บทที่ 20 โลกใบนี้นี่มันบ้าบอจริงๆ!

[ขอแสดงความยินดี เงินเข้ากระเป๋า! สามพันห้าร้อยหยวน!]

หลินลั่วเดินยิ้มกริ่มออกจากร้านทอง ในกระเป๋ามีเงินเพิ่มมาสามพันห้าร้อยหยวน

นี่ไม่ใช่เรื่องที่หลินลั่วดีใจที่สุด เรื่องที่น่าดีใจที่สุดคือภารกิจที่ระบบหมาโง่มอบหมายให้นั้นเสร็จสิ้นแล้วต่างหาก

[ภารกิจ: หาเงินบนดาวบลูสตาร์ รางวัล: เคล็ดวิชาอมตะนิรันดร์ (เสร็จสิ้น)]

มันช่างง่ายดายซะเหลือเกิน!

ว่าแต่เคล็ดวิชาอมตะนิรันดร์นี่มันเอาไว้ทำอะไรกันล่ะ? หรือว่าถ้าฝึกแล้วจะทำให้เป็นอมตะไม่แก่ไม่เฒ่ากันนะ?

ทว่าตอนนี้ยังไม่มีเวลามาศึกษารายละเอียดอย่างถี่ถ้วน คงต้องไปหาซื้อของเก่าก่อน

เจินจื่อคังที่เดินตามหลังมามีอาการสมองอื้ออึง เขายังคงตั้งสติไม่ได้

พนักงานหนุ่มในร้านยิ่งงุนงงหนักกว่าเขาเสียอีก

ไม่ใช่สิ กำไลทองจากแผงลอยริมถนนห้าหยวนสามวง ดันซื้อได้ของจริงซะงั้น!

โลกใบนี้นี่มันบ้าบอจริงๆ หรือว่าหนูจะไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้แมวกันล่ะเนี่ย?

"หลินลั่ว นายว่ากำไลสองวงนี้ มันพอจะเป็นของจริงได้บ้างไหม?"

เจินจื่อคังล้วงกำไลสีเหลืองทองอร่ามสองวงนั้นออกมาจากกระเป๋า แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ

ดูสิ ทำเอาเด็กคนหนึ่งถึงกับสงสัยในชีวิตไปเลย

หลินลั่วหัวเราะพลางตบไหล่คังจื่อ

จะว่าไปแล้ว ดวงของคังจื่อนี่ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเถ้าแก่ร่างอ้วนด่าเขา หลินลั่วก็คงไม่ทันสังเกตเห็นแผงลอยนั้นหรอก

"อย่าโง่ไปหน่อยเลย เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ทำพลาด ทำกำไลทองของจริงตกลงไปปนกับของปลอม ไอ้สองวงนี้น่ะมันแค่ทองแดงชุบ เอากลับไปใส่ให้เจ้าตวอไฉกับเจ้าตวออี้เถอะ"

"อ่า โอ้!"

คังจื่อยัดกำไลกลับเข้ากระเป๋าอย่างซื่อบื้อ

"แล้วต่อไปเรายังจะเดินดูกันต่อไหม?"

"ก็เดินน่ะสิ! เรามาทำอะไรกันล่ะ ถ้าไม่เดินดูก็เสียเที่ยวแย่เลย" หลินลั่วกวาดสายตามองไปรอบๆ เอ่ยด้วยแววตามุ่งมั่น

เงินแค่สามพันห้าร้อยหยวนจะไปทำอะไรได้ อย่างมากก็พอแค่ซื้อยางอะไหล่มือสองของ G-Class เท่านั้นแหละ

แต่ถึงความฝันจะสวยหรู ความเป็นจริงกลับโหดร้าย

หลินลั่วพาเจินจื่อคังเดินดูของไปกว่าครึ่งค่อนถนน ดูแผงลอยไปทีละแผงๆ จนกินถังหูลู่ไปตั้งสามไม้ ตาลายไปหมดแล้ว ก็ยังไม่เจอของจริงเลยสักชิ้น!

ดูเหมือนว่ากำไลทองของเถ้าแก่ร่างอ้วนจะเป็นเรื่องฟลุกจริงๆ

"เชี่ยเอ๊ย ฉันจะมีทักษะประเมินสมบัตินี่ไปทำไมกัน!"

หลินลั่วบ่นพึมพำ มีทักษะพิฆาตมังกร แต่ดันไม่มีมังกรโผล่มาสักตัว!

"หลินลั่ว นายพูดว่าอะไรนะ?"

