บทที่ 11 - ผลสามเทวะ ทำความเข้าใจปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ทำลายร่างเซียนเทียน!

บทที่ 11 - ผลสามเทวะ ทำความเข้าใจปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ทำลายร่างเซียนเทียน!

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์! ได้รับผลสามเทวะ * 1! นำไปเก็บไว้ในคลังของหอแล้ว โฮสต์สามารถเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ]

ผลสามเทวะหรือ?

เมื่อได้ยินข้อความแจ้งเตือนนี้ ลู่เย่ก็ชะงักไปเล็กน้อย

สำหรับชื่อนี้ ลู่เย่ไม่นับว่าแปลกหน้าแต่อย่างใด

เขาเคยอ่านบันทึกเกี่ยวกับผลสามเทวะจากตำราโบราณเล่มหนึ่งมาก่อน

ร้อยปีออกดอกหนึ่งครา ร้อยปีออกผลหนึ่งครา

ต้องใช้เวลาถึงสองร้อยปีเต็มๆ จึงจะควบแน่นเป็นผลสามเทวะที่สุกงอมได้หนึ่งผล

ส่วนสรรพคุณของผลสามเทวะนั้น ยิ่งน่าสะพรึงกลัวเข้าไปอีก

หากรับประทานในช่วงที่ทะลวงระดับขั้น ไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มโอกาสในการทะลวงขั้นสำเร็จได้อย่างมหาศาลเท่านั้น

แถมยัง... มีโอกาสที่จะได้รับความเข้าใจบางอย่างในขณะที่ฝ่าด่านอีกด้วย!

"มีข่าวลือว่า เซียนซื่ออวิ๋น ประมุขสำนักซื่ออวิ๋นรุ่นปัจจุบัน เป็นเพราะได้รับวาสนาในช่วงวัยเยาว์ ได้รับประทานผลสามเทวะเข้าไปหนึ่งผล ทำให้ความแข็งแกร่งก้าวข้ามขั้นเซียนเทียนไปได้ ดังนั้นนางจึงสามารถนำพาสำนักซื่ออวิ๋นให้ผงาดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว"

เมื่อมองออกไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนเบื้องนอก ลู่เย่สูดลมหายใจเข้าลึก

จากนั้นก็หลับตาทั้งสองข้างลง เดินพลังคัมภีร์โบราณดารา พุ่งเป้าทะลวงเข้าสู่ขั้นโฮ่วเทียน

ในห้องข้างๆ ชิงอวี้นอนหลับสะลึมสะลือ ไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

ครู่ต่อมา แรงดูดมหาศาลจากคัมภีร์โบราณดารา ก็สูบพลังปราณฟ้าดินบริเวณโดยรอบจนเหือดแห้งในพริบตา

เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังเริ่มขาดช่วง ลู่เย่ก็พลิกฝ่ามือ

ผลสามเทวะที่เพิ่งได้รับมา ซึ่งเปล่งประกายสีสันสะดุดตาสามสี ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

กลืนลงไปในคำเดียว พอเข้าปากก็ละลายทันที ผลสามเทวะแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานอันมหาศาล พุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างกายของลู่เย่

กำแพงคอขวดของขั้นโฮ่วเทียนอันแข็งแกร่ง ถูกพลังอันมหาศาลนี้พุ่งชนจนแตกกระจายโดยตรง

ขั้นโฮ่วเทียน!

หลังจากทะลวงขั้นสำเร็จ ลู่เย่ยังไม่ทันจะได้ดีใจ ความเข้าใจสายหนึ่งก็พลันผุดขึ้นมาในห้วงสมอง

ลู่เย่ดำดิ่งอยู่กับความเข้าใจนั้น ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงลืมตาขึ้น

กลิ่นอายพลังที่เพิ่งจะทะลวงถึงขั้นโฮ่วเทียนระดับหนึ่ง พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง จนบรรลุถึงขั้นโฮ่วเทียนระดับสอง!

