บทที่ 26 หลี่ปู๋คง จอมโจรแห่งชาติ

บทที่ 26 หลี่ปู๋คง จอมโจรแห่งชาติ

หลินอันหย่าจากไป ซูโมกอดกล่องไม้สีแดงไว้ในอ้อมแขน..

สุดท้ายเขาก็ตอบรับไป

ขณะที่ซูโมกำลังจะกลับไปทำงาน ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา ซึ่งเป็นสายของหลัวเทียนเฉินนั่งเอง "สวัสดีครับคุณหลัว มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ซูโม ฉันชอบฟังคุณเรียกฉันว่าพี่ใหญ่มากกว่านะ" ที่ปลายสาย หลัวเทียนเฉินพูดติดตลก

ซูโมรู้สึกเสียวฟัน "เจ้านายครับ อย่าล้อเล่นได้ไหมครับ"

"ก็ได้ ซูโม คุณยังจำเรื่องที่คุณสัญญาไว้กับฉันได้ไหม" หลัวเทียนเฉินยิ้ม

สีหน้าของซูโมแข็งทื่อ เขาจำได้แน่นอน แถมยังจำได้อย่างแม่นยำ หลัวเทียนเฉินขอให้เขาไปเป็นเพื่อนเล่นให้ใครคนหนึ่ง

ตอนนี้ซูโมใช้หัวแม่เท้าคิดก็รู้ว่าเขาจะให้เล่นเป็นเพื่อนใคร เดิมทีคิดว่าหลัวเทียนเฉินไม่ได้ติดต่อเขามาสองสามวันคงจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ดูท่าทางจะหนีไม่พ้นจริงๆ

ช่างมันเถอะ ทรมานก็ทรมานไป คำสัญญาต้องมาก่อน "จำได้ครับคุณหลัว"

หลัวเทียนเฉินได้ยินความไม่เต็มใจในน้ำเสียงของซูโม รอยยิ้มก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น “ถ้างั้นอีกสองวัน ฉันจะส่งคนไปรับคุณ คุณไปเป็นเพื่อนเล่นให้น้องสาวของฉันหนึ่งวันนะ”

"ครับ" ซูโมพยักหน้า

หลังจากเพิ่งวางสายหลัวเทียนเฉิน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอย่างรีบร้อน "รับ! โทร! ศัพท์! ได้แล้ว!!! พี่สอง!"

"..."

ซูโมเอามือปิดหูที่เกือบจะหนวก ในตอนนั้นตอนที่ย้ายออกจากบ้าน ซูมูมู่ก็ตั้งใจจะตั้งเสียงเรียกเข้าเฉพาะนี้ให้เขา

"ฮัลโหล! มูมู่ ที่บ้านมีอะไรรึเปล่า"

เสียงซุกซนของซูมูมู่ดังมาจากในโทรศัพท์

"ฮิฮิ! พี่สอง ทายสิว่าพวกเราไปเดินห้างแล้วจับฉลากได้อะไรมา"

"ได้อะไร"

"ตั๋วเที่ยวสามใบ! ฉันกับพ่อแม่เตรียมจะไปเที่ยววันเสาร์นี้ พี่สองจะไปด้วยกันไหม แต่ค่าตั๋วของพี่ต้องออกเองนะ!"

ซูโมขมวดคิ้ว วันเสาร์ก็คืออีกสองวันข้างหน้า และตัวเองเพิ่งตอบตกลงกับหลัวเทียนเฉินไป “ไม่มีเวลาหรอก ฉันต้องทำงานน่ะ”

"ทำไมทุกคนมีธุระกันหมดเลย พี่ใหญ่ก็บอกว่าจะมีการพิจารณาคดี พี่เสวี่ยบอกว่าจะเข้าเวร แม้แต่พี่สองเองก็ต้องทำงานด้วยหรอ พี่ลาไม่ได้เหรอ" ซูมูมู่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

ซูโมพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ถ้าฉันลา แล้วใครจะเลี้ยงฉันล่ะ เธอเอาเงินค่าขนมทั้งปีให้พี่มั้ย เดี๋ยวพี่ลาเลย..."

"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด--"

ซูมูมู่วางสายอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้โอกาสซูโมได้พูดจบ

ซูโมเอามือถือใส่กระเป๋า มองกล่องไม้ในอ้อมแขน แล้วมองไปยังทิศทางที่หลินอันหย่าจากไปด้วยสายตาหม่นแสง

"เฮ้อ~"

......

