บทที่ 37 สอบแบ่งห้อง เลือก C หมด!

"นี่คือของคุณอาสองของฉันที่ตั้งใจฝากคนไปขอมาให้ นายอย่าทำให้ความตั้งใจของเขาเสียเปล่าล่ะ!"

ฉู่เจียวเจียวประคองโรตีไข่ด้วยสองมือ พูดด้วยรอยยิ้ม แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในโรงเรียนอย่างร่าเริง

เดินไปได้สองก้าว ฉู่เจียวเจียวก็หันกลับมายิ้ม

"จริงสิ พรุ่งนี้อย่าลืมคืนกระเป๋านักเรียนให้ฉันด้วยล่ะ ไม่ต้องขอบใจหรอกนะ!"

หลินลั่วหิ้วกระเป๋า มุมปากกระตุก

เฮอะ ฉันขอบใจเธอจริงๆ เลยนะ!

"ฮี่ๆๆๆ พี่ลั่ว~"

"คุณอาฉู่หวังดีขนาดนี้ พี่อย่าทำให้เขาผิดหวังล่ะ สู้ๆ นะ น้องชายคนนี้เอาใจช่วย!"

เจินจื่อคังผู้ฉลาดหลักแหลมขยิบตาให้หลินลั่ว ทำท่าทางกวนโอ๊ย

หลินลั่วกรอกตาใส่เขาไปหนึ่งที

"นายยังจะหัวเราะออกอีกนะ! วันนี้สอบแบ่งห้อง ฉันจะรอนายอยู่ที่ห้องหัวกะทิ"

เปรี้ยง!

เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ!

รอยยิ้มของเจินจื่อคังแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขามองหลินลั่วที่หิ้วกระเป๋าเดินจากไปอย่างเหม่อลอย

"โธ่เอ๊ย! อุตส่าห์อารมณ์ดีๆ ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้เนี่ย! จริงๆ เลย~"

……

ตื่นเถิด... พี่น้อง... กำแพงเมืองจีน...

วันจันทร์ไม่มีคาบเรียนเช้าตอนแปดโมง ไม่มีกายบริหารช่วงพัก แต่มีการเชิญธงชาติ

หลังจากพิธีอันเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์จบลง ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนก็แยกย้ายกลับห้อง เริ่มต้นการเรียนการสอนของวันนี้

เด็กม.4 และม.5 ไม่มีทางเข้าใจความตึงเครียดของเด็กม.6 ได้เลย

ความจริงแล้ว นักเรียนม.6 เองก็เพิ่งจะมาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันหนักอึ้งของการสอบเกาเข่าที่ใกล้เข้ามาในช่วงครึ่งหลังของเทอมนี้เอง

นักเรียนชั้นม.6 ทั้งหมดมีประมาณสี่ร้อยกว่าคน แบ่งออกเป็นสิบสามสนามสอบ แต่ละสนามสอบมีแค่สามสิบห้าคน

ระเบียบการสอบและรูปแบบการคุมสอบจัดขึ้นตามการสอบเกาเข่าทุกประการ

ดังนั้นทันทีที่นักเรียนเดินเข้าสนามสอบ ก็จะสัมผัสได้ถึงความกดดันที่มองไม่เห็นกดทับลงมา

ที่นั่งสอบจัดตามอันดับคะแนนของนักเรียนในชั้นปี

ซึ่งก็หมายความว่า นักเรียนในแต่ละสนามสอบจะมีระดับคะแนนไล่เลี่ยกัน

ต่อให้คิดจะลอก ก็ไม่มีใครให้ลอก!

