บทที่ 6: ข้าสั่งให้เจ้าลุกขึ้นยืนแล้วงั้นหรือ? คุกเข่าลงไปซะ

บทที่ 6: ข้าสั่งให้เจ้าลุกขึ้นยืนแล้วงั้นหรือ? คุกเข่าลงไปซะ

ร่างของหลี่ชิงเฟิงร่วงหล่นลงกระแทกพื้นภายในโถงวิหาร

ศีรษะของเขาหลุดลอยแยกออกจากลำตัว

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง กลิ่นคาวเลือดจากด้านนอกก็ลอยโชยเข้ามาภายในโถง

สมาชิกตระกูลหลี่ต่างพากันตื่นตระหนกสุดขีด

พวกเขาลุกขึ้นและรีบคุกเข่าลงกับพื้นโถงวิหารทีละคนๆ

หากมองให้ดีจะเห็นว่าใบหน้าของพวกเขานั้นซีดเผือดไร้สีเลือด

แม้ว่าก่อนหน้านี้ตี้เจวี๋ยเทียนจะดูเย็นชาและสูงส่งยามที่อยู่กับตระกูลหลี่ของพวกเขา ทว่าเขาไม่เคยปลดปล่อยเจตนาสังหารอันมหาศาลเช่นในวันนี้มาก่อนเลย

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ตอบสนองสิ่งใด พวกเขาก็สัมผัสได้ว่าท้องฟ้าเบื้องนอกกำลังมืดมิดลง

สายฟ้าฟาดฟันลงมาในฉับพลัน

มันฉีกกระชากความมืดมิดให้เปิดออก

ฝ่ามือยักษ์ทะลวงสวรรค์ร่วงหล่นลงมาจากความมืดมิดนั้น

และประทับตบลงไปยังพื้นที่แห่งหนึ่ง

ทั่วทั้งเขตแดนสุริยันสวรรค์ถึงกับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

ทุกคนภายในโถงวิหารไม่อาจนั่งติดที่ได้อีกต่อไป

มีเพียงตี้เจวี๋ยเทียนเท่านั้นที่ยังคงดูไม่แยแสต่อสิ่งใด

ในวินาทีนี้ ผู้คนแห่งเขตแดนสุริยันสวรรค์ต่างเฝ้ามองฝ่ามือยักษ์ที่ตกลงมายังพื้นที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สุริยันสวรรค์ โดยไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจ

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สุริยันสวรรค์ถือเป็นหนึ่งในขุมกำลังที่ทรงพลังที่สุดในเขตแดนสุริยันสวรรค์

กระนั้น มันกลับถูกกวาดล้างจนสิ้นซากภายในฝ่ามือเดียว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือตัวตนระดับที่พวกเขาไม่อาจไปล่วงเกินได้อย่างเด็ดขาด

ในเวลานี้ เย่เฉินเองก็สูญเสียความเยือกเย็นที่เคยมีไปจนสิ้น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

แม้แต่บุตรแห่งโชคชะตา เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศ และได้สบเข้ากับดวงตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกของตี้เจวี๋ยเทียน ในวินาทีนี้เย่เฉินก็ตระหนักได้แล้วว่าตนเองไปล่วงเกินตัวตนระดับไหนเข้า

หลี่ซีหวาดกลัวจนเป็นอัมพาตไปแล้ว นางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

นางมองไปที่ชายหนุ่มผู้ซึ่งก่อนหน้านี้เคย 'ตามใจ' นางมาตลอด

แววตาของนางเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดผวา

"เจ้าอยากจะฆ่ามันไม่ใช่หรือ? ข้าจัดการให้เจ้าแล้วนะ ไม่ต้องขอบใจข้าหรอก"

ตี้เจวี๋ยเทียนมองไปที่เย่เฉินพร้อมกับเอ่ยขึ้น

"ตี้เจวี๋ยเทียน ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เย่เฉินเงยหน้ามองตี้เจวี๋ยเทียน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

คนเหล่านี้ต้องตายก็เพราะเขา

หากไม่ใช่เพราะเขา คนเหล่านี้ก็คงไม่ต้องตาย

เมื่อคิดได้เช่นนี้ จิตใจของเย่เฉินก็แทบจะพังทลายลง

สิ้นเสียงของเย่เฉิน เขาก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที

เขากำหมัดแน่นจนเกิดแสงสว่างจ้าปรากฏขึ้น

ในเวลานี้ เย่เฉินเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ

กลิ่นอายพลังขอบเขตหลอมความว่างเปล่าขั้นที่หกถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง

