บทที่ 209 เว่ยจี๋เฟิน: ทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้เนี่ย!

โรงเรียนมัธยมสิบแปดเกิดเรื่องสนุกครั้งใหญ่แล้ว

ฟู่เยี่ยนเจี๋ย ห้อง ม.5/7 โยนประทัดลูกเล็กเข้าไปในห้องน้ำใหญ่ตอนพักเบรก ทำให้บ่อเกรอะระเบิด

บ่อเกรอะจะมีการทำความสะอาดเป็นประจำ ผลคือหมอนี่ดันกะจังหวะได้ตรงกับวันก่อนทำความสะอาดพอดี

นักเรียนหลายสิบคนที่อยู่ในห้องน้ำโดนลูกหลงกันถ้วนหน้า

บางคนโดนสาดเข้าเต็มหน้า บางคนโดนกระเด็นใส่เต็มก้น

แถมยังมีคนล้มกระแทกจนตัวงอเป็นกุ้งอีกต่างหาก!

ฝาท่อด้านนอกก็ถูกแรงระเบิดปลิวว่อน ครูและนักเรียนอีกสิบกว่าคนที่เดินผ่านก็โดนสาดกระจายใส่เต็มตัว

หลังจากนั้น ฟู่เยี่ยนเจี๋ยตัวต้นเรื่องก็ถูกกลุ่มนักเรียนกดลงกับพื้นแล้วรุมทุบอย่างหนัก

สถานการณ์วุ่นวายสุดขีด!

เหอฉีอิ่งและจี้ป๋อต๋าที่ไปซื้อไส้ปากกาที่ร้านค้าสหกรณ์ เดินผ่านสนามกีฬาพอดี ก็เห็นฉากบ่อเกรอะระเบิดพอดี จากนั้นก็ก้าวขาไม่ออกเลย

ทั้งสองคนยืนอยู่ข้างๆ สบถคำหยาบออกมาด้วยความตกใจพลางเสพเรื่องสนุกอยู่ตั้งนาน พอถามไถ่สถานการณ์จนชัดเจนแล้ว ก็รีบทนไม่ไหวกลับมาเล่าให้ฟัง

"เหลวไหลเกินไปแล้ว! ฉันต้องไปดูสักหน่อย!"

หลินลั่วตบโต๊ะ ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้า 'โกรธแค้นแทน' แล้วเดินออกไปข้างนอก

เรื่องสนุกใหญ่ขนาดนี้ จะพลาดได้ยังไงล่ะ

หนิวจื่อต๋ากับเว่ยจี๋เฟินเห็นแบบนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย

พวกเขาอยากไปตั้งนานแล้ว แต่ตอนนี้อยู่ในคาบเรียน เลยไม่กล้าขยับ

แต่พอมีหลินลั่วเป็นผู้นำ พวกเขาก็กล้าขึ้นมาทันที

"พี่ลั่ว พวกเราไปด้วย!"

หนิวจื่อต๋ากับเว่ยจี๋เฟินเดินตามหลังหลินลั่วออกไปจากห้องเรียน

ทั้งสองคิดว่าหลินลั่วจะลงไปดูข้างล่าง ผลคือพอออกมาหลินลั่วก็เกาะระเบียงชั้นสาม มองออกไปยังทิศทางห้องน้ำใหญ่ข้างสนามกีฬา

เดี๋ยวนะ อยู่ตรงนี้จะเสพเรื่องสนุกยังไงเนี่ย?

"พี่ลั่ว พี่ไม่ลงไปเหรอ?"

"ไม่ไปๆ อยู่ตรงนี้กำลังดี!"

หลินลั่วโบกมือ ปลุกใช้งานวิชาเนตรเหยี่ยว

ภาพในสายตาของเขาค่อยๆ ขยายใหญ่และดึงเข้ามาใกล้ ไม่นานก็เห็นสถานการณ์การต่อสู้ข้างสนามกีฬาอย่างชัดเจน

โอ้โห!

