ตอนที่ 11 แรร์ไอเทม [ฮูลิแกนบริค]

ตอนที่ 11   แรร์ไอเทม [ฮูลิแกนบริค]

ผู้แปล  :  ThreeSwords

ปรับสำนวน  :  ThreeSwords

“ฟิ้ว~”

พอมองดูเหลาซูเฉียงหายลับไปภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน  ฉินฟางก็ถอนหายใจโล่งอกอีกครั้ง  และนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

เหล่าผู้มุงดูหลังจากเห็นว่าการแสดงนั้นจบลงแล้วก็สลายตัว  ท่ามกลางผู้คนที่จากไปนั้นก็มีชายร่างอ้วนซึ่งก็คือเจ้าของร้านเฉินที่ร่างกายเปล่งแสงสีแดงภายใต้ดวงตาของฉินฟาง

< ปราบอันธพาล เลเวล 1, ได้รับค่าประสบการณ์ +30, ได้รับแรร์ไอเทม [ฮูลิแกนบริค] >

เมื่อเรื่องราวทั้งหลายจบลง  ข้อความแจ้งเตือนอีกข้อความหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวจนฉินฟางสะดุ้งตกใจ

“แรร์ไอเทม?”

เมื่อเขาได้ยินข้อความนี้  ฉินฟางก็เผลอมองไปยังมือของเขาที่ไม่มีอะไรอยู่เลย

ตอนที่เขาขยับหัวไปมาเล็กน้อยเพื่อมองไปข้างๆ  ก็ไม่พบอะไรเช่นเดียวกัน

จนถึงตอนนี้จู่ๆ ฉินฟางก็ตระหนักถึงบางอย่าง  บนหน้าต่างทักษะที่อยู่ในหัวของเขา  นอกเหนือจากทักษะทั้งสองคือ [การทำบะหมี่] กับ [ลอบโจมตี] และค่า HP ซึ่งยังคงอยู่ที่ 3 หน่วย...  เลือดก็ได้หยุดไหลออกมาจากบาดแผลของเขาแล้ว  ดังนั้นค่า HP จึงไม่ได้ลดลงไปอีกแต่ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเช่นกัน  แสดงว่าแค่การพักผ่อนนั้นไม่ใช่วิธีการที่ดีพอสำหรับการฟื้นฟูค่า HP ของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างไรก็ตามนั่นก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่ฉินฟางสนใจ  เขาพบว่าใต้หน้าต่างทักษะมีคำว่า [กล่องไอเทม] ถูกเขียนไว้  ดังนั้นฉินฟางจึงเพ่งสมาธิไปที่มันซึ่งอยู่ภายในจิตใจของเขาในทันที  เพื่อให้การเปิดใช้งานสามารถทำได้จริง

รายละเอียดของ [กล่องไอเทม] เป็นแบบเดียวกับกระเป๋าทั้งหลายที่พบเจอได้ในเกมส์ต่างๆ  แต่มีช่องสำหรับใส่ไอเทมเพียงสามช่องซึ่งในตอนนี้ว่างเปล่าอยู่สองช่อง  ขณะที่ช่องแรกมีอิฐรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าหนึ่งก้อนอยู่ภายใน

พอมองไปยังคำอธิบายของอิฐก้อนนั้นแล้ว  รอยยิ้มก็ลอยอยู่บนใบหน้าของฉินฟาง

**********

[ฮูลิแกนบริค]

พลังโจมตี +1

ความคงทน 3/3

คำอธิบาย : มีโอกาสมากขึ้นที่จะติดสถานะ [มึนงง]  ถ้าใช้ร่วมกับทักษะ [ขว้าง] แล้วก็จะสามารถสร้างความเสียหายเพิ่มเติมได้

***********

รายละเอียดของคำอธิบายมีไม่เยอะ  แต่ก็สั้นกระชับและแนะนำความสามารถของไอเทมได้อย่างชัดเจน

มันไม่ได้มีความแตกต่างจากก้อนอิฐโดยทั่วไปมากนัก  สิ่งเดียวที่เหนือกว่าก็คือมีโอกาสมากขึ้นที่จะติดสถานะ [มึนงง]  ข้อความนี้อาจจะดูไม่มีอะไรมากแต่ก็ทำให้ฉินฟางรู้สึกมีความสุขจริงๆ  ทักษะ [ลอบโจมตี] ของเขาในตอนนี้สามารถสร้างโอกาสที่จะติดสถานะ [มึนงง] ได้  และถึงแม้ฉินฟางไม่สามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่าจะ ‘สร้างโอกาส’ ได้มากขนาดไหน  แต่จากการโจมตีสองสามครั้งของเขาที่ผ่านมาเห็นได้ชัดว่าโอกาสนั้นไม่สูงนัก