"อ้อ เปล่า ไม่มีอะไร เดินดูกันต่อเถอะ"

หลินลั่วเอ่ยอย่างหมดเรี่ยวแรง

เจินจื่อคังเกาหัว

เขารู้สึกเหนื่อยขึ้นมาบ้างแล้ว เดินดูมาตั้งชั่วโมงกว่าก็ยังไม่เห็นหลินลั่วจะซื้ออะไรสักอย่าง นี่ต้องเดินดูไปถึงเมื่อไหร่กัน

"หลินลั่ว นายอยากซื้อของขวัญแบบไหนให้คุณลุงหลินเหรอ?"

"ฉันว่านกยูงตัวเล็กนี่ก็ไม่เลวนะ สวยดี"

เจินจื่อคังชี้ไปที่แผงลอยข้างหน้าแล้วพูดขึ้น

วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งกำลังเลือกของกันอยู่ พี่สาวรูปร่างสูงโปร่งที่ดัดผมลอนใหญ่หยิบจี้ห้อยนกยูงสีม่วงขึ้นมา ดูท่าทางเธอจะชอบมันมาก

มันเข้ากับบุคลิกของเธอสุดๆ

หลินลั่วเหลือบมองแวบหนึ่ง

พี่สาวคนนี้จัดว่าหน้าตาดีเลยทีเดียว แต่ก็ยังด้อยกว่าฉู่เจียวเจียวอยู่เล็กน้อย

[จี้ห้อยนกยูงแก้ว: 5 หยวน]

ไม่เลวบ้าอะไรล่ะ!

คังจื่อ นายนี่ใส่แว่นซะเปล่า แต่ดันตาบอดซะงั้น

"แม่เจ้าโว้ย เจ้านี่เขาไม่นิยมเอามาใส่กันหรอกนะ!" หลินลั่วพูดขึ้นลอยๆ

"ทำไมล่ะ?"

"นกยูงรำแพนหาง ก็เหมือนพวกหลงตัวเองไง นายว่าทำไมล่ะ!"

เจินจื่อคังฟังแล้วก็อึ้งไป ก่อนจะเกาหัวอย่างอดรนทนไม่ไหว

วันนี้ออกมากับหลินลั่ว ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ แต่ทำไมถึงคันหัวยิกๆ แบบนี้นะ

พี่สาวคนนั้นหูผึ่ง หันมามองทางนี้แวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ วางนกยูงตัวเล็กกลับคืนไปอย่างเงียบๆ

"ที่แท้ก็มีความหมายแบบนี้นี่เอง! เหมือนเอามีดมากรีดก้น ได้เปิดหูเปิดตาซะกว้างเลย"

หญิงสาวหยิบจิ้งจอกน้อยขึ้นมาอีกครั้ง

"แล้วจิ้งจอกน้อยล่ะ"

"นายเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าปีศาจจิ้งจอกเป็นคำเรียกแทนพวกเมียน้อย ขืนพกจิ้งจอกไว้กับตัว มันจะไปดีได้ยังไง?"

พี่สาวยังไม่ทันได้พิจารณาดูให้ดี พอได้ยินคำพูดนี้ เธอก็วางมันกลับไปในพริบตา

น่ารักก็น่ารักอยู่หรอก แต่เชี่ยเอ๊ย พวกเมียน้อยต้องตายลูกเดียว!

เถ้าแก่แผงลอยโกรธจนจมูกแทบเบี้ยว เอียงคอจ้องเขม็งไปที่หลินลั่วและเจินจื่อคัง

ไอ้เด็กผีสองคนนี้จะไปรู้อะไร จิ้งจอกน่ะเป็นสัตว์มงคลนะเว้ย

ไม่ซื้อก็ไสหัวไป มาเกะกะขวางการทำมาหากินของฉัน รู้ไหม!

อย่าบีบให้พี่ชายคนนี้ต้องลงไม้ลงมือกับพวกแกนะ!

"แล้วนายว่าควรจะซื้ออะไรล่ะ!"

เจินจื่อคังมองกองจี้ห้อยพวกนั้นอย่างสับสน รู้สึกว่าของพวกนี้มันไม่น่าเอามาใส่เลยสักชิ้น!

"ไม่รู้สิ ไปดูตรงแผงขายของเก่ากันเถอะ"

หลินลั่วพูดจบก็ก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้า

เดินดูผ่านๆ จนสุดถนนทั้งสาย

กลับไม่มีของมีค่าเลยแม้แต่ชิ้นเดียวจริงๆ

อุตส่าห์กะว่าจะมาหาเงินซื้อ G-Class ที่ถนนสายเก่านี้ซะหน่อย ผลสุดท้ายดันได้มาแค่ยางเส้นเดียว

ถนนทั้งสายที่อยู่ถัดไปเป็นแหล่งขายของเก่าและวัตถุโบราณทั้งหมด

เทียบเท่ากับตลาดค้าขายของเก่ามือสอง การมาหาของที่นี่ต้องอาศัยสายตาที่เฉียบแหลมจริงๆ

ภาพอักษรพู่กัน ตำราโบราณ เครื่องลายคราม ตราประทับหิน แท่นฝนหมึก ขวดแก้วยานัตถุ์ เฟอร์นิเจอร์เก่า และยังมีของเก่าที่เรียกชื่อไม่ถูกอีกกองพะเนินเทินทึก ละลานตาไปหมด

รูปแบบของที่นี่ยังคงเหมือนเดิม คือมีร้านค้าอยู่สองฝั่ง และมีแผงลอยตั้งอยู่หน้าร้าน

คนที่มาหาของที่นี่มีเยอะกว่าถนนสายเมื่อกี้เสียอีก แต่มีวัยรุ่นน้อยลง ส่วนใหญ่จะเป็นคนวัยกลางคน

หลินลั่วและเจินจื่อคังยืนอยู่หัวถนน พอกวาดสายตามองไป ก็เห็นผู้คนพลุกพล่านเดินเบียดเสียดกันไปมา

ยังเห็นชาวต่างชาติสองสามคน กำลังยกนิ้วโป้งให้เครื่องลายครามอันประณีตชิ้นหนึ่งพลางพูดว่ากู๊ดๆ

เถ้าแก่ที่อุ้มเครื่องลายครามอยู่พูดจาน้ำไหลไฟดับ น้ำลายกระเด็นกระดอน ชาวต่างชาติหลายคนนั้นดูเหมือนจะสนใจมาก

ดูทรงแล้ว ฝรั่งพวกนี้คงต้องเสียเลือดกระซวกกระเป๋าครั้งใหญ่แน่ๆ

"หลินลั่ว เราต้องเข้าไปจริงๆ เหรอ?"

เจินจื่อคังรู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ

ถนนสายนี้ยาวกว่าถนนสายเมื่อกี้ แถมยังมีของเยอะกว่าด้วย ขืนหลินลั่วดูไปทีละแผงๆ แบบนี้ ต้องดูไปถึงเมื่อไหร่กันเนี่ย?

"แน่นอนสิ เล็ตส์โก! รอฉันซื้อของดีๆ ได้ก่อน เดี๋ยวจะพานายไปกินมื้อใหญ่เลย!"

"ท่านพ่อบุญธรรม พูดจริงปะเนี่ย?"

"ของแท้แน่นอน"

"ฮี่ๆ งั้นก็ไปกันเลย!"

พอพูดถึงกินมื้อใหญ่ เจินจื่อคังก็คึกคักขึ้นมาทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายสั่นสะท้าน ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปในถนนสายวัตถุโบราณพร้อมกับหลินลั่ว!

[ภาพวาดโบราณของเลียนแบบ ราคา: 350 หยวน]

[เครื่องลายครามสีน้ำเงินขาวของเลียนแบบ ราคา: 200 หยวน]

[ขวดแก้วยานัตถุ์ของเลียนแบบ ราคา: 160 หยวน]

[หินเลือดไก่สังเคราะห์ ราคา: 20 หยวน]

[หินหยกเหอเถียนสังเคราะห์ ราคา: 150 หยวน]

……

มองไปตามทาง ตัวหนังสือเล็กๆ ที่อัดแน่นเต็มไปหมด ทำเอาหลินลั่วตาลาย

แต่ก็ต้องยอมรับว่าทักษะประเมินสมบัตินี่ใช้งานได้ดีจริงๆ

ถ้าต่อไปไปเป็นนักประเมินราคา หรือเปิดร้านขายของเก่าเอง รับรองว่าไม่มีทางซื้อของปลอมมาแน่นอน

"ฉันไม่ไหวแล้ว ท่านพ่อบุญธรรม ฉันหิวจนเดินไม่ไหวแล้ว ข้างหน้ามีร้านอาหาร เราไปหาอะไรกิน พักสักหน่อยแล้วค่อยไปต่อเถอะ"

เจินจื่อคังทำหน้ามุ่ย ชี้ไปที่ร้านอาหารสไตล์โบราณที่อยู่ข้างหน้า

เขาเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ เดินเล่นตั้งสองสามชั่วโมง ใครจะไปทนไหว

หลินลั่วเหลือบมองแวบหนึ่ง

[หอเยียนอวี่]

เถ้าแก่ร้านนี้ต้องเป็นแฟนคลับของกิมย้งแน่ๆ! การประลองฝีมือของก๊วยเจ๋งและเอี้ยคังก็จัดขึ้นที่หอเยียนอวี่นี่แหละ นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังในนิยายมังกรหยกเลยนะ

หอเยียนอวี่แห่งนี้ตั้งอยู่กลางถนน บริเวณรอบๆ มีร้านอาหารอยู่แค่ร้านเดียว

เดินมาถึงตรงนี้จนเหนื่อย ถ้าอยากกินข้าวก็ต้องมาที่นี่ที่เดียว แบบนี้ธุรกิจจะไม่ดีได้ยังไงล่ะ

หลินลั่วเองก็รู้สึกหิวอยู่บ้าง จึงโบกมืออย่างใจกว้าง "ไปกันเถอะ!"

ไม่นานทั้งสองก็เข้าไปในร้านอาหาร

เถ้าแก่ร้านนี้มีหัวการค้ามาก สไตล์การตกแต่งในร้านเหมือนกับโรงเตี๊ยมในซีรีส์ย้อนยุค พนักงานก็ใส่ชุดโบราณ

ในร้านยังมีทีวีจอใหญ่แขวนอยู่ ซึ่งกำลังฉายเรื่องมังกรหยกพอดี!

อาวเอี้ยงเค็กกำลังใช้อั้งชิกกงมาข่มขู่บีบบังคับให้อึ้งย้งถอดเสื้อผ้า

หลายคนกินข้าวไปพลางดูไปพลางอย่างออกรส

ชั้นหนึ่งแทบจะเต็มหมดแล้ว เจินจื่อคังเดินนำหน้าไปหาโต๊ะสำหรับสองคนตรงมุมชั้นหนึ่ง

หลังจากสั่งอาหารเสร็จ พนักงานก็เดินจากไป เจินจื่อคังจึงรินชาให้หลินลั่วอย่างกระตือรือร้น

"หลินลั่ว ตกลงนายจะซื้อของขวัญแบบไหนกันแน่เนี่ย เราเดินดูกันมาเกือบห้าชั่วโมงแล้วนะ"

เมื่อกี้หลินลั่วเปิดดูตำราโบราณตั้งสองชั่วโมง ดูไม่รีบร้อนจะซื้อของขวัญเลยสักนิด

"นายคิดว่าฉันอยากเดินนักเหรอ ถนนสายนี้แม่งมีแต่ของปลอม ไม่มีของจริงเลยสักชิ้น"

คังจื่อเกาหัว

ที่นี่มีแต่ของปลอมมันก็ปกติไม่ใช่เหรอ

หลินลั่วพูดพลาง ทอดสายตาไปที่กาน้ำชาบนโต๊ะ

ทักษะประเมินสมบัติยังเปิดใช้อยู่

ดังนั้น...

[กาน้ำชาดินเผาจื่อซา ราคา: 250,000 หยวน]

หลินลั่ว: ???

หา?

นายว่าเท่าไหร่นะ?

สองแสนห้าหมื่น!

ไม่ใช่สิ ถนนของเก่าข้างนอกไม่มีของจริงเลยสักชิ้น แต่ร้านอาหารที่นี่ กาน้ำชากลับเป็นของเก่าของแท้ซะงั้น!

เถ้าแก่ร้านนี้จะเจ๋งเกินไปแล้วมั้ง!

เอาของโบราณของแท้มาใช้เปิดร้าน เขาไม่กลัวมันแตกหรือไง?

ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ โลกใบนี้นี่มันบ้าบอจริงๆ หนูจะไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้แมว นี่มันลงทุนยอมเสียเลือดเนื้อชัดๆ!

หลินลั่วรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ เริ่มประเมินโต๊ะและเก้าอี้บริเวณนั้น รวมถึงกาน้ำชาและถ้วยชาบนโต๊ะ

โชคดีที่เป็นของปลอมทั้งหมด!

ไม่อย่างนั้นหลินลั่วคงต้องเป็นบ้าแน่ๆ

ถ้ามีของเก่าเต็มบ้านจริงๆ จะมาเปิดร้านอาหารหาพระแสงอะไร ไปเปิดพิพิธภัณฑ์สิ!

นี่มันไม่ได้ตั้งใจเสียบกิ่งหลิวแต่กิ่งหลิวดันงอกงามให้ร่มเงาชัดๆ มากินข้าวที่นี่ ดันเจอของโบราณของแท้ซะงั้น!

แต่จะเอาของล้ำค่าชิ้นนี้กลับไปยังไงดีล่ะ?

……