เขากระทืบเท้าขวาลงบนพื้นอย่างแรง

พื้นดินแตกออกเป็นหลุมลึกขนาดครึ่งเมตร

ผสานเข้ากับย่างก้าวเมฆาหยาง

เหลือทิ้งไว้เพียงภาพติดตาของเย่เฉินเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้

สีหน้าของผู้คนในโถงวิหารต่างเปลี่ยนไป

"สามหาว!"

"รนหาที่ตาย!"

ในจังหวะที่คนตระกูลหลี่กำลังจะลงมือขัดขวาง พวกเขากลับตระหนักว่าพวกตนถูกสกัดพลังเอาไว้ และร่างที่คุกเข่าอยู่บนพื้นก็ไม่อาจลุกขึ้นมาได้เลย

สีหน้าของพวกเขากลายเป็นตื่นตระหนก

ความเร็วของเย่เฉินนั้นรวดเร็วยิ่งนัก

ทว่าสำหรับตี้เจวี๋ยเทียน ผู้ครอบครองเนตรเทวะมิติ มันกลับเชื่องช้าราวกับหอยทากคลาน

เมื่อเย่เฉินพุ่งเข้ามาจนเหลือระยะห่างจากตี้เจวี๋ยเทียนเพียงห้าเมตร

กลิ่นอายขุมหนึ่งก็ปรากฏขึ้นรอบกายของตี้เจวี๋ยเทียน

แม้มันจะปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว ทว่าสีหน้าของเย่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ร่างของเขาปลิวละลิ่วกระเด็นถอยหลังกลับไป

เขาพุ่งเข้าชนกระแทกกับเสาภายในโถงวิหารอย่างจัง

เลือดอุ่นๆ คำโตพ่นกระอักออกมา

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

นั่นคือความหวาดกลัวต่อตี้เจวี๋ยเทียน

เพียงกระบวนท่าเดียว

ไม่สิ มันยังนับเป็นหนึ่งกระบวนท่าไม่ได้ด้วยซ้ำ

ตี้เจวี๋ยเทียนเพียงแค่ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังออกมาเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น

เขากลับต้องรับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้

ในเวลานี้ ตี้เจวี๋ยเทียนยังคงรักษาสีหน้าท่าทีที่เฉยเมยเอาไว้

นั่นยิ่งทำให้เย่เฉินดูเป็นเพียงแค่ตัวตลกเท่านั้น

ขณะที่เย่เฉินกำลังพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน

"ข้าสั่งให้เจ้าลุกขึ้นยืนแล้วงั้นหรือ? คุกเข่าลงไปซะ"

ตี้เจวี๋ยเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

อุณหภูมิภายในโถงวิหารลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็งอย่างรวดเร็ว

เย่เฉินกระอักเลือดสดๆ ออกมาอีกคำ

ร่างของเขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้นในทันที

ศีรษะของเขาก้มต่ำลง

ดวงตาของตี้เจวี๋ยเทียนแฝงไว้ด้วยความผิดหวัง

บุตรแห่งโชคชะตามีน้ำยาเพียงแค่นี้เองหรือ?

หลี่ซีถึงกับโง่งมไปแล้ว ชายหนุ่มที่นางเทใจให้ ในความทรงจำของนาง เขาสามารถเอาชนะอัจฉริยะทุกคนที่เผชิญหน้าได้เสมอ ต่อให้ต้องจ่ายด้วยค่าตอบแทนแสนสาหัส เขาก็จะเป็นผู้กำชัยชนะได้ในท้ายที่สุด

ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าตี้เจวี๋ยเทียน เขากลับไม่มีพลังแม้แต่จะต่อต้านเลยสักนิด

แก่นแท้ พลังปราณ และจิตวิญญาณของเขาแทบจะแหลกสลาย

"ที่แท้... เขาก็คือคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ"

ในเวลานี้ หลี่ซีตระหนักได้แล้วว่าตี้เจวี๋ยเทียนต่างหากที่เป็นผู้ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง และสายตาที่นางใช้มองเย่เฉินก็เริ่มเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

สีหน้าของเย่เฉินกลายเป็นน่าเกลียดทันทีที่เห็นการเปลี่ยนแปลงในแววตาของหลี่ซี

ที่เขาทำลงไปทั้งหมดนี่เพื่อใครกัน?

