ห์จริงๆ!

แต่วิธีการพูดแบบนี้ได้ผล

กระจกมายามีความสุขมากเมื่อได้ยินไป๋จื่ออันพูดแบบนั้น มันดีใจที่ได้รับรางวัล และมันก็ดีใจที่พลังของมันกำลังจะได้รับการพัฒนา

แต่ไม่ว่ายังไง กระจกมายาก็ชอบไป๋จื่ออันในฐานะผู้เป็นนาย

“ดี กลับไปพักผ่อนในมิติสัตว์วิญญาณได้แล้ว”

ไป๋จื่ออันเปิดมิติสัตว์วิญญาณระดับตำนาน นำกระจกมายาเข้าไป และจัดการเรื่องอื่นๆ หลังจากที่เลื่อนขั้น

หลังจากที่ควบคุมพลังผู้ใช้สัตว์วิญญาณที่พุ่งสูงขึ้นและทำให้ระดับราชาขั้นต้นของเขาเสถียรแล้ว ไป๋จื่ออันก็ค่อยๆ เดินออกมาจากห้อง

ในหลายวันถัดมา ไป๋จื่ออันไม่ได้ทำอะไร เขาพักผ่อนให้เต็มที่

นี่เป็นการพักผ่อนที่แท้จริง ไม่สนใจเรื่องวุ่นวายต่างๆ ไม่คิดถึงสัตว์วิญญาณ ใช้เวลากับครอบครัวอย่างเต็มที่

ยังไงซะหลังจากที่เลื่อนขั้นได้สำเร็จแล้ว ไป๋จื่ออันก็จะออกจากเมืองจินหลิง

เขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่

ดังนั้นก่อนที่จะจากไป ใช้เวลาที่เหลือวันกับปู่และพ่อแม่ถือเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างเงียบๆ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ไป๋จื่ออันก็บอกลาครอบครัวของเขา

สุดท้ายไป๋จื่ออันก็ขี่สุริยะอีกาสีทอง บินขึ้นไปบนฟ้า บอกลาเมืองจินหลิง มุ่งหน้าไปยังมหานคร

ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนได้จบลงแล้ว