บทที่ 5 มีข้อที่ไม่เข้าใจก็ถามครูสิ!
บทที่ 5 มีข้อที่ไม่เข้าใจก็ถามครูสิ!
อ่านตำราพิชัยสงครามไปทำไมน่ะเหรอ!
ไม่รู้หรือไงว่าการทหารคือเล่ห์เหลี่ยม คนที่เล่นกับตำราพิชัยสงครามน่ะ ใจดำกันทั้งนั้นแหละ!
ดังนั้นอ่านตำราพิชัยสงครามเยอะๆ ถึงจะมีประโยชน์
หลินลั่วผลักหัวโตๆ ของเจินจื่อคังกลับไป ด้วยสีหน้ารังเกียจ
"เมื่อคืนแกไม่ได้สระผมใช่ไหมเนี่ย หัวมันเยิ้มเชียว"
"เมื่อคืนสระแล้วนะ ตอนเช้ามันอีกแล้วเหรอ?"
พอถูกทักว่าหัวมัน เจินจื่อคังก็รีบหดหัวกลับไปทันที แถมยังเอามือลูบผมตัวเอง
ไม่มันนี่นา!
(*¯ㅿ¯*;)
หลินลั่ว แกหลอกฉันอีกแล้วนะ!
เจินจื่อคังทำหน้าตัดพ้อ พอเห็นหลินลั่วเปิดอ่านตำราพิชัยสงครามอย่างตั้งใจ ก็เลยได้แต่ฟุบลงบนโต๊ะ กลับไปอ่านนิยายต่อ
นิยายเรื่องพวกท่านฝึกเซียน ส่วนข้าทำฟาร์มยังอ่านไม่จบเลย
การทหารเป็นเรื่องใหญ่ของชาติ เป็นดินแดนแห่งความเป็นความตาย เป็นวิถีแห่งความอยู่รอดหรือล่มสลาย ไม่อาจไม่พิจารณาให้ถ่องแท้!
ตำราพิชัยสงครามซุนวูทั้งเล่ม หลินลั่วใช้เวลาอ่านแค่สิบกว่านาทีก็จำได้ทั้งหมด
แต่ของอย่างตำราพิชัยสงคราม ไม่ใช่ว่าจำได้แล้วจะเอาไปใช้ได้เลย
มีสำนวนหนึ่งกล่าวไว้ว่า 'บัญชาการรบบนแผ่นกระดาษ' ตำราพิชัยสงครามท่องจำได้เยอะแค่ไหน ถ้าใช้ไม่เป็นก็จบเห่เหมือนกัน!
ดังนั้นของแบบนี้ต้องใช้สมองคิดให้เยอะๆ
หลินลั่ววางหนังสือลง เหลือบมองไอ้ระบบตาลุง
"ไอ้แก่ แกยังไม่ปล่อยภารกิจอีกเหรอ?"
ครั้งนี้ ในกล่องข้อความกึ่งโปร่งใสก็ปรากฏตัวอักษรใหม่ขึ้นมาในที่สุด
[เพื่อที่จะได้กลับไปฝืนชะตาฟ้าลิขิตที่ต้าเฉียนโดยเร็ว คุณได้ฝ่าฟันความยากลำบากจนได้รับทะเบียนบ้านของดาวบลูสตาร์ ตั้งใจศึกษาตัวอักษรของดาวบลูสตาร์ ในที่สุดก็สอบเข้าสถาบันการศึกษาของดาวบลูสตาร์ได้สำเร็จ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเรียนรู้วัฒนธรรมและวิทยาการอันก้าวหน้าของดาวบลูสตาร์!]
[ภารกิจ: เข้าพบอาจารย์ชื่อดัง และได้รับคำชี้แนะอย่างจริงจังจากอาจารย์ รางวัล: ฝ่ามือมหาวัชระ]
หลินลั่วลูบปลายคางตัวเอง พลางตกอยู่ในห้วงความคิด
จากประสบการณ์การทะลุมิติของตาเฒ่าผู้ทะลุมิติคนนั้น และรางวัลที่ระบบมอบให้ ที่มีทั้งแปดก้าวไล่จั๊กจั่น และฝ่ามือมหาวัชระ
ทำให้พอจะรู้ได้ว่า ดาวเฉียนดวงนี้ต้องไม่สงบสุขแน่ๆ
วันหน้าถ้าสามารถทะลุมิติไปที่ดาวเฉียนได้ ต้องระมัดระวังตัวให้มาก จะมาพลาดท่าตกม้าตายไม่ได้เด็ดขาด
เวลานี้เอง ครูสอนภาษาอังกฤษ ซึ่งก็คือโหวกุ้ยเฟินจอมโหดคนนั้น บังเอิญถือหนังสือภาษาอังกฤษและปึกกระดาษข้อสอบเดินเข้ามาในห้องเรียนพอดี!