ที่เขาต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ไม่ใช่เพราะนางหรอกหรือ? ทว่าตอนนี้ ในแววตาของนางกลับมีความดูถูกเหยียดหยามเขาแฝงอยู่

"เรียนพระบุตร พบตัวมันแล้วขอรับ"

ทันทีที่ความเงียบงันปกคลุมโถงวิหาร ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น

เมื่อได้เห็นร่างนี้ ผู้คนจำนวนมากในโถงวิหารต่างเผยแววตาดูแคลนออกมา

มันไม่ใช่ความดูถูกต่อยอดฝีมือผู้ทรงพลังที่ปรากฏตัวขึ้น แต่เป็นความดูถูกต่อบุคคลที่ยอดฝีมือผู้นั้นหิ้วร่างมาด้วย ผู้ซึ่งมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและมอมแมมสกปรก

ใบหน้าของเขาถูกบดบังจนมองไม่ชัดเจน

ทว่าเมื่อคนผู้นี้มองเห็นเย่เฉิน ดวงตาของเขากลับเบิกโพลง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง

เย่เฉินรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเมื่อมองไปที่ร่างนั้น

และในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไป

เขาจดจำได้อย่างชัดเจนแล้วว่าคนผู้นี้คือใคร

"เย่มู่ เจ้ายังไม่ตายอีกงั้นหรือ?"

เย่มู่ เจ้านี่ไม่ใช่อดีตบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์สุริยันสวรรค์หรอกหรือ?

เขาถูกทำลายวรยุทธ์จนกลายเป็นคนพิการก็เพราะไปล่วงเกินเย่เฉินเข้า

ในเวลานี้ เย่มู่ดึงเส้นผมที่ปรกหน้าออก

เผยให้เห็นใบหน้าที่อยู่เบื้องหลัง ซึ่งถูกทำลายจนเสียโฉมอย่างหนัก

หลี่ซีถึงกับแสดงความรังเกียจออกมาเมื่อได้เห็นสภาพของเขา

"น้อมคารวะพระบุตร"

เย่มู่มองไปที่ตี้เจวี๋ยเทียนและคุกเข่าลงกับพื้น

"ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ เจ้าคงรู้แล้วสินะว่าต้องทำสิ่งใด?"

"ขอพระบุตรโปรดวางใจ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอนขอรับ"

"ตี้เจวี๋ยเทียน นี่เจ้าคิดจะทำอะไร?"

จู่ๆ เย่เฉินก็เกิดลางสังหรณ์เลวร้ายขึ้นมาตงิดๆ

"ไม่มีอะไรมาก ก็แค่จะให้เจ้าได้ชมงิ้วฉากเด็ดก็เท่านั้น"

ตี้เจวี๋ยเทียนคลี่ยิ้ม

เย่มู่ชักมีดสั้นออกมา

เขามองไปที่สมาชิกตระกูลเย่ แล้วพุ่งเข้าลงมือทันทีโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ

เขาตวัดมีดฟันลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่นานนัก สมาชิกตระกูลเย่นับสิบคนก็ร่วงหล่นลงไปนอนจมกองเลือดบนพื้น

แววตาของพวกเขาดับวูบลง ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต

"เย่มู่ ข้าขอสาปแช่งโคตรเหง้าของเจ้า!"

"เอาเลย! แช่งเลย! ตั้งแต่ที่วรยุทธ์ของข้าถูกทำลาย ตระกูลของข้าก็พินาศย่อยยับ ทุกคนตายกันหมดแล้ว! อยากให้ข้าไปขุดหลุมศพท่านย่ามาให้เจ้าด้วยเลยไหมล่ะ?!"

"ไหนให้ข้าดูหน่อยสิว่าเจ้าจะทำยังไง อย่างมากจะให้ข้าเรียกเจ้าว่าท่านปู่เลยเอามั้ยล่ะ?!"

ดวงตาของเย่มู่เต็มเปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่ง

"ตี้เจวี๋ยเทียน เจ้าต้องการอะไรกันแน่?!"

"ความแค้นส่วนตัว ไม่ควรลากครอบครัวเข้ามาเกี่ยวนะ!"