และด้วยอิฐก้อนนี้จะทำให้มี ‘โอกาสมากขึ้น’ ซึ่งแสดงให้เห็นอย่างกระจ่างว่าโอกาสที่จะติดสถานะ [มึนงง] นั้นจะสูงกว่าทักษะ [ลอบโจมตี] ที่อยู่ในระดับเริ่มต้น

“ทักษะ [ขว้าง]…”

เป็นธรรมดาที่ฉินฟางจะสังเกตเห็นทักษะ [ขว้าง] ที่ถูกเขียนไว้ข้างหลังซึ่งแสดงให้เห็นว่าอิฐก้อนนี้  นอกจากสามารถใช้ในการทุบตีผู้คนแล้วยังสามารถขว้างใส่ได้ด้วยเช่นกัน

เมื่อปราศจากทักษะ [ขว้าง]  เขาสามารถใช้งานอิฐก้อนนี้ได้เพียงการโจมตี +1 เพื่อสร้างความเสียหายพื้นฐาน  แต่ถ้าเขามีทักษะนี้แล้วก็จะสามารถสร้างความเสียหายเพิ่มเติมได้

“แต่... ผมจะเรียนรู้ทักษะ [ขว้าง] ได้ยังไงล่ะ?”

ฉินฟางอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น  ทักษะทั้งสองที่เขาได้เรียนรู้มานั้นล้วนได้รับมาในสถานการณ์ที่ไม่ได้คาดคิดและก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะเรียนรู้  ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเข้าใจถึงสิ่งที่จำเป็นต่อการเรียนรู้ทักษะต่างๆ ได้อย่างแท้จริง

“ฉินฟาง  ฉินฟาง”

ขณะที่ฉินฟางกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับ [ฮูลิแกนบริค] ก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังเอาศอกดุนเขาเบาๆ  และก็ได้ยินเสียงอันอ่อนโยนซึ่งเจือไปด้วยความกังวลเล็กน้อย

“ใครกำลังเรียกผมอยู่นะ?”

ฉินฟางที่ศีรษะยังอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงเนื่องจากการบาดเจ็บหันหัวที่หนักอึ้งของเขาไปโดยไม่ทันได้รู้สึกตัว  เพื่อพยายามหาว่าใครที่กำลังเรียกหาเขา

แต่เมื่อเขาหันหน้าไป  ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและบางอย่างที่ชุ่มชื้นบนริมฝีปากของเขา...

ถังเฟยเฟยในตอนนี้ตกตะลึงและหยุดนิ่งไปแล้ว

ตอนที่เห็นฉินฟางนอนฟุบอยู่บนโต๊ะโดยไม่เคลื่อนไหว  เธอก็ร้สึกกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขาอยู่บ้าง  ดังนั้นจึงเรียกหาเขาด้วยความเป็นห่วง  แต่เธอก็ไม่ได้คาดคิดว่าจู่ๆ ฉินฟางก็หันหน้ามาแบบนั้น  ทำให้ริมฝีปากของพวกเขาที่ปราศจากช่องว่างระหว่างกันก็ถูกบรรจบเข้าด้วยกัน

“ว้าย!”

ดวงตาของถังเฟยเฟยเบิกกว้างในทันที  เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้ทำให้สมองของเธอลัดวงจร  ทำให้เธอลืมแม้กระทั่งการหันหน้าหนี  เพียงแต่เมื่อเธอพบว่าฉินฟางก็มีสีหน้าท่าทางเช่นเดียวกันก็ร้องอุทาน  หน้าแดง  ริมฝีปากแยกออกจากกัน  และย้ายร่างของเธอห่างไปไกลจากฉินฟาง

ใบหน้าของฉินฟางก็แดงก่ำด้วยเช่นกัน  เขาหันหน้าหนีและไม่กล้ามองไปยังถังเฟยเฟยที่กำลังหลบลี้หนีหน้า  อย่างไรก็ตามโดยไม่ทันได้รู้ตัวเขาก็หวนระลึกถึงริมฝีปากอันแสนหวานของถังเฟยเฟย  และราวกับมีอะไรดลใจเขาก็เริ่มที่จะโลมเลียริมฝีปากประหนึ่งเหมือนว่ากำลังพยายามดูดรสหวานเหล่านั้นเข้าไปในปาก

