ตอนที่ 430 เอาชนะผู้ใช้สัตว์วิญญาณระดับราชา

ตอนที่ 430 เอาชนะผู้ใช้สัตว์วิญญาณระดับราชา

ในตอนแรกไป๋จื่ออันคิดที่จะแสดงเป็นคนของลัทธิแมงมุมปีศาจ

ผลประโยชน์ที่ได้ทั้งหมดจะเป็นของไป๋จื่ออัน ส่วนความผิดทั้งหมดเป็นของลัทธิแมงมุมปีศาจ

นี่คือความคิดแรกของไป๋จื่ออัน

ด้วยเหตุนี้เอง ตอนที่เขาปลอมตัวเป็นคนของลัทธิแมงมุมปีศาจ เขาจึงต้องแสดงออกให้มากขึ้นเล็กน้อย เพื่อที่จะให้ศัตรูรู้ว่าเขาเป็นคนของลัทธิแมงมุมปีศาจ

แต่ไม่คิดเลยว่าเขาเพิ่งจะเริ่มลงมือ ผู้ใช้สัตว์วิญญาณระดับราชาคนแรกที่เขาเจอจะมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิแมงมุมปีศาจซะแล้ว

สำหรับไป๋จื่ออันแล้ว นี่เป็นโชคที่หาจากไหนไม่ได้

ถ้าหากเขาสามารถเอาชนะชายชราคนนี้ได้ บางทีเขาก็อาจจะรู้เรื่องของลัทธิแมงมุมปีศาจผ่านชายชราคนนี้มากขึ้น

เมื่อคิดได้แบบนั้น ความคิดที่จะเอาชนะชายชราของไป๋จื่ออันก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

พูดตามตรงว่าถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ไป๋จื่ออันจะอยากจะปราบชายชราคนนี้ก็จริง แต่เขาก็ยังคงให้ความสำคัญกับสัตว์วิญญาณมิติสุดพิเศษ สมอทองสัมฤทธิ์มากกว่า

ถ้าหากชายชราคนนี้ฉลาด เขาก็อาจจะรอดตายได้

แต่ในเมื่อชายชราคนนี้บอกออกมาเองว่าเขามีความเกี่ยวข้องกับลัทธิแมงมุมปีศาจ

ไป๋จื่ออันก็ตัดสินใจที่จะฆ่าชายชราคนนี้

ยังไงซะลัทธิแมงมุมปีศาจก็เป็นลัทธิชั่วร้าย

ชายชราคนนี้ทำข้อตกลงกับลัทธิแมงมุมปีศาจ คงจะเป็นคนไม่ดี

แบบนี้ไป๋จื่ออันจะไม่มีทางออมมือ

แต่ก่อนหน้านั้น ไป๋จื่ออันยังอยากจะหลอกถามดูว่าเขาจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากปากของชายชราคนนี้รึเปล่า

ถ้าหากสามารถรู้ตัวตนที่แท้จริงของพระสันตะปาปาผู้ลึกลับของลัทธิแมงมุมปีศาจได้ มันคงจะดีมาก

นี่คือสาเหตุที่ทำให้ไป๋จื่ออันไม่ได้ลงมือโดยตรง

แต่ชายชราก็ระมัดระวังตัวมาก นอกจากคำพูดแรกแล้ว หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

แค่ให้ไป๋จื่ออันถอยไป ส่วนเรื่องอื่นๆ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก

“น่าเสียดาย เดิมทีฉันอยากจะให้แกพูดมากกว่านี้นะ”

“ฉันสนใจพระสันตะปาปามาก”

“แต่น่าเสียดายที่แกไม่อยากจะพูด ดูเหมือนกับว่าฉันจะต้องใช้วิธีอื่นแล้ว!”