กลุ่มนักเรียนที่มีคราบสีเหลืองเหนียวเหนอะหนะเต็มตัว กำลังกดคนคนหนึ่งลงไปรุมทุบ

โดนซ้อมซะเละเทะเลย!

ปากก็ด่าทอไม่หยุด ฟังไม่ออกว่าด่าอะไร แต่มีคำด่าลามปามถึงแม่เยอะมาก!

ครูที่อยู่ข้างๆ ก็ตะโกนให้หยุด อยากจะเข้าไปจับแยก แต่ก็ไม่กล้าขยับ

น้ำอุจจาระเต็มตัวขนาดนี้ เหมือนเปิดโปรแกรมอมตะ ใครจะกล้าเข้าไปล่ะ

หลินลั่วกลอกตา มองเห็นครูจางกับสามีของเธอกำลังคุยกันอยู่ริมฝูงชน

ถึงแม้จะไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน

แต่คุณแม่ลูกอ่อนคนนี้กำลังกลั้นขำอยู่ใช่ไหม!

มุมปากของเธอกระตุกยิกๆ แถมตายังโค้งเป็นสระอิอีก!

พรืด!

จู่ๆ หลินลั่วก็หัวเราะออกมา ทำให้เว่ยจี๋เฟินกับหนิวจื่อต๋าร้อนใจจนเกาหูเกาแก้ม

เดี๋ยวนะ ลูกพี่ พี่เห็นอะไรเนี่ย!

ทั้งสองเกาะระเบียง ชะเง้อคอมองอย่างสุดชีวิต แต่ก็เห็นแค่เงาคนลางๆ

"คิดออกแล้ว!"

จู่ๆ เว่ยจี๋เฟินก็เกิดไอเดีย ดวงตาเป็นประกาย จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า

"นายทำอะไรเนี่ย?"

หนิวจื่อต๋ามองดูการกระทำของเขา แล้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

โรงเรียนไม่อนุญาตให้นำโทรศัพท์มือถือมา นักเรียนห้องหัวกะทิก็มีคนเอามาบ้าง แต่แทบไม่ค่อยเอาออกมาใช้

"ใช้กล้องมือถือไง กล้องมันซูมได้!"

เว่ยจี๋เฟินพูดพลางเปิดกล้อง แล้วหันเลนส์ไปทางห้องน้ำใหญ่

กล้องหลังมือถือยุคนี้ความละเอียดก็แค่ห้าถึงหกล้านพิกเซล เอามาใช้เสพเรื่องสนุกจากบนตึก ก็ฝืนไปหน่อย

เว่ยจี๋เฟินเริ่มซูมกล้อง

ภาพเบลอจนน่าประทับใจ แทบจะมองเงาคนไม่เห็นแล้ว

"นี่มันอะไรเนี่ย เบลอไปหมดเลย!"

หนิวจื่อต๋ายื่นหน้าเข้าไปดูแวบหนึ่ง ก็บ่นด้วยความรังเกียจ

เว่ยจี๋เฟินเบ้ปาก "แล้วไงล่ะ มีให้ดูก็ดีแค่ไหนแล้ว โอ้โห ดูสิ ลิงขโมยท้อ จับโดนอะไรวะนั่น? โปะใส่หน้าเลย!!!"

ดวงตาของหนิวจื่อต๋าเบิกกว้างเป็นประกาย ปากก็เลิกบ่น มองดูภาพเบลอๆ ในจอเล็กๆ พลางปรบมือร้องดีใจ

ส่วนหลินลั่วที่ดูแบบคมชัดระดับ HD แบบไม่มีเซนเซอร์ ก็เดาะลิ้นไม่หยุด

คนเราจะสร้างเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย

ฟู่เยี่ยนเจี๋ยคนนี้ โดนซ้อมไปอ้วกไป อเนจอนาถสุดๆ

งานเลี้ยงรุ่นมัธยมปลายในอนาคต เขาต้องเป็นศูนย์กลางหัวข้อสนทนาอย่างแน่นอน หนีไม่พ้นหรอก!