เจินจื่อคังนั่งอยู่หน้าหลินลั่วไปสองสามที่นั่ง พอจับจองที่นั่งได้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองซ้ายมองขวา เพื่อดูว่ามีคนรู้จักบ้างไหม

เมื่อเห็นหลินลั่วนั่งอยู่ด้านหลัง เขายังขยิบตาส่งซิกให้หลินลั่วอีกต่างหาก

หลินลั่วโบกมืออย่างระอาใจ ส่งสัญญาณให้เจินจื่อคังรีบนั่งให้เรียบร้อย

บนโพเดียมหน้าห้องคือครูสอนภาษาอังกฤษโหวกุ้ยเฟิน เธอกำลังจัดเตรียมข้อสอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนที่นั่งแถวหลังสุดของสนามสอบยังมีครูอีกคนนั่งกวาดตามองรอบๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ครูคุมสอบทั้งหน้าและหลัง ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าการสอบครั้งนี้เข้มงวดแค่ไหน

"เอาล่ะ ต่อไปจะเริ่มแจกข้อสอบ ทุกคนตั้งใจทำข้อสอบของตัวเอง ห้ามมองซ้ายมองขวา ไม่อย่างนั้นจะถือว่าทุจริต และคะแนนสอบจะเป็นโมฆะ!"

โหวกุ้ยเฟินพูดเสียงเข้ม แล้วแจกข้อสอบที่แบ่งไว้ให้กับแถวแรก

"วิชาแรกสอบภาษาอังกฤษ เดี๋ยวตอนทดสอบการฟังขอให้เงียบ ห้ามส่งเสียงดัง"

ภายในสนามสอบเงียบกริบ มีเพียงเสียงกระดาษข้อสอบที่ถูกส่งต่อไปยังแถวหลัง

ไม่นานทุกคนก็ได้รับข้อสอบ

หลินลั่วควงปากกาในมือ มองดูตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เรียงรายอัดแน่นอยู่บนข้อสอบ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

พจนานุกรมอังกฤษ-จีนจำขึ้นใจหมดแล้ว ยังต้องมากังวลกับการสอบเล็กๆ แค่นี้อีกเหรอ?

เขียนชื่อ ชั้นเรียน และเลขที่สอบเสร็จ หลินลั่วก็เริ่มอ่านโจทย์

รหัสตัวอักษรที่เมื่อก่อนดูเหมือนคัมภีร์สวรรค์ ตอนนี้กลับดูง่ายเหมือนพินอิน

ACDBCDCCCCC……

ครูออกข้อสอบคนนี้ขี้เล่นจังนะ!

เลือก C หมดเลย คอยดูละกันว่าการสอบครั้งนี้จะมีคนฉลาดหลักแหลมคนไหนเลือกถูกบ้าง

ลำโพงในห้องเรียนมีเสียงซ่าๆ ดังขึ้น ไม่นานการทดสอบการฟังภาษาอังกฤษก็เริ่มต้น

หลินลั่วเงี่ยหูฟัง แบ่งสมาธิเป็นสองทาง ข้างหนึ่งฟังการทดสอบการฟัง อีกข้างก็เขียนคำตอบลงในข้อสอบเติมคำ

พอการทดสอบการฟังจบลง ข้อสอบของหลินลั่วก็ทำไปได้เกือบหมดแล้ว

"เอาล่ะ การทดสอบการฟังจบลงแล้ว รีบเร่งทำข้อสอบกันซะ!"

"ห้ามมองซ้ายมองขวา!"

เสียงของโหวกุ้ยเฟินดังขึ้นอีกครั้ง สายตาของเธอเฉียบคมดุจสายฟ้า กวาดตามองนักเรียนที่กำลังมีท่าทีกระสับกระส่าย

เมื่ออยู่บนโพเดียม การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างด้านล่างล้วนมองเห็นได้อย่างชัดเจน สายตาที่แอบมองคนข้างๆ ทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนโจรขโมยของ ไม่มีทางรอดพ้นสายตาไปได้

เจินจื่อคังหดหัวกลับทันที เขามองคัมภีร์สวรรค์บนข้อสอบ เกาหัวแกรกๆ ก่อนจะกัดฟันกระทืบเท้า

"ช่างแม่ง เลือก C ให้หมด!"

