บทที่ 260 - ซินเดอเรลล่าช่วยซุนหงอคง

บทที่ 260 - ซินเดอเรลล่าช่วยซุนหงอคง

ดึกดื่นค่อนคืน

ฉินล่างนอนอยู่บนเตียงในห้องของตัวเอง

อืม ที่นอนยางพาราที่อันซูอิ่งเตรียมมาให้ มันรุ่นเดียวกับที่ใช้ในคฤหาสน์หยุนติ่งเลย นอนสบายสุดๆ

ฉินล่างหลับตาลง พร้อมกับตรวจสอบความคืบหน้าของภารกิจไปด้วย

【ภารกิจหลัก: สร้างตำบลที่มีประชากร 2,000 คน】

【ความคืบหน้าปัจจุบัน: (419/2,000)】

"419..."

ฉินล่างพึมพำกับตัวเอง

ตัวเลขนี้เกินกว่าประชากรทั้งหมดของหมู่บ้านหาดหินดำไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าความคืบหน้าของภารกิจนี้นับรวมคนที่ทำงานให้เขาทุกคน ไม่ว่าคนคนนั้นจะมาจากหมู่บ้านไหนก็ตาม

นั่นหมายความว่า เขาอาจจะไม่จำเป็นต้องยึดติดกับการครอบครองพื้นที่แบบดั้งเดิม ขอเพียงแค่สามารถสร้างชุมชนที่มีเขาเป็นศูนย์กลางในการดำเนินชีวิตและการผลิต หรือสร้างอาณาจักรธุรกิจขึ้นมา ก็สามารถเดินหน้าภารกิจต่อไปได้แล้ว

ดูเหมือนจะเปิดแนวทางใหม่ให้เขาได้คิดต่อยอดอีกแล้ว

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังแว่วมาอย่างชัดเจน

ให้พูดให้ถูกก็คือ ประตูห้องถูกแง้มออกเบาๆ แน่นอนว่าไม่ใช่ฉินล่างนอนไม่ล็อกประตู แต่เป็นเพราะทุกคืนอวี้เหลียนชอบมาอ้อนให้เล่านิทาน แล้วเขาก็จะจบด้วยการแกล้งหลับไปทุกที

ดังนั้นคนที่ไม่ได้ล็อกประตูจึงไม่ใช่เขา แต่เป็นอวี้เหลียนที่แอบย่องกลับห้องตัวเองต่างหาก

เมื่อประตูถูกผลักออก ร่างบางระหงก็ย่องเบาเข้ามาในห้อง แล้วหันกลับไปล็อกประตูอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าเบากริบนี้ไม่ใช่อวี้เหลียนแน่นอน มันเบากว่าและเชื่องช้ากว่ามาก

เป็นจินเหลียนนั่นเอง

ด้วยประสาทสัมผัสการได้ยินของฉินล่าง ไม่ต้องลืมตาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

ฉินล่างแอบแปลกใจอยู่ในใจ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว จินเหลียนเข้ามาทำไมกัน?

ตอนนี้จินเหลียนดูจะมีความลังเลและตื่นเต้นปะปนกันอยู่ เธอไม่ได้จุดไฟ แต่ค่อยๆ ย่องไปที่เตียงของฉินล่างอาศัยแสงจันทร์ที่สลัวๆ ท่าทางเหมือนลูกแมวที่กำลังระแวดระวังภัยไม่มีผิด

ฉินล่างสัมผัสได้ถึงสายตาของจินเหลียนที่จับจ้องมาที่ใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน ถ้าลืมตาขึ้นมาตอนนี้ก็คงจะอึดอัดแย่...