"หนิวจื่อต๋า เว่ยจี๋เฟิน พวกนายทำอะไรกันน่ะ?"

เสียงดุด่าที่เย็นชาและคุ้นเคยดังขึ้นกะทันหัน

เว่ยจี๋เฟินตกใจจนมือสั่น โทรศัพท์มือถือในมือก็ปลิวออกไปทันที

"เฮ้ย? เฮ้ย! เฮ้ย!!!"

เว่ยจี๋เฟินกระโดดเหยงร้องลั่นด้วยความสิ้นหวัง มองดูมือถือของตัวเองปลิวออกไปต่อหน้าต่อตา

จากนั้นก็ตกลงไปอยู่ในมือของหลินลั่ว

ตอนนี้หลินลั่วกระโดดขึ้น ครึ่งตัวยื่นออกไปนอกระเบียง มือขวาจับมือถือของเว่ยจี๋เฟินไว้อย่างมั่นคง

จ้าวหมิ่นถูกการกระทำของหลินลั่วทำให้ตกใจไม่เบา ใบหน้าที่แดงระเรื่อซีดเผือดในพริบตา

เมื่อเห็นหลินลั่วลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย ก็รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ จากนั้นก็เริ่มเต้นรัว

ไอ้เด็กบ้า แกทำให้ฉันตกใจแทบตาย!

"เชี่ย! พ่อบุญธรรม!!!"

เว่ยจี๋เฟินร้องตะโกนด้วยความตื่นเต้นดีใจ แทบจะคุกเข่าให้

พี่ลั่ว พี่คือพ่อบุญธรรมของผมจริงๆ

เว่ยจี๋เฟินดีใจสุดขีด พุ่งตัวเข้าหาหลินลั่วด้วยความตื่นเต้น

มือถือเครื่องนี้แพงมาก เป็นรางวัลที่ที่บ้านซื้อให้ตอนที่เขาสอบเข้าห้องหัวกะทิได้

เพิ่งได้มาไม่กี่วัน ยังเห่อไม่พอเลย

ถ้าตกลงไป รับรองว่าแหลกละเอียดแน่

ไม่ได้หมายถึงมือถือนะ แต่หมายถึงก้นของเขาต่างหาก!

"เฮ้ยๆๆ! ชายชายไม่ควรใกล้ชิดกันเว้ย!"

หลินลั่วกดเว่ยจี๋เฟินไว้ด้วยความรังเกียจ ไม่ให้เขาเข้ามาใกล้

แต่หลินลั่วเพิ่งจะพูดจบ หูของเขาก็ถูกคนบิด

"ไอ้เด็กบ้า ขวัญกล้าเทียมฟ้าเลยนะ!!!"

จ้าวหมิ่นบิดหูหลินลั่ว ด้วยความหวาดกลัวในใจ จากนั้นก็คว้ามือถือในมือของเขาไป

แม่มังกรน้อยออนไลน์ คำรามลั่น!

"ยึด!!!"

"อ๊าก!"

สีหน้าตื่นเต้นของเว่ยจี๋เฟินแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ปากส่งเสียงร้องโหยหวน

แบบนี้ก็จบเห่สิ!

กลับไปจะบอกที่บ้านยังไงล่ะ?

เขาทำหน้าเศร้า คิดในใจว่าทำไมฉันถึงซวยขนาดนี้ ออกมาดูเรื่องสนุกแท้ๆ มือถือกลับถูกยึดไปซะงั้น!

เว่ยจี๋เฟินหันไปมองหนิวจื่อต๋า แต่กลับพบว่าหนิวจื่อต๋าหายหัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เวรเอ๊ย!

ไม่รักเพื่อนเอาซะเลย ชิ่งหนีไปดื้อๆ เลยนะ!

"เว่ยจี๋เฟิน! นายยังมัวยืนบื้ออะไรอยู่อีก ไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้เข้าเรียนแล้ว!"