ประกายความลึกล้ำวาบผ่านก้นบึ้งของดวงตา

"สมกับที่เป็นผลไม้ปราณวิเศษแห่งโลกหล้าที่ต้องใช้เวลาถึงสองร้อยปีจึงจะสุกงอม"

ท่ามกลางความเข้าใจนั้น ลู่เย่ไม่เพียงแต่ยกระดับขึ้นมาได้หนึ่งระดับย่อย แต่คัมภีร์โบราณดาราก็ก้าวเข้าสู่ระดับที่สองด้วยเช่นกัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ลู่เย่ได้ทำความเข้าใจวิธีการโจมตีอันลึกล้ำมาได้หนึ่งกระบวนท่า

ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ทำลายร่างเซียนเทียน!

วิธีการสังหารที่แท้จริงซึ่งมีเพียงผู้บรรลุขั้นเซียนเทียนเท่านั้นจึงจะครอบครองได้ บัดนี้เขาที่เพิ่งจะอยู่แค่ขั้นโฮ่วเทียนระดับสอง กลับสามารถทำความเข้าใจได้แล้ว!

ปราณกระบี่พิเศษสายหนึ่งซึ่งแตกต่างจากพลังปราณภายในของขั้นโฮ่วเทียนอย่างสิ้นเชิง ปรากฏขึ้นในจุดตันเถียนของเขา

"ดีมาก มีไพ่ตายเพิ่มมาอีกหนึ่งใบแล้ว"

ลู่เย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้อง

เจียงชิงเกอนอนพลิกไปพลิกมาจนนอนไม่หลับ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ตัดสินใจสวมเสื้อผ้าลุกขึ้นยืน มองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเบื้องนอก ในดวงตาฉายแววความรู้สึกที่ซับซ้อน

ครู่ต่อมา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าสาวใช้และผู้คุ้มกันที่เดินผ่านไปมา เจียงชิงเกอก็มาหยุดอยู่หน้าเรือนเล็กอันห่างไกลในเขตปิ่งของเรือนนอก

แสงจันทร์สาดส่องลงมา ขับเน้นให้เจียงชิงเกอในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ดูราวกับเทพธิดาจากวังจันทราที่ร่วงหล่นลงมาสู่โลกมนุษย์

นางขบเม้มริมฝีปากสีแดงระเรื่อเล็กน้อย เดินไปที่หน้าประตูเรือน สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเคาะประตู

ภายในห้อง ลู่เย่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

แต่เมื่อเขากางสัมผัสรับรู้ของขั้นโฮ่วเทียนออกไป ใบหน้าก็ปรากฏความรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา

ทำไมถึงเป็นนางได้ล่ะ?

ครู่ต่อมา ลู่เย่ก็เปิดประตูเรือนออก แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "มีธุระอะไรหรือ?"

"ได้ยินว่าวันนี้ เจ้ากับหลิงเยวี่ยออกไปในเมืองด้วยกันมา" น้ำเสียงของเจียงชิงเกอก็ราบเรียบเช่นกัน

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ชิงอวี้ที่รีบสวมเสื้อผ้าเดินตามออกมาก็ทำหน้าเหลอหลา

สองคนนี้... เป็นสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันกันจริงๆ หรือ?

ลู่เย่พยักหน้า

เจียงชิงเกอมองออกไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ"

"???"

ข้อเสนอนี้ ทำให้ลู่เย่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ลืมกินยาหรือเปล่าเนี่ย?