อย่างไรก็ตามตอนที่ฉินฟางรู้สึกเขินอายและไม่กล้าที่จะหันหน้ากลับไป  เขาก็สังเกตเห็นชามราเม็งที่ยังทานไม่หมดวางอยู่บนโต๊ะ  ถ้าจะพูดให้เจาะจงมากขึ้นก็คือคำอธิบายที่อยู่ใต้ราเม็งชามนั้น

[บะหมี่เหลือทิ้งไว้ไม่ถูกสุขลักษณะ]

การบริโภคเข้าไปจะช่วยเพิ่ม HP 1 หน่วย  แต่ก็มีโอกาสเล็กๆ ที่จะเจ็บป่วยถ้าบริโภคมันเข้าไป

‘เพิ่มค่า HP ขึ้น 1 หน่วย’

ด้วยคำพูดเฉพาะเจาะจงนี้  ภายในดวงตาของฉินฟางก็ดูสดใสขึ้นอย่างมาก

เหตุผลที่ว่าทำไมเขากับถังเฟยเฟยถึงได้มาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้  มันไม่ใช่เป็นเพราะค่า HP ของเขาต่ำมากเกินไปจนทำให้ป้ำๆ เป๋อๆ งั้นเหรอ?  กระทั่งปฏิกิริยาตอบสนองของเขาก็ช้าลงกว่าเดิมมาก

ขณะที่ฉินฟางกำลังกังวลเกี่ยวกับวิธีที่ใช้ในการฟื้นฟูค่า HP  เขาก็เห็นชามราเม็งที่เห็นได้ชัดว่าถูกกินไปเพียงสองสามคำเท่านั้น  เป็นไปได้ว่าลูกค้าคนนั้นเห็นฉินฟางกับพวกอันธพาลกำลังเริ่มต่อสู้กันตอนที่เพิ่งจะเริ่มทาน  จึงได้ทิ้งราเม็งชามนั้นไว้และวิ่งหนีไป

หลังจากฉินฟางหลับตาและสะบัดหัวเล็กน้อย  เขาก็มองไปยังราเม็งชามนั้นอีกครั้ง  ประโยคเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ที่นั่นซึ่งแสดงว่าเขาไม่ได้เห็นภาพหลอน  หลังจากลังเลอยู่สักพักฉินฟางก็ลากร่างกายที่หนักอึ้งของตัวเองเดินไปยังแผงลอยขายราเม็งของเขา

เมื่อเขาเดินผ่านโต๊ะอื่นๆ ก็สังเกตเห็นว่าชามราเม็งที่ว่างเปล่าหรือมีเหลืออยู่ครึ่งชามเหล่านั้นไม่ได้ขึ้นข้อความ [บะหมี่เหลือทิ้งไว้ไม่ถูกสุขลักษณะ]  และมีเพียงราเม็งซึ่งเหลือมากกว่าครึ่งชามเท่านั้นถึงจะปรากฏข้อความที่เขียนไว้ว่า ‘เพิ่มค่า HP ขึ้น 1 หน่วย’

“เสี่ยวฉิน  เธอสบายดีอยู่ไหม?”

ฉากพระนางระหว่างฉินฟางกับถังเฟยเฟยในช่วงเวลานี้ถูกพบเห็นโดยฟ่านเจี่ยเจีย  และเป็นธรรมดาที่เธอจะไม่เข้าไปขัดจังหวะ  เพียงแต่เมื่อถังเฟยเฟยตกใจจนวิ่งหนีไปเธอก็ช่วยดึงตัวถังเฟยเฟยกลับมา  และหลังจากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำให้ถังเฟยเฟยสงบลงแล้ว  เธอจึงเดินเข้าไปหาฉินฟาง

“ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ...”

แม้ว่าหัวของเขายังคงหนักอึ้งอยู่เช่นเคยและการก้าวเดินไม่ค่อยมั่นคง  แต่เมื่อฉินฟางรู้ว่าเขาได้ค้นพบวิธีที่จะฟื้นฟูค่า HP แล้ว  จึงส่ายหัวและพูดออกไปอย่างนั้น

“เด็กเอ่ย... ถ้าเธอยังรู้สึกไม่สบาย  ก็อย่าทำท่าว่าเข้มแข็ง  รีบไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจเถอะนะ”

ฟ่านเจี่ยเจียส่ายหัว  เธอรู้ว่าฉินฟางต้องการเงินอย่างเร่งด่วนจึงต้องประหยัดเป็นอย่างมาก  เลยไม่ยอมที่จะใช้จ่ายเงินไปกับค่ารักษาพยาบาล  แต่เพราะความเป็นห่วงในสุขภาพของฉินฟาง  เธอจึงยังคงเตือนฉินฟาง

“ผมสบายดีครับ  มันจะดีขึ้นในไม่ช้านี้”

…………………………