"ยังไม่เข้าไปอีก!"

จ้าวหมิ่นถลึงตา ตะโกนเรียกสติเว่ยจี๋เฟินกลับมา!

"รับทราบครับ!"

เว่ยจี๋เฟินคอตก เดินกลับเข้าห้องเรียนอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ในห้องเรียนเงียบกริบ

พอเห็นเว่ยจี๋เฟินเดินเข้ามาด้วยท่าทางน่าสมเพช ทุกคนก็ฟุบลงไปกันเป็นแถบ ล้วนแต่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อกลั้นขำ

"แหะๆ พี่หมิ่น ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะคร้าบ!"

หลินลั่วเอียงคอ เอียงตัวไปตามแรงบิดของจ้าวหมิ่นอย่างชำนาญ พลางร้องขอความเมตตาด้วยใบหน้าทะเล้น

ขั้นตอนนี้เขาคุ้นเคยดี เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน คุณนายจางก็บิดหูเขาบ่อยๆ!

แต่จ้าวหมิ่นไม่หลงกล ดึงหูหลินลั่ว พลางพูดด้วยความโกรธ

"นายโง่หรือเปล่าเนี่ย ตรงนี้มันใช่ที่กระโดดได้ที่ไหน?"

"ถ้านายเบรกไม่อยู่ แล้วเผลอตกลงไปจะทำยังไง?"

"นายเคยคิดถึงพ่อแม่นายบ้างไหม? คิดถึงครูและเพื่อนร่วมชั้นบ้างไหม?"

ผู้หญิงล้วนเป็นสัตว์ที่ใช้อารมณ์ พอพูดถึงจุดที่สะเทือนอารมณ์ ขอบตาของจ้าวหมิ่นก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

หลินลั่วคอตก รีบพยักหน้ารับผิด ทำตัวเป็นเด็กดี

"ครูวางใจเถอะครับ วันหลังผมจะไม่ทำอีกแล้ว ครูอย่าโกรธเลยนะ โอ๋ๆ ยิ้มหน่อยสิ แฮะๆ~"

เขาทำหน้าผีทะเล้น ทำให้จ้าวหมิ่นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะพรืดออกมา

ครูสาวคนสวยปล่อยมือจากหูของหลินลั่ว แล้วตีแขนเขาไปหนึ่งที

"ไปเลยนะ ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ รีบกลับไปเรียนเลย!"

"ครับ กลับเดี๋ยวนี้แหละครับ!"

หลินลั่วพยักหน้ารัวๆ ราวกับได้รับการอภัยโทษ เพิ่งจะตั้งใจกลับเข้าห้องเรียนไปเรียนอย่างว่าง่าย ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังมาจากทางสนามกีฬาใหญ่

หลินลั่วและจ้าวหมิ่นหันไปมองพร้อมกัน ก็เห็นเงาคนคนหนึ่งกำลังวิ่งไล่กลุ่มคนอยู่บนสนามกีฬา

จ้าวหมิ่นดันแว่นตากรอบทองบนดั้งจมูก ดวงตาโตทรงอัลมอนด์ที่สวยงามหรี่ลง แต่ก็มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นบนสนามกีฬาอย่างชัดเจน

ดวงตาของหลินลั่วเป็นประกาย มองเห็นได้อย่างชัดเจน

ไอ้คนที่โดนซ้อมเมื่อกี้ กำลังถืออุนจิก้อนหนึ่ง อาละวาดฆ่าล้างบางไปแล้ว

จับใครได้ ก็เอาป้ายหน้าทันที!

(ΩДΩ)

"เชี่ย หมอนั่นมันไร้เทียมทานแล้ว!"

"ยังจะดูอีก! เข้าไปเรียน!"

จ้าวหมิ่นเห็นหลินลั่วดูอย่างเมามัน ก็ดันหลินลั่วเข้าไปในห้องเรียนอย่างหมดปัญญา

……