เพิ่งจะทะลวงขั้นสำเร็จ อารมณ์กำลังดี ลู่เย่เองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเจียงชิงเกอคิดจะทำอะไร

ดังนั้นเขาจึงพยักหน้ารับ "ได้สิ"

เขาหันไปบอกชิงอวี้ "เจ้ากลับไปนอนก่อนเถอะ"

เจียงชิงเกอปรายตามองลู่เย่อย่างเย็นชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินนำออกไปทางหน้าคฤหาสน์ตระกูลเจียง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ผ่านมา นางรู้สึกว่า... คนผู้นี้ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเกิดขึ้น

ก่อนหน้านี้ตอนที่เพิ่งมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเจียง ในวันแต่งงาน แม้เขาจะวางตัวไม่แข็งกร้าวและไม่อ่อนข้อจนเกินไป

แต่บนตัวเขา ก็ไม่ได้มีความมั่นใจที่ดูปล่อยวางและสงบนิ่งเช่นนี้

เจียงชิงเกอไม่เข้าใจเลย ทั้งที่คนทั้งคฤหาสน์ตระกูลเจียงต่างก็ไม่ชอบหน้าเขา... ยกเว้นเจียงหลิงเยวี่ยเพียงคนเดียว

สำนักซื่ออวิ๋นก็มองเขาเป็นหมากที่ถูกทิ้ง ส่งมาแต่งงานเข้าตระกูลโดยไม่สนความเป็นตาย

แล้วเขา... เอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้หล่อหลอมความมั่นใจอันเยือกเย็นนี้ขึ้นมาได้?

ความคิดต่างๆ แวบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว พอเจียงชิงเกอดึงสติกลับมา ทั้งสองคนก็เดินออกมานอกคฤหาสน์ตระกูลเจียงแล้ว

ในโลกใบนี้ ยามค่ำคืนไม่ได้มีการประกาศเคอร์ฟิวห้ามออกนอกเคหสถาน

ดังนั้น บนท้องถนนจึงมีผู้คนพลุกพล่านพอสมควร และยังมีพ่อค้าแม่ค้าหาบเร่แผงลอยส่งเสียงร้องขายของอยู่อีกไม่น้อย

เจียงชิงเกอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปที่ไหน นางเลือกเดินไปตามถนนสายหนึ่ง แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า

ระหว่างทาง ผู้คนมากมายต่างจ้องมองเจียงชิงเกอในชุดกระโปรงสีขาว ผู้มีรูปโฉมงดงามเหนือโลกียวิสัยด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้าง

ทว่าเจียงชิงเกอกลับยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง หน้าตาดีแล้วอย่างไรล่ะ

ไม่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรวิถีแห่งยุทธ์ สุดท้ายก็กลายเป็นแค่เครื่องมือเชื่อมความสัมพันธ์ของตระกูลอยู่ดี

หากเป็นไปได้ เจียงชิงเกอยินดีที่จะแลกรูปโฉมกับพรสวรรค์ด้านวิถีแห่งยุทธ์เสียด้วยซ้ำ

เมื่อรู้สึกว่าด้านหลังดูเหมือนจะผิดปกติ เจียงชิงเกอจึงหันกลับไปมอง...

ก็เห็นลู่เย่ทำหน้าเรียบเฉย ทว่ากลับเดินทิ้งระยะห่างจากนางไปตั้งหลายเมตร

ราวกับว่า... กลัวคนอื่นจะรู้ว่าทั้งสองคนมีความเกี่ยวข้องกันอย่างนั้นแหละ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ภายในใจของเจียงชิงเกอบังเกิดความโมโหขึ้นมา

ข้าเป็นคนเรียกเจ้าออกมานะ เจ้ายังจะกลัวว่ามีความเกี่ยวข้องกับข้าอีกหรือ?

ทำไม ข้า เจียงชิงเกอผู้นี้ ทำให้เจ้าขายหน้ามากนักหรือไง?

เจียงชิงเกอเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เย่โดยตรง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ทำไม กลัวข้าจะจับเจ้ากินหรือไง?"

สิ้นคำพูด เจียงชิงเกอก็กัดฟันกรอด นางคว้าแขนลู่เย่เข้ามากอดไว้แน่น เผยให้เห็นท่าทีออดอ้อนสนิทสนม

"ท่านพี่ ข้าอยากกินอันนั้น..."

ลู่เย่ "???"

ผู้หญิงคนนี้ คืนนี้คงจะลืมกินยามาจริงๆ สินะ?

