ตอนที่ 460 ทำสัญญาสำเร็จ! (ฟรี)

ตอนที่ 460 ทำสัญญาสำเร็จ!

เมื่อพลังผู้ใช้สัตว์วิญญาณทำงาน อักขระสัญญาควบคุมสัตว์ที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าไป๋จื่ออัน

วินาทีต่อมา นิ้วของไป๋จื่ออันก็ขยับเล็กน้อย อักขระสัญญาควบคุมสัตว์ก็ตกลงบนตัวสัตว์วิญญาณหนามโลหิต

สัญญาควบคุมสัตว์ถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นทางการ

“ไม่! ข้าจะไม่มีวันตกเป็นทาส! ข้าจะไม่มีวันตกเป็นสัตว์วิญญาณของผู้ใช้สัตว์วิญญาณ!”

สัตว์วิญญาณหนามโลหิตเริ่มดิ้นรน

มันคือราชาของโลกหนามโลหิต ราชาของโลกใบนี้ มันจะตกเป็นสัตว์วิญญาณของผู้ใช้สัตว์วิญญาณได้ยังไง?

เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น

ดังนั้นสัตว์วิญญาณหนามโลหิตจึงต่อต้านสัญญาควบคุมสัตว์ด้วยสัญชาตญาณ

แต่ไป๋จื่ออันกลับดูสงบนิ่งมาก เขาไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร เขายังคงทำสัญญาควบคุมสัตว์ต่อไป

ถึงแม้ว่าการทำสัญญาควบคุมสัตว์ก่อนหน้านี้ของไป๋จื่ออันจะราบรื่นก็จริง

แต่พูดตามตรงว่าการทำสัญญาควบคุมสัตว์ด้วยกำลังนั้นเป็นเรื่องปกติ

ยังไงซะก็ไม่มีสัตว์วิญญาณตัวใดที่ยินดีจะสละอิสรภาพของตัวเอง กลายเป็นสัตว์วิญญาณที่ทำสัญญากับผู้ใช้สัตว์วิญญาณ

ดังนั้นบ่อยครั้งที่ผู้ใช้สัตว์วิญญาณต้องการทำสัญญากับสัตว์วิญญาณ พวกเขาจำเป็นจะต้องทำสัญญาด้วยกำลัง

หลังจากที่ทำสัญญาสำเร็จแล้ว ค่อยๆ สานสัมพันธ์

แน่นอนว่ามีผู้ใช้สัตว์วิญญาณที่โหดเหี้ยมบางคนที่มองสัตว์วิญญาณเป็นเพียงแค่เครื่องมือ

เมื่อสัตว์วิญญาณหมดประโยชน์ พวกเขาก็จะทิ้งมันไปโดยไม่ลังเล ก่อนจะทำสัญญากับสัตว์วิญญาณตัวอื่นๆ

นี่คือด้านมืดของโลกสัตว์วิญญาณ

ไป๋จื่ออันไม่ใช่ผู้ใช้สัตว์วิญญาณแบบนั้น

แต่เพื่อที่จะปราบสัตว์วิญญาณระดับสัตว์ประหลาดอย่างเช่นสัตว์วิญญาณหนามโลหิต เขาจึงต้องใช้วิธีของเขา

ดังนั้นไป๋จื่ออันจึงทำสัญญาควบคุมสัตว์โดยตรง

ส่วนการที่ทำให้สัตว์วิญญาณหนามโลหิตยอมแพ้ ยอมกลับใจ รอจนกระทั่งทำสัญญาสำเร็จแล้วค่อยจัดการก็ยังไม่สาย

สัญญาควบคุมสัตว์ยังดำเนินต่อไป

แต่การต่อต้านของสัตว์วิญญาณหนามโลหิตนั้นรุนแรงกว่าที่ไป๋จื่ออันคิด

ศักดิ์ศรีของมันไม่ปล่อยให้มันก้มหัวให้กับมนุษย์

ต่อให้ต้องตาย มันก็จะไม่มีวันยอมแพ้ ยอมทำสัญญาควบคุมสัตว์

สัตว์วิญญาณหนามโลหิตดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

การกัดกร่อนของสัญญาควบคุมสัตว์นั้นรุนแรงกว่าที่คิด

ต่อให้การต่อต้านจะสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับมัน หรือแม้แต่ทำให้มันตาย มันก็จะไม่มีวันยอมแพ้

“ดื้อด้านจริงๆ สมกับเป็นสัตว์วิญญาณของฉัน!”