คฤหาสน์ตระกูลหลัว ในห้องรับแขก ผู้สูงอายุสองท่านกำลังเล่นหมากรุกกันอยู่ โดยมีชายอีกสองคนยืนอยู่ข้างๆ

หลัวเทียนเฉินที่อยู่ข้างๆ วางสายโทรศัพท์ แล้วพูดกับหลัวจิ่งเหิงว่า "อาสอง สถานที่และคนของเราพร้อมแล้วใช่มั้ยครับ"

หลัวจิ่งเหิงพยักหน้า "เรียบร้อย เราเพิ่งดำเนินการโอนสิทธิ์ในการดำเนินงานเสร็จสิ้น อุปกรณ์ประกอบฉากก็จัดวางเสร็จหมดแล้ว บุคลากรก็ฝึกซ้อมกันเกือบหมดแล้ว"

หลัวเทียนเฉินพยักหน้าพลางทอดสายตามองไปยังผู้สูงอายุที่กำลังเล่นหมากรุกกับหลัวเฟิงเยว่ จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า:

"คุณปู๋ครับ ทางฝั่งคุณจะไม่เกิดปัญหาอะไรใช่ไหมครับ"

ผู้สูงอายุที่ถูกเรียกว่าคุณปู๋มีใบหน้าที่แก่ชรา หนวดเคราสีขาวโพลน สวมชุดจีนสีดำ นิ้วที่จับตัวหมากมีหนังหุ้มกระดูก ปลายนิ้วใหญ่หยาบ สีเหลืองรมควัน

ผู้สูงอายุหันศีรษะไปทางหลัวเทียนเฉินแล้วหัวเราะคิกคัก "คุณหนูหลัว พวกเราหาเลี้ยงชีพด้วยฝีมือ ถ้าต้องถูกทุบหม้อ ผมจะบอกให้พวกเขาเปลี่ยนอาชีพทันที"

หลัวเฟิงเยว่จ้องมองกระดานหมากรุก ขมวดคิ้วแน่น พูดอย่างไม่พอใจว่า:

"นี่ๆ หลี่ปู๋คง ในกระดานหมากมีตัวหมากของฉันเหลืออยู่แค่ไม่กี่ตัวได้ยังไง แกเอาไปใช่มั้ย สามตัวเลยนะ แกคิดว่าฉันแก่จนหลงลืมไปแล้วเหรอ"

"เผลอเรอ เผลอเรอ" หลี่ปู๋คงยิ้มอย่างอึดอัดขณะวางตัวหมากหยกขาวในมือกลับไปที่เดิม

หลัวเทียนเฉินเห็นดังนั้นก็ยิ้มเบาๆ "ถ้าเป็นเมื่อก่อนทำกับคุณปู่ของผมแบบนี้ คุณคงต้องเสียนิ้วไปแล้วนะครับ"

สีหน้าของหลี่ปู๋คงเปลี่ยนไปและรีบโบกมือ "ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่ถึงขนาดนั้น!"

มุมปากของหลัวเทียนเฉินยกขึ้นเล็กน้อยและพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า:

"หรือไม่ก็แบบนี้ ใช้นิ้วของคุณเป็นเดิมพันดีมั้ยครับ ถ้าทางฝั่งคุณถูกกินขึ้นมา ผมจะเอานิ้วคุณไปด้วยดีมั้ย"

หลี่ปู๋คงตกใจจนรีบลุกขึ้นยืน บ่นกับหลัวเฟิงเยว่ว่า "คุณปู่หลัว ดูเด็กคนนี้สิ ที่ไหนกันที่มีใครเขามาล้อเล่นกับผู้อาวุโสแบบนี้กัน"

หลัวเฟิงเยว่เหลือบมองหลี่ปู๋คงอย่างไม่ไว้หน้า จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันก็คิดว่าควรให้แรงกดดันบ้างน่ะถูกแล้ว แล้วก็นะ นิ้วของจอมโจรหลี่ปู๋คง ฉันก็อยากจะได้ไว้สะสมเสียด้วยสิ"

หลี่ปู๋คงมองสายตาหิวกระหายของคนในตระกูลหลัวที่อยู่รอบๆ พลางกลืนน้ำลายลงคอแล้วกระแอมไอเบาๆ

"เอ๊ะ! ฉันพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าแก๊สที่บ้านยังไม่ได้ปิดนี่นา ขอกลับไปดูก่อนก็แล้วกันนะ"

เมื่อพูดจบ หลี่ปู๋คงก็วิ่งออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลัวอย่างรวดเร็ว รอจนกระทั่งเดินไปไกลหน่อย ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พึมพำในปากว่า:

“ตระกูลหลัวก็ยังน่ากลัวเหมือนเมื่อก่อน”

ขณะที่หลี่ปู๋คงกำลังพึมพัมอยู่นั้น เงาดำก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังอย่างลับๆ ล่อๆ มือข้างหนึ่งก็ค่อยๆ เอื้อมไปที่กระเป๋าของหลี่ปู๋คงอย่างเงียบเชียบ

หลี่ปู๋คงมองเงาบนพื้น มุมปากก็ยกขึ้น คว้าข้อมือของคนที่มาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันกลับมายิ้มว่า:

"คิดจะขโมยของจากคุณปู่คนนี้งั้นหรอ หลานหลาน ยังเร็วไปร้อยปีนะ"

หลี่หลานหลานกลับไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ยิ้มคิกคัก อีกมือหนึ่งชูซองบุหรี่ครึ่งซองขึ้นอย่างโอ้อวด และพูดอย่างภูมิใจว่า "ฮิฮิ ไม่เร็วไปหรอกค่ะ"

หลี่ปู๋คงชะงักไปเล็กน้อย สัญชาตญาณบอกให้คลำไปที่กระเป๋าของตัวเอง..