ที่เขาทิ้งระยะห่าง ก็เพราะไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนต่างหาก

เจียงชิงเกออารมณ์แปรปรวน เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว ก็เลยอยู่ให้ห่างเข้าไว้

คิดไม่ถึงเลยว่า เจียงชิงเกอจะเล่นบทนี้

ชั่วพริบตานั้น สายตาทั่วทั้งถนน แทบทุกคู่ต่างก็หันมามองที่นี่

ผู้คนมากมายมองมาที่ลู่เย่ด้วยสายตาที่อิจฉาริษยาอย่างไม่ปิดบัง

ลู่เย่มีสีหน้าเรียบเฉย นับตั้งแต่คืนเข้าหอคืนนั้น เขาก็ไม่มีความรู้สึกดีๆ หลงเหลือให้เจียงชิงเกออีกเลย

เมื่อมองตามทิศทางที่นิ้วของเจียงชิงเกอชี้ไป ลู่เย่ก็เห็นว่าตรงสุดปลายถนน มีพ่อค้าขายถังหูลู่คนหนึ่งเพิ่งจะเดินผ่านมา

"งั้นก็เดินไปซื้อสักไม้สิ" ลู่เย่กล่าวเสียงเย็นชา

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นชาในคำพูดของลู่เย่ เจียงชิงเกอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ได้ยินคนบอกว่า ตอนที่เขาออกไปกับน้องสาว ไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย คุยเล่นหัวเราะกันสนุกสนานเชียว

ช่างเถอะ... ให้บันไดเขาลงอีกสักครั้งก็แล้วกัน

เมื่อเดินมาถึงหน้าพ่อค้า เจียงชิงเกอก็สั่งถังหูลู่มาไม้หนึ่ง หันกลับไปเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานอย่างหาได้ยากยิ่ง

"ท่านพี่ จ่ายเงินสิ"

"?"

บนหน้าผากของลู่เย่ มีเครื่องหมายคำถามโผล่ขึ้นมาทันที

เราสองคนเป็นอะไรกัน? แค่ยอมเดินออกมาเป็นเพื่อนเดินเล่นรอบหนึ่งก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว เจ้ากินของยังจะให้ข้าจ่ายเงินให้อีกหรือ?

หน้าหนาจังนะ

ลู่เย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าไม่มีเงินติดตัว เจ้าจ่ายเองเถอะ"

เงินสิบตำลึงของเขา กลายเป็นกายากระบี่ดาราไปตั้งนานแล้ว

แต่เจียงชิงเกอจำได้แม่นว่า เมื่อไม่กี่วันก่อน คนผู้นี้เพิ่งจะขอเงินเจียงหลิงเยวี่ยไปสิบตำลึงชัดๆ

ให้บันไดลงตั้งหลายครั้งก็ยังไม่ยอมลง ภายในใจพลันเกิดความโกรธกรุ่นขึ้นมา เจียงชิงเกอหุบรอยยิ้มอ่อนหวานทันที

"ก็ได้ ข้าจ่ายเอง..."

พอลูบคลำตามตัว ใบหน้าของเจียงชิงเกอก็พลันแข็งค้างไป

ตอนที่นางสวมเสื้อผ้าออกมา นางไม่ได้หยิบถุงเงินติดตัวมาด้วยเลย...

พ่อค้าขายถังหูลู่ฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้ว "พวกท่านสองคนแต่งตัวเสียหรูหราหมาเห่าขนาดนี้ คงไม่ได้ไม่มีเงินจ่ายค่าถังหูลู่แค่ไม้เดียวหรอกนะ?"

เจียงชิงเกอเผยสีหน้ารู้สึกผิด เพิ่งจะเตรียมคืนถังหูลู่ที่ยังไม่ได้กัดเลยสักคำกลับไป

ทันใดนั้น พ่อค้าก็ฉวยโอกาสตอนที่เจียงชิงเกอยื่นถังหูลู่คืนให้

แอบชักมีดสั้นออกมา แล้วแทงเข้าใส่เจียงชิงเกออย่างโหดเหี้ยม!

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───