ไป๋จื่ออันพยักหน้าเล็กน้อย เขาไม่ได้ปกปิดความชื่นชมในดวงตาของเขา

ใช่แล้ว ไป๋จื่ออันรู้สึกชื่นชมสัตว์วิญญาณหนามโลหิต

แต่การชื่นชมก็คือการชื่นชม ไป๋จื่ออันไม่มีทางปล่อยมันไป

ดังนั้นไป๋จื่ออันจึงใช้วิธีสุดท้าย

[เนตรหยั่งรู้] เปิดใช้งานพลังพรสวรรค์

[โซ่ตรวนแห่งสวรรค์] พลังที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด เปิดใช้งาน

ในตอนนั้นเอง ในหัวของสัตว์วิญญาณหนามโลหิตก็มี [เนตรหยั่งรู้] ที่เปล่งประกายพลังแห่งสวรรค์อันเจิดจรัสปรากฏขึ้น โซ่ตรวนแห่งสวรรค์สามเส้นปรากฏตัวขึ้น

ภาพที่น่าทึ่งนี้ทำให้สัตว์วิญญาณหนามโลหิตตกตะลึง

ในเวลาเดียวกัน สัตว์วิญญาณหนามโลหิตที่กำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งก็ค่อยๆ สงบลง

ดูเหมือนกับว่ามันได้พบเจอกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจจะต้านทานได้ ทำให้มันค่อยๆ สูญเสียความตั้งใจที่จะต่อต้าน

ไป๋จื่ออันยังคงดูสงบนิ่ง

เพราะเขาคาดเดาผลลัพธ์แบบนี้อยู่แล้ว

ในตอนนั้น แม้แต่ลูกแมงมุมโชคชะตายังไม่สามารถต้านทานพลังของ [เนตรหยั่งรู้] และ [คำแนะนำจากญาณสวรรค์] ได้

ด้วยคุณสมบัติของสัตว์วิญญาณหนามโลหิตที่มีในตอนนี้ มันจะไปต้านทานได้ยังไง?

ลูกแมงมุมโชคชะตาเป็นถึงสัตว์วิญญาณที่มีคุณสมบัติระดับตำนานขั้นสูงสุด

ระดับตำนานขั้นสูงสุดห่างจากระดับเทพเจ้าแค่ก้าวเดียว

ถ้าหากพูดให้เกินจริง คุณสมบัติของลูกแมงมุมโชคชะตาสามารถเรียกได้ว่าระดับเทพเทียม

แต่แม้แต่ลูกแมงมุมโชคชะตายังไม่สามารถต้านทานการปราบปรามของพรสวรรค์ขั้นสูงสุดสองอย่าง [เนตรหยั่งรู้] และ [คำแนะนำจากญาณสวรรค์] ได้

สัตว์วิญญาณหนามโลหิตจะไปต้านทานได้ยังไง?

ดังนั้นการที่เกิดผลลัพธ์แบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติ

ไป๋จื่ออันไม่ได้พูดอะไรมาก เขาใช้โอกาสนี้ ทำสัญญาควบคุมสัตว์ต่อไป

ครั้งนี้ไป๋จื่ออันไม่ได้เจอกับอุปสรรคใดๆ

ไม่นานสัญญาควบคุมสัตว์ก็ถูกตีตราลงบนตัวสัตว์วิญญาณหนามโลหิตอย่างสมบูรณ์

ตอนนี้ไป๋จื่ออันรู้สึกได้ว่าเขามีความเกี่ยวข้องกับสัตว์วิญญาณหนามโลหิต

ตอนนี้เขาสามารถรับรู้อารมณ์ของสัตว์วิญญาณหนามโลหิต และควบคุมทุกอย่างของสัตว์วิญญาณหนามโลหิตได้

นั่นหมายความว่าสัญญาควบคุมสัตว์ระหว่างไป๋จื่ออันกับสัตว์วิญญาณหนามโลหิตได้ถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นทางการ

สัญญาควบคุมสัตว์ครั้งที่เจ็ดสำเร็จ

สัตว์วิญญาณตัวที่เจ็ดของไป๋จื่ออันถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการ

“บัดซบ! ข้าตกเป็นทาสของผู้ใช้สัตว์วิญญาณแล้ว!”