มันว่างเปล่า

จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"หลานหลาน ถือว่าเธอสำเร็จวิชาแล้ว เอาบุหรี่คืนมาให้ฉันซะดีๆ"

หลี่หลานหลานส่ายหน้า โยนซองบุหรี่ครึ่งซองนั้นลงในถังขยะที่อยู่ข้างๆ ขณะหัวเราะคิกคัก "คุณปู่ขา คุณห้ามสูบบุหรี่อีกแล้วนะคะ ถ้าวันหนึ่งคุณหมดลมหายใจไป ใครจะเลี้ยงหนูล่ะคะ"

"ยัยหนูนี่ คนแก่มีความชอบเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้เอง เธอก็มีมือมีเท้า ไปหางานทำเองสิ"

หลี่ปู๋คงจ้องหลี่หลานหลาน ขณะที่เขาจะเริ่มคุ้ยเขี่ยถังขยะ ก็ถูกหลี่หลานหลานขวางไว้ ผลักไสไล่ส่งเขาไปให้ไกลจากถังขยะ

"คุณปู่ขา เล่าให้หนูฟังหน่อยสิคะว่าครั้งนี้ตระกูลหลัวมาหาคุณปู่เรื่องอะไรหรอ"

หลี่ปู๋คงมองถังขยะด้านหลังอย่างเสียดาย แต่เมื่อได้ยินคำถามของหลี่หลานหลาน เขาก็ยิ้มทันที

"ลักพาตัวน่ะฮ่าๆ"

"หมายความว่ายังไงคะ.."

..หลี่ปู๋คงอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้หลี่หลานหลานฟัง หลี่หลานหลานที่ได้ยินก็ดวงตาเป็นประกาย โน้มตัวเข้าไปใกล้หลี่ปู๋คง และกระซิบเสียงเบาว่า:

"คุณปู่คะ ถ้าหนูเอาชนะผู้ชายคนนั้นมาได้ ก็เท่ากับว่าหนูชนะหลัวไป๋ซวงสินะ"

เมื่อหลี่ปู๋คงได้ยิน ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิกแก้มป่องๆ ของหลี่หลานหลานแล้วพูดด้วยความโกรธว่า:

"เธอนี่มันจริงๆ เลยนะ ไม่คิดหน่อยเหรอว่าลุงๆ อาๆ ของเธอมีจุดจบเป็นยังไงถ้ากล้าจะแย่งผู้ชายของหลัวไป๋ซวงน่ะ เธออยากจะมีชีวิตอยู่ถึงวันพรุ่งนี้หรือเปล่าห้ะ"

"เก็บความคิดไร้สาระของเธอไปให้พ้นเลยนะ เรื่องนี้พวกเราตอบรับเขาไปแล้ว และเขาก็จ่ายเงินมาแล้ว"

"ถ้าเธอกล้าทำเรื่องแบบนี้ คุณปู่คนนี้ก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอกนะ"

หลี่หลานหลานที่ถูกหยิกจนเจ็บก็เบะปากขอความเมตตา "หนูก็แค่พูดเล่นๆ เองนี่คะ ปล่อยเถอะค่ะคุณปู่ หนูยังต้องเลี้ยงดูคุณปู่อยู่นะคะ"

เธอพูดพลางก็คล้องแขนของหลี่ปู๋คงอย่างสนิทสนมและเอาหัวซบ

"คงจะคิดถึงแต่สมบัติที่ฉันมีล่ะสิ" หลี่ปู๋คงผลักหลี่หลานหลานออกไปอย่างรวดเร็วแล้วพูดต่อว่า

"เอาล่ะ ไม่พูดแล้ว เรื่องนี้ฉันยังต้องไปหาโจวซินเซิงอีกแล้วสิเนี่ย ไม่งั้นนิ้วของปู่คนนี้คงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว"

"จริงสิ ฉันลืมของไว้ที่ตระกูลหลัว ฉันขอกลับไปเอาหน่อยนะ หลานหลาน เธอไปก่อนได้เลย"

หลี่ปู๋คงบอกว่าจะกลับไปเอาของ.. แต่เป้าหมายของเขากลับเป็นการพุ่งตรงไปที่ถังขยะเสียอย่างนั้น

"เอ๊ะ บุหรี่ฉันไปไหนเนี่ย ฉันเห็นยัยหนูโยนทิ้งไว้ตรงนี้แล้วนี่นา"

ในขณะนั้นเอง หลี่หลานหลานก็กำลังกำบุหรี่ไว้ในมือแน่น ขณะที่พึมพำในปากว่า "ผู้ชายที่หลัวไป๋ซวงชอบงั้นหรอ.. หน้าตาเขาจะเป็นยังไงกันนะ"