"เจ้ารู้ด้วยหรือว่าไม่ควรลากครอบครัวมาเกี่ยว? ตอนที่เจ้าเหยียบย่ำหยามเกียรติข้า เจ้าลากคนทั้งตระกูลข้ามาพัวพันด้วย! ข้าก็แค่สนองคืนให้เจ้าบ้างแค่นั้นเอง นี่เจ้าจะบอกว่ารับไม่ไหวแล้วงั้นหรือ?"

"ฆ่าเพิ่มอีกสักสองสามคนสิ จะได้ช่วยสร้างความสำราญให้ยอดอัจฉริยะเย่ของเราหน่อย"

ตี้เจวี๋ยเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ใดๆ

"เจ้ามันต่ำช้าและไร้ยางอายที่สุด!"

"คุกเข่าลงอ้อนวอนข้าสิ" ตี้เจวี๋ยเทียนกล่าวขึ้น

"เฉินเอ๋อร์ อย่าเด็ดขาดนะ!"

บิดาของเย่เฉินร้องตะโกนห้ามทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

"พวกเรายอมตายเสียดีกว่าจะต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้! มันไม่เคยคิดจะละเว้นชีวิตพวกเราอยู่แล้ว!"

ตี้เจวี๋ยเทียนยกยิ้มบางๆ

คลื่นพลังสายหนึ่งแผ่ซ่านออกไป

บิดาของเย่เฉินไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้อีก

แต่แววตาที่เขามองไปยังเย่เฉินยังคงเต็มไปด้วยความร้อนใจ

เย่เฉินไม่กล้าเอาชีวิตคนในครอบครัวมาเดิมพัน

ทว่าใต้เข่าลูกผู้ชายมีทองคำ หากเขายอมคุกเข่าในครั้งนี้ เขาจะยังสามารถยืนหยัดขึ้นมาได้อย่างสง่าผ่าเผยในภายภาคหน้าได้อยู่อีกหรือ?

เย่เฉินตกอยู่ในความสับสนและขัดแย้งในใจอย่างหนัก!

นี่ข้าทำผิดจริงๆ อย่างนั้นหรือ?

ไม่ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด! ความผิดเพียงอย่างเดียวก็คือความแข็งแกร่งของข้ามันยังอ่อนด้อยเกินไป และไอ้ตี้เจวี๋ยเทียนมันก็ต่ำช้าเกินไปต่างหาก!

หากข้ามีพลังอำนาจอันแข็งแกร่ง ใครหน้าไหนจะมาบังคับขืนใจข้าได้?

ใบหน้าของเย่เฉินเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง ภายในใจเปี่ยมไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ!

แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าของบิดา เย่เฉินก็สงบสติอารมณ์ลงได้ในฉับพลัน!

ความอัปยศอดสูในวันนี้ ข้าจะต้องชำระคืนในวันหน้าอย่างแน่นอน ตี้เจวี๋ยเทียนจะต้องตาย และตระกูลตี้จะต้องถูกถอนรากถอนโคน!

ข้า เย่เฉิน ขอสาบาน!

เย่เฉินเงยหน้าขึ้น!

เขาจ้องมองไปยังใบหน้าที่แสนจะเย็นชาไร้ความรู้สึกของตี้เจวี๋ยเทียน

หัวเข่าของเขาค่อยๆ งอพับลงช้าๆ

ราวกับว่าการกระทำนั้นถูกทำให้เชื่องช้าลงเป็นร้อยเท่า!

ข้อนิ้วมือของเขาขาวซีดจากการกำหมัดแน่นจนเกินไป!

ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไม่หยุด!

เต็มเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจและไม่ยินยอม!

บิดาของเย่เฉินมีน้ำตาคลอเบ้า เขาพยายามส่ายหน้าห้ามปราม!

เมื่อมองไปที่บิดา เย่เฉินก็คลี่ยิ้มออกมาบางๆ!

เป็นการส่งสัญญาณให้บิดาไม่ต้องเป็นห่วง!

ตึง!

เย่เฉินคุกเข่าลงกระแทกพื้น!

พื้นดินเบื้องล่างถึงกับแตกร้าว!

ทันทีที่เย่เฉินคุกเข่าลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวของตี้เจวี๋ยเทียนอีกครั้ง!