ฉินล่างทำได้เพียงรักษาจังหวะการหายใจให้สม่ำเสมอและยาวนาน ทำตัวราวกับว่าหลับสนิทไปแล้ว

เสียงลมหายใจของจินเหลียนดูติดขัดเล็กน้อย แต่ค่อยๆ กลับมาลึกและยาวขึ้น

【จินเหลียน อายุ 17 ปี】

【หน้าตา: 95】

【ความสนใจ: ฉินล่าง】

【คู่ขา: 0】

【ประสบการณ์ความรัก: 0】

【ค่าความประทับใจปัจจุบัน: 99】

【ความจงรักภักดี: 100】

【คำประเมิน: หญิงสาวชาวบ้านหาดหินดำ ผู้หยัดยืนในความยากไร้ท่ามกลางเกลียวคลื่น เพื่อปกป้องพื้นที่เล็กๆ ให้น้องสาวตัวน้อย】

ฉินล่างไม่ได้ดูค่าสถานะของจินเหลียนมานานมากแล้ว ค่าความจงรักภักดีของเธอเต็ม 100 ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย? ค่าความประทับใจก็พุ่งไปถึง 99 แล้ว นี่มันระดับรักแท้ชั่วฟ้าดินสลายแล้วนะ

อีกอย่าง ฉินล่างไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจินเหลียนอายุครบ 17 ปีตั้งแต่เมื่อไหร่

ฉินล่างไม่คาดคิดเลยว่าจินเหลียนจะใจกล้าขนาดนี้ เธอเอาแต่จ้องมองหน้าเขาตาไม่กะพริบ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าหาญเฮือกสุดท้ายอยู่

เนิ่นนานผ่านไป ฉินล่างก็ได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามมาด้วยกลิ่นหอมหวานละมุนเฉพาะตัวของเด็กสาวที่ขยับเข้ามาใกล้

ริมฝีปากนุ่มนิ่ม เย็นเฉียบ และสั่นระริกประทับลงมา

ราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อทำเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ยัยเด็กนี่!~

ฉินล่างใจเต้นรัว ร่างกายเกร็งไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบบังคับตัวเองให้ผ่อนคลาย ในเมื่อแกล้งหลับแล้ว ก็ต้องแกล้งหลับให้ถึงที่สุด

ทว่า สิ่งที่ฉินล่างคาดไม่ถึงก็คือ รอยจูบที่ดูเงอะงะนั้นไม่ได้ผละออกไปในทันที

ไม่รู้ว่าจินเหลียนไปเอาความกล้ามาจากไหน เธอแนบริมฝีปากไว้อย่างเก้ๆ กังๆ ลมหายใจอุ่นๆ ประสานกัน ไม่ยอมถอยห่าง และที่ทำให้ฉินล่างขนลุกซู่ไปทั้งตัวก็คือ เธอเหมือนจะยังไม่พอใจแค่นั้น

เธอถึงกับเรียนรู้ได้เอง หรืออาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณบางอย่างที่เลือนราง เธอค่อยๆ สอดลิ้นเล็กๆ เข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ...

ฉินล่าง: "!!!"

นี่ใครเป็นคนสอนเนี่ย?

หรือว่าจะไปได้ยินมาจากวงสนทนาของพวกแม่บ้านในหมู่บ้าน?

แบบนี้มันข้ามขั้นไปหน่อยมั้ง?

สมองของฉินล่างหมุนจี๋ แต่ร่างกายยังคงรักษาท่าทีของคนหลับสนิทเอาไว้ จากนั้นก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้น แล้วเขาก็รู้สึกได้ว่าที่นอนข้างๆ ยุบลง

จินเหลียนปีนขึ้นมาบนเตียงของเขาซะแล้ว

ในยุคสมัยนี้ การที่หญิงสาวแอบปีนขึ้นเตียงผู้ชายกลางดึกแบบนี้ มันช่างเป็นเรื่องที่แหกม่านประเพณีสุดๆ

สมกับเป็นจินเหลียนจริงๆ กล้าคิดกล้าทำ

ตอนนี้ฉินล่างมั่นใจแล้วว่า ยัยเด็กนี่ต้อง "วางแผนมาอย่างดี" สำหรับคืนนี้แน่นอน แค่ไม่รู้ว่าเป็นความคิดของเธอเองหรือเปล่า

จะแกล้งหลับต่อไปดีไหม?

ชักจะยากขึ้นทุกทีแล้วสิ

หรือจะตื่นขึ้นมาดี?

แล้วมันจะยิ่งทำให้เธอตกใจจนทำตัวไม่ถูกกว่าเดิมไหมเนี่ย?