ไป๋จื่ออันถอนหายใจ เสียงของเขาค่อยๆ เย็นชาลง

ในเมื่อวิธีที่อ่อนโยนไม่ได้ผล ก็ใช้วิธีที่รุนแรงก็แล้วกัน

ในเมื่อชายชราคนนี้ไม่อยากจะพูด ไป๋จื่ออันก็ทำได้เพียงแค่ใช้วิธีที่รุนแรง ขุดคุ้ยความลับของลัทธิแมงมุมปีศาจออกมาจากปากของชายชรา

เมื่อคิดได้แบบนั้น ไป๋จื่ออันก็ไม่พูดมาก เขาลงมือกับชายชราโดยตรง

“ไอ้สารเลว! หลังจากที่รู้ตัวตนของข้าแล้ว ยังจะกล้าลงมือกับข้า!”

“ในเมื่อแกอยากจะตาย ข้าก็จะสนองให้!”

ชายชรารู้สึกโกรธมากที่เห็นไป๋จื่ออันยังลงมือจู่โจมต่อ

เขาเปิดเผยตัวตนของตัวเองแล้ว แต่ไป๋จื่ออันกลับยังลงมืออีก แสดงว่าไป๋จื่ออันไม่ได้เป็นพวกเดียวกับเขา

แบบนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องออมมือ

ที่สำคัญที่สุดก็คือเขาไม่ได้คิดที่จะหลบหนีอีกต่อไป

ยังไงซะถ้าหากไป๋จื่ออันสามารถตามหาเขาเจอได้หนึ่งครั้ง ศัตรูคนนี้ก็คงจะสามารถตามหาเขาเจอได้เป็นครั้งที่สอง

การที่เทเลพอร์ตหนีไปจึงไม่มีความหมายอะไร

สาเหตุที่สำคัญที่สุดก็คือสมอทองสัมฤทธิ์ไม่ได้ล็อคโหนดมิติอื่นๆ เอาไว้ในโลกหนามโลหิต

มันหลีกเลี่ยงไม่ได้

เวลาที่เขาเข้ามาในโลกหนามโลหิตนั้นไม่ได้นานมาก เขาจึงล็อคโหนดมิตินี้เอาไว้เป็นทางหนีทีไล่

ในโลกต้นกำเนิด เขาล็อคโหนดมิติเอาไว้หลายจุด

แต่น่าเสียดายที่สัตว์วิญญาณมิติระดับสมอทองสัมฤทธิ์สามารถเทเลพอร์ตได้ภายในโลกเดียว

แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะข้ามกำแพงมิติ เดินทางไปมาระหว่างสองโลกได้อย่างอิสระ

แบบนี้ชายชราคนนี้ก็ไม่มีทางหนี

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ต่อสู้

ไป๋จื่ออันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ

เมื่อคิดได้แบบนั้น ไป๋จื่ออันก็สั่งให้ลูกแมงมุมโชคชะตาโจมตีชายชรา

การต่อสู้ที่ดุเดือดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

การต่อสู้ระดับราชา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ผู้ใช้สัตว์วิญญาณระดับราชาเตรียมที่จะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายนั้นน่ากลัวมาก

เทือกเขาที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขาถูกทำลายโดยการต่อสู้ระหว่างไป๋จื่ออันกับชายชรา

กระแสพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับว่ามันจะฉีกโลกทั้งใบออกเป็นชิ้นๆ

แต่ไป๋จื่ออันกับชายชราคนนั้นต่างก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องอื่นๆ พวกเขาทุ่มเทให้กับการต่อสู้ครั้งนี้

แต่การต่อสู้ระดับมหากาพย์ที่น่าสะพรึงกลัวนี้ใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวัน

ครึ่งวันผ่านไป การต่อสู้ก็จบลง

สัตว์วิญญาณทั้งหมดของชายชราพ่ายแพ้ให้กับลูกแมงมุมโชคชะตา แถมยังมีหลายตัวที่ถูกฆ่าตาย

ตอนนี้ข้างๆ ตัวชายชราเหลือเพียงแค่สมอทองสัมฤทธิ์

นี่เป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ถึงแม้ว่าชายชราจะพยายามอย่างเต็มที่ก็จริง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าไป๋จื่ออัน เขาไม่มีโอกาสที่จะชนะ