……

กริ๊งๆๆๆๆๆ—

การสอบวิชาสุดท้ายสิ้นสุดลง

ช่วงเช้าสอบภาษาอังกฤษกับคณิตศาสตร์ ช่วงบ่ายสอบภาษาจีนรวมถึงวิชาสายศิลป์และสายวิทย์รวม พอสอบเสร็จ ฟ้าก็มืดแล้ว

เหล่านักเรียนถือข้าวของของตัวเองเดินออกจากสนามสอบ กลับไปที่ห้องเรียนของตนเอง

ครูประจำชั้นสั่งให้นักเรียนในห้องจัดโต๊ะเรียนให้กลับสู่สภาพเดิม ทำความสะอาดห้อง แล้วก็รีบร้อนเดินจากไป

ไม่ได้รีบเลิกงาน แต่รีบกลับไปตรวจข้อสอบที่ห้องพักครูต่างหาก

ความจริงแล้ว พอสอบวิชาแรกเสร็จ ช่วงที่สอบวิชาที่สอง ข้อสอบวิชาแรกก็เริ่มถูกตรวจแล้ว

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้วันรุ่งขึ้นสามารถแบ่งห้องเรียนได้เสร็จสิ้น แล้วค่อยเริ่มติวเข้มให้กับนักเรียนแต่ละระดับชั้นตามข้อสอบครั้งนี้

ในห้องเรียนมีเสียงลากโต๊ะเก้าอี้ดังขึ้น พวกที่ขี้เกียจหนีกลับกันไปหมดแล้ว เหลือแต่พวกเด็กดีที่กำลังยุ่งกับการจัดโต๊ะเก้าอี้ให้เข้าที่

"นี่ กระเป๋าของเธอ!"

หลินลั่วส่งกระเป๋านักเรียนคืนให้ฉู่เจียวเจียว

ฉู่เจียวเจียวรับกระเป๋ามาด้วยความแปลกใจ มันเบามาก หนังสือข้างในหายไปหมดแล้ว

"ตอนเที่ยงนายกลับบ้านเหรอ?"

ตอนพักเที่ยงแค่แป๊บเดียว นายยังอุตส่าห์วิ่งกลับบ้านไปเก็บหนังสืออีกเหรอ?

ไอ้คนโง่เอ๊ย!

ถ้ากระทบกับการสอบตอนบ่ายจะทำยังไง?

"เปล่า ฉันฝากคนเอาหนังสือกลับไปให้แล้ว"

หลินลั่วตอบส่งๆ ไป ความจริงหนังสือพวกนั้นเขาเก็บไว้ในช่องเก็บของหมดแล้ว

ตอนเที่ยงกินข้าวเสร็จว่างๆ เขายังอ่านกฎหมายอาญาและกฎหมายแพ่งจนจบเลย

"ฉู่เจียวเจียว เธอจดคำตอบช้อยส์วิชาสายศิลป์รวมไว้บ้างไหม?"

เจินจื่อคังยกโต๊ะของตัวเองเดินเข้ามาหา พอวางเสร็จ ประโยคแรกก็คือการขอเทียบคำตอบ

ฉู่เจียวเจียวส่ายหน้า ดวงตากลมโตมองไปที่หลินลั่วอย่างซุกซน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

"ไม่ได้จด แต่ถามหลินลั่วสิ เขาจะไปอยู่ห้องหัวกะทิเลยนะ คำตอบของเขาต้องเชื่อถือได้แน่!"

"ใช่มั้ย หลินลั่ว!"

ฉู่เจียวเจียวยิ้มพลางเชิดคางขึ้น

เจินจื่อคังส่ายหัวดิกเหมือนป๋องแป๋ง

"พอเถอะ วันนี้เขานั่งสอบอยู่ข้างหลังฉัน ถามเขาไปสู้ถามตัวเองดีกว่า!"