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?! ภาพลวงตาเมื่อกี๊มันคืออะไรกันแน่?!”

สัตว์วิญญาณหนามโลหิตที่ตื่นขึ้นมาคำรามอย่างโกรธแค้น

ดูเหมือนกับว่านี่เป็นวิธีเดียวที่มันจะสามารถระบายความโกรธและความไม่เต็มใจได้

ยังไงซะหลังจากที่ทำสัญญาควบคุมสัตว์แล้ว ไป๋จื่ออันก็กลายเป็นเจ้านายของมัน มันไม่สามารถทำร้ายไป๋จื่ออันได้อีกต่อไป

นอกจากการคำราม สัตว์วิญญาณหนามโลหิตทำอะไรไม่ได้

ไป๋จื่ออันมองมันด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้พูดอะไรมาก

ยังไงซะสัญญาควบคุมสัตว์ก็สำเร็จแล้ว

ในอนาคต เขามีวิธีจัดการกับสัตว์วิญญาณหนามโลหิต ปล่อยให้มันคำรามไปก่อนก็แล้วกัน

ไป๋จื่ออันเป็นห่วงว่าสัตว์วิญญาณหนามโลหิตจะอัดอั้น

ไม่นานสัตว์วิญญาณหนามโลหิตก็สงบลง มันมองไป๋จื่ออันอย่างเย็นชา

“ถึงแม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิธีอะไร ทำให้ข้ากลายเป็นสัตว์วิญญาณของเจ้าก็จริง!”

“แต่อย่าคิดว่าข้าจะทำงานให้กับเจ้า ไม่มีทาง!”

สัตว์วิญญาณหนามโลหิตพูดอย่างหนักแน่น มันบอกการตัดสินใจของมัน

สัญญาควบคุมสัตว์ได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้

แต่มันจะไม่มีทางทำงานให้กับไป๋จื่ออัน

นี่คือสิ่งที่สัตว์วิญญาณหนามโลหิตทำได้

“ไม่ต้องห่วง ฉันมีเรื่องต้องทำ พอระเสร็จธุระเมื่อไหร่ ไว้ค่อยคุยกันยาวๆ ก็แล้วกัน”

ไป๋จื่ออันยิ้ม เขาไม่ได้สนใจคำพูดของสัตว์วิญญาณหนามโลหิต

จากนั้นไป๋จื่ออันก็โบกมือ เปิดมิติสัตว์วิญญาณ เรียกวานรปีศาจรัตติกาลออกมา

สัตว์วิญญาณหนามโลหิตมองไป๋จื่ออันด้วยความสงสัย มันอยากรู้ว่าไป๋จื่ออันกำลังทำอะไร

ในเวลาเดียวกัน ไป๋จื่ออันก็นำแก่นแท้ของผลหนามโลหิตออกมาอีกหนึ่งผล

เมื่อแก่นแท้ของผลหนามโลหิตปรากฏขึ้น สัตว์วิญญาณหนามโลหิตก็ดูเหมือนกับว่าจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง

แต่มันก็ยังคงดื้อรั้น!

มันสาบานว่าต่อให้ไป๋จื่ออันจะเอาแก่นแท้ของผลหนามโลหิตมาล่อมัน มันก็จะไม่สนใจ

แต่ไป๋จื่ออันไม่ได้มองสัตว์วิญญาณหนามโลหิต เขาโยนแก่นแท้ของผลหนามโลหิตให้กับวานรปีศาจรัตติกาล

“วานรปีศาจรัตติกาล นำแก่นแท้ของผลหนามโลหิตนี้ไป พัฒนาพรสวรรค์ [ดูดซับพลังชีวิต] ซะ!”

ไป๋จื่ออันพูดกับวานรปีศาจรัตติกาล