ยังไงซะไป๋จื่ออันก็เคยเอาชนะเขามาแล้วครั้งหนึ่ง

ดังนั้นผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้จึงถูกกำหนดเอาไว้นานแล้ว

ต่อให้ชายชราจะสามารถถ่วงเวลาได้ แต่ผลลัพธ์ก็จะไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

ส่วนสาเหตุที่ไป๋จื่ออันเหลือชายชรากับสมอทองสัมฤทธิ์เอาไว้นั้น ไม่ต้องพูดถึง

เก็บชายชราเอาไว้เพื่อที่จะเค้นข้อมูลของลัทธิแมงมุมปีศาจ

เก็บสมอทองสัมฤทธิ์เอาไว้เพื่อที่จะช่วงชิงทักษะพรสวรรค์

แน่นอนว่าไป๋จื่ออันไม่ได้ลืมความสามารถในการเทเลพอร์ตของสมอทองสัมฤทธิ์

ดังนั้นในการต่อสู้เมื่อกี้ ไป๋จื่ออันจึงสั่งให้ลูกแมงมุมโชคชะตาทำร้ายสมอทองสัมฤทธิ์อย่างหนัก ทำให้มันหมดสภาพการต่อสู้

มีเพียงแค่แบบนั้น มันถึงจะไม่มีโอกาสหนี

“ไอ้สารเลว! แกเป็นตัวอะไรกันแน่? ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้?”

“ข้าสงสัยจริงๆ ว่าแกจะเป็นคนของลัทธิแมงมุมปีศาจจริงๆ รึเปล่า!”

ชายชรามองไป๋จื่ออันด้วยความสิ้นหวัง

แม้แต่ไพ่ตายของเขา สมอทองสัมฤทธิ์ ก็ยังถูกไป๋จื่ออันทำร้ายอย่างหนัก

แบบนี้เขาก็ไม่มีโอกาสที่จะต่อต้านอีกต่อไป

“ใครจะไปรู้ล่ะ!”

ไป๋จื่ออันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

ถึงแม้ว่าเขาจะเอาชนะอีกฝ่ายได้แล้วก็จริง แต่ไป๋จื่ออันก็ไม่ได้เปิดเผยความคิดของตัวเอง

ในเมื่ออยากจะปลอมตัว ก็ต้องทำให้เหมือน

เขาจะไม่มีทางเปิดเผยตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายหนี ไป๋จื่ออันจึงสั่งให้ลูกแมงมุมโชคชะตาทำให้ชายชราคนนั้นสลบ

จากนั้นไป๋จื่ออันก็ผนึกพลังของอีกฝ่ายหลายชั้น และโยนเขาเข้าไปในมิติลับกระจกเงา กักขังเขาเอาไว้ชั่วคราว

ยังไงซะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาก็ไม่ใช่การเค้นข้อมูลของลัทธิแมงมุมปีศาจ

หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไป๋จื่ออันก็หันไปมองสมอทองสัมฤทธิ์ที่บาดเจ็บสาหัสและกำลังจะตาย

นี่คือสิ่งที่ไป๋จื่ออันให้ความสำคัญมากที่สุดในตอนนี้

“ลูกแมงมุม กำจัดสัตว์วิญญาณตัวนี้ให้ฉัน แล้วเอาแก่นของมันออกมา!”

ไป๋จื่ออันออกคำสั่งกับลูกแมงมุมโชคชะตาโดยตรง

กฎเหล็กของโลกสัตว์วิญญาณ สัตว์วิญญาณที่ทำสัญญาแล้ว จะไม่สามารถทำสัญญาซ้ำได้

ในฐานะที่เป็นสัตว์วิญญาณของชายชราคนนั้น สมอทองสัมฤทธิ์ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับไป๋จื่ออัน

การที่กำจัดสมอทองสัมฤทธิ์โดยตรง และเอาวัสดุจากมันออกมานั้นเป็นวิธีที่ดีกว่า

ดังนั้นไป๋จื่ออันจึงไม่ลังเล เขาออกคำสั่งให้ลูกแมงมุมโชคชะตาลงมือทันที