คังจื่อพูดจบก็หัวเราะแหะๆ ใส่หลินลั่ว "พี่ลั่ว อย่าหาว่าน้องชายคนนี้พูดตรงไปเลยนะ เกิดเป็นคนต้องมีความฝันก็จริง แต่อย่าเพ้อเจ้อสิ ยอมรับความจริงเถอะน่า"

"เหอะๆ!"

"สามวันไม่ตีก็ซ่าขึ้นหลังคา วันนี้พ่อบุญธรรมคนนี้จะสอนให้แกรู้จักคำว่ากตัญญูเอง!"

หลินลั่วถูมือไปมา พุ่งตัวตะครุบเหยื่อเหมือนเสือ เจินจื่อคังร้องจ๊าก จากนั้นก็ถูกหลินลั่วกดลงบนโต๊ะเหมือนลูกเจี๊ยบ

"ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว พี่ พี่ พี่..."

"ท่าไม้ตายขั้นสุดยอด จิ้มทะลวงข้ามสหัสวรรษ!!"

"พี่ลั่ว อย่านะ อ๊ากกก—!!"

เพื่อนร่วมห้องที่เหลืออยู่ถูกฉากนี้ทำให้หัวเราะกันเป็นล่ำเป็นสัน

ความรู้สึกหนักอึ้งจากการสอบคลี่คลายลงทันที

ฉู่เจียวเจียวใบหน้าแดงระเรื่อ มุมปากอมยิ้ม กอดกระเป๋านักเรียนพลางส่ายหน้าเบาๆ

ทำไมหลินลั่วถึงได้ทำตัวเป็นเด็กแบบนี้นะ

ดูไม่ได้เลยจริงๆ

แต่ว่า... ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ?

ฟุดฟิด~

ฉู่เจียวเจียวสูดจมูกเบาๆ

รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดจากตัวหลินลั่ว ถึงจะจางมาก แต่ก็หอมเอามากๆ

เด็กสาวสูดจมูกอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าเล็กๆ ถึงได้แดงระเรื่อขึ้นอีกนิด

น่ารักน่าทะนุถนอมจริงๆ

……

ให้วัยหนุ่มสาวพัดพาสายผมยาวของเธอ ให้มันนำพาความฝันของเธอ...

เสียงกริ่งเลิกเรียนคาบเรียนค่ำคือเพลงนักล่าฝัน

ท่ามกลางเสียงเพลงอันไพเราะ หลินลั่วกับเจินจื่อคังก็เดินออกจากประตูโรงเรียนด้วยกัน

ฉู่เจียวเจียวกอดกระเป๋านักเรียนเดินนำอยู่ข้างหน้า

พอออกจากประตูโรงเรียน ก็เห็นรถซานตาน่าคันนั้นจอดอยู่ริมถนนไม่ไกล

"หลินลั่ว คนที่บ้านมารับแล้ว ฉันไปก่อนนะ"

ฉู่เจียวเจียวโบกมือให้หลินลั่วด้วยน้ำเสียงหวานใส

"อืม พรุ่งนี้เจอกันที่ห้องหัวกะทินะ!"

หลินลั่วเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง เชิดคางขึ้นโพสท่า

พรุ่งนี้จะให้เห็นฝีมือที่แท้จริงของพี่!

"พี่ลั่ว เลิกเก๊กได้แล้ว รีบกลับบ้านเถอะ ขืนกลับดึก คุณป้าจางได้บิดหูพี่อีกแน่"

พรืด!

ฉู่เจียวเจียวเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก ส่งค้อนวงงามให้หลินลั่ว แล้วหันหลังวิ่งไปที่รถเก๋งริมถนน

"เก๊กซะไม่มี~"

หลินลั่ว: →_→

"เจินจื่อคัง เคยมีใครบอกนายไหมว่านายมันน่าโดนอัดชะมัด!"

"ไม่เห็นมีเลย~" เจินจื่อคังทำท่ายักไหล่ผายมือเหมือนลูกหมี

"งั้นตอนนี้มีแล้ว!"

o((⊙﹏⊙))o

"พี่ๆๆ ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว... อ๊าก!"