ส่วนทางด้านจินเหลียน ตอนนี้หน้าแดงแปร๊ดเป็นลูกตำลึง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะเป็นลม

ความจริงแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพราะโดนหลี่เฟิ่งกระตุ้นนั่นแหละ!

ทำไมยัยนั่นถึงได้กอดพี่ฉินล่างได้ล่ะ?

พวกพี่สะใภ้ในหมู่บ้านก็เอาแต่พูดปลอบใจเธอว่า "ถึงเวลาต้องลงมือก็ต้องลงมือ" "ทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปเลย"...

แต่จินเหลียนก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนักว่าต้องทำยังไง

จนกระทั่งเมื่อคืน อวี้เหลียนมาเล่านิทานเรื่องพี่น้องน้ำเต้าปะทะสโนว์ไวท์กับซุนหงอคงให้ฟัง ตอนที่ซุนหงอคงกินแอปเปิลอาบยาพิษเข้าไป ซินเดอเรลล่าก็ใช้ริมฝีปากจูบเพื่อช่วยชีวิตเขาไว้ แล้วพวกเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

แล้วหลังจากนี้ล่ะ ข้าต้องทำยังไงต่อ?

พอขึ้นมาอยู่บนเตียงของพี่ฉินล่างจริงๆ ความกล้าหาญของจินเหลียนก็เริ่มหดหายไปเหมือนลูกโป่งแฟบ

ถ้าเกิดพี่ฉินล่างตื่นขึ้นมาตอนนี้จะทำยังไง? เขาจะมองว่าข้าเป็นผู้หญิงหน้าไม่อายหรือเปล่า? แม้จะรู้สึกกดดันอย่างหนัก แต่จินเหลียนก็ยังกัดฟันกางแขนโอบกอดฉินล่างไว้แน่น แล้วแนบชิดอิงแอบเขา

ฉินล่างที่แสร้ง "หลับสนิท" มาตลอด จู่ๆ ก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ราวกับถูกรบกวนการนอน แล้วพลิกตัวไปอีกทาง

การพลิกตัวครั้งนี้ ทำให้เขาหันมาเผชิญหน้ากับจินเหลียนในท่านอนตะแคงพอดี แถมแขนข้างหนึ่งของเขายังพาดมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ วางลงบนเอวคอดกิ่วของจินเหลียน แล้วดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดเบาๆ

จินเหลียน: "!!!"

ความจริงในใจของฉินล่าง เขามักจะรู้สึกว่าจินเหลียนเหมือนฉินอีมาก

ไม่ได้หมายถึงหน้าตาเหมือนนะ แต่หมายถึงความรู้สึกเหมือนน้องสาวที่แผ่ออกมา

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ นิสัยชอบปีนเตียงแล้วมากอดเขานอน ก็ยังเหมือนกับฉินอีเป๊ะอีก ฉินล่างดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนตามสัญชาตญาณล้วนๆ

อืม ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ

จินเหลียนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นสู่สมอง

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

พี่ฉินล่างกอดข้าแล้ว...

กลิ่นอายบุรุษเพศที่โชยมาปะทะจมูก ทำให้สมองของจินเหลียนขาวโพลนไปชั่วขณะ ความคิดที่จะหนีที่เพิ่งจะผุดขึ้นมาเมื่อครู่ ถูกระเบิดทิ้งจนไม่เหลือซาก เหลือเพียงความหอมหวานที่แผ่ซ่านอยู่ในใจ

แถมท่านอนแบบนี้ ดูเหมือนจะจูบเขาได้ถนัดกว่าเดิมด้วยซ้ำ

จินเหลียนรวบรวมความกล้า ประทับริมฝีปากเล็กๆ ลงไปอีกครั้ง

เรียวลิ้นเล็กๆ เริ่มซุกซนมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แนบชิดอยู่ตรงหน้าอก และลิ้นเล็กๆ ที่กำลังชอนไชอยู่ในปาก ในหัวของฉินล่างก็เกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือดระหว่างทูตสวรรค์กับปีศาจ

ข้าควรทำยังไงดี?

ควรจะจูบตอบเธอไหม?

หรือจะแกล้งหลับต่อไปดี?

(จบแล้ว)