กริ๊งๆๆ —
พร้อมกับการก้าวขึ้นไปบนโพเดียมของโหวกุ้ยเฟิน เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้นอย่างตรงเวลา
โหวกุ้ยเฟินวางกระดาษข้อสอบลงบนโพเดียม มองดูนักเรียนด้านล่างที่เผยสีหน้าขมขื่นออกมาแล้วเอ่ยขึ้น
"นักเรียนทุกคน สองคาบแรกของเช้าวันนี้ เราจะมาทำข้อสอบจำลองกัน ระหว่างนี้จะไม่มีการพักเบรก สอบเสร็จก็จะตรวจคำตอบและเฉลยข้อสอบกันตรงนี้เลย"
ด้านล่างโพเดียมมีเสียงโอดครวญดังขึ้นมาทันที
"โอยอะไรกันยะ ดูคะแนนภาษาอังกฤษของพวกเธอก่อนเถอะ ปกติไม่ค่อยฝึกทำ จะรอให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก่อนค่อยฝึกหรือไง!"
"ถึงตอนนั้นก็สายไปแล้ว!"
ระหว่างที่ครูภาษาอังกฤษพูด เธอก็แจกกระดาษข้อสอบหลายปึกที่แบ่งเอาไว้เรียบร้อยแล้วให้กับนักเรียนโต๊ะแรกอย่างคล่องแคล่ว
นักเรียนโต๊ะแรกหยิบข้อสอบของตัวเองไว้ แล้วส่งต่อคิวไปด้านหลังตามลำดับ
กระดาษข้อสอบถูกส่งมาถึงตรงของหลินลั่วอย่างรวดเร็ว
หลินลั่วหยิบข้อสอบของตัวเอง แล้วส่งข้อสอบที่เหลือไปให้แถวหลัง
"พี่เจียวเจียว~"
เจินจื่อคังที่นั่งโต๊ะหน้าของหลินลั่ว ร้องเรียกฉู่เจียวเจียวด้วยสีหน้าประจบประแจง
ฉู่เจียวเจียวถึงกับสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัวทันที
"หยี นายนี่น่าขยะแขยงจังเลย~"
ฉู่เจียวเจียวพูดด้วยความรังเกียจ
หลินลั่วเองก็แทบจะอ้วกเหมือนกัน
เจินจื่อคัง ฉันอยากจะถ่ายคลิปนายเก็บไว้จริงๆ วันหน้าตอนงานแต่งงานนาย เอาคลิปนี้ไปเปิด รับรองว่าฮือฮาแน่!
"ฮี่ๆๆ!"
เจินจื่อคังยังคงยิ้มประจบประแจงเอาใจ "เดี๋ยวต้องพึ่งเธอแล้วนะ! ขอร้องล่ะ น้าๆๆ!"
ฉู่เจียวเจียวเห็นท่าทางของเขา ก็ได้แต่กรอกตาใส่
"ภาษาอังกฤษฉันก็ไม่ค่อยเก่งเหมือนกัน นายก็เอาตัวรอดเองก็แล้วกันนะ"
ฉู่เจียวเจียวพูดจบ ก็เอียงคอหันไปมองหลินลั่ว
แปลกจัง ปกติเวลาเจอสอบ ถึงเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอจะไม่ได้ทำหน้าตาแบบเจินจื่อคัง แต่ก็จะแอบติดสินบนเธอเล็กๆ น้อยๆ ทำไมวันนี้ถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยล่ะ?
แต่กลับเห็นหลินลั่วถือปากกาเขียนลงบนข้อสอบอย่างรวดเร็วดังฟึ่บฟั่บไปแล้ว
หลอกกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย!
ฉู่เจียวเจียวกะพริบตากลมโต ขยับเข้าไปใกล้หลินลั่ว อยากจะดูว่าหมอนี่กำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่
ข้อสอบภาษาอังกฤษ ส่วนใหญ่ก็เป็นข้อสอบแบบปรนัย
หลินลั่วกา abcd ลงไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาฉู่เจียวเจียวถึงกับกรอกตาใส่
หมอนี่ตอนนี้แม้แต่จะลอกก็ยังขี้เกียจลอกแล้วเหรอเนี่ย!
แต่ก็ถูกของเขา นี่มันก็แค่การสอบเก็บคะแนนในห้องเรียนธรรมดา จะลอกหรือไม่ลอกก็ไม่มีผลอะไรจริงๆ นั่นแหละ
เจินจื่อคังเห็นท่าทางของหลินลั่ว ดวงตาก็เป็นประกาย
จริงด้วย ฉันจะลอกไปทำไม มั่วๆ ไปก็สิ้นเรื่องแล้วนี่นา
"เอาล่ะ ทุกคนรีบทำข้อสอบ ตั้งใจทำของตัวเองไป!"
โหวกุ้ยเฟินเห็นทุกคนได้รับกระดาษข้อสอบกันหมดแล้ว ก็รีบสั่งให้นักเรียนเร่งมือทำข้อสอบทันที
เวลาสองคาบเรียน บวกกับเวลาพักเบรกอีกสิบนาที การทำข้อสอบหนึ่งชุดพร้อมกับเฉลย เวลาก็ยังถือว่ากระชั้นชิดมาก ถ้าเฉลยไม่ทัน ก็ต้องรอไปเฉลยต่อในคาบศึกษาด้วยตนเองตอนบ่ายแล้ว
ในห้องเรียนเงียบลงอย่างรวดเร็ว มีเพียงเสียงสากๆ ของปลายปากกาที่กำลังขีดเขียนลงบนกระดาษข้อสอบ
บางครั้งก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดจากการขยับเก้าอี้ของนักเรียนดังขึ้น
โหวกุ้ยเฟินเอามือไพล่หลัง เดินตรวจตราไปรอบๆ ห้องเรียน
นี่ก็เพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนลอกกัน หรือเหม่อลอย ไม่ตั้งใจทำข้อสอบ
เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนิด
"ครูครับ เรียงความตรงนี้เขียนแบบนี้ได้ไหมครับ?"
โหวกุ้ยเฟิน: ……?
โหวกุ้ยเฟินหยุดเดิน หันไปมองหลินลั่วที่ตั้งคำถามด้วยสีหน้าแทบไม่อยากจะเชื่อ
เธอชักจะสงสัยแล้วว่าตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
อย่าว่าแต่เธอเลย แม้แต่ฉู่เจียวเจียวและเจินจื่อคังที่นั่งอยู่ข้างๆ หลินลั่ว ต่างก็ทำหน้าเหวอไปตามๆ กัน
เดี๋ยวก่อน ลูกพี่!
มีข้อที่ไม่เข้าใจแล้วไปถามครูน่ะมันก็ไม่ผิดหรอก!
แต่ตอนนี้กำลังสอบอยู่นะโว้ย!
ข้อไหนทำไม่ได้ พี่เล่นถามกันกลางห้องสอบเลยเหรอ!
"สอบอยู่นะ!"
โหวกุ้ยเฟินอยากจะกรอกตาใส่หลินลั่วจริงๆ
เด็กคนนี้หน้าตาก็ดูขาวสะอาดสะอ้านดีหรอกนะ แต่ทำไมสมองถึงดูไม่ค่อยจะดีเอาซะเลย
มีใครที่ไหนเขาถามครูกลางห้องสอบกันว่าโจทย์ข้อนี้ทำยังไง
"อ้อ งั้นผมส่งข้อสอบครับ"
โหวกุ้ยเฟินที่กำลังจะเดินจากไป พอได้ยินคำพูดนี้ก็ถึงกับลื่นไถล เกือบจะล้มหน้าคะมำ
เดี๋ยวนะ นี่ฉันไม่บอกคำตอบ เธอเลยจะไม่เขียนต่อแล้วใช่ไหม!
"เฮ้ เด็กคนนี้นี่ เอามาให้ครูดูหน่อยซิ!"
โหวกุ้ยเฟินมองไปที่ข้อสอบของหลินลั่วอย่างหมดคำจะพูด
เธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว ก็แหม นักเรียนที่ได้คะแนนแค่ยี่สิบสามสิบคะแนนเป็นประจำ จะไปมีอะไร...
อะไรเนี่ย!
เขียนตอบจนเต็มหมดเลย!
หรือว่าจะมั่วมา?
โหวกุ้ยเฟินเริ่มดูตั้งแต่ข้อแรก ไล่ไปจนจบหนึ่งรอบ
ซี๊ด!
ตายล่ะ!
เดี๋ยวก่อนนะ!
พระเจ้าช่วย!
"เธอตามครูมานี่เลย!"
โหวกุ้ยเฟินพูดจบ ก็ถือกระดาษข้อสอบของหลินลั่วเดินไปที่โพเดียม
หลินลั่วเดินตามไปด้านหลัง พลางขยิบตาหลิ่วตาให้ฉู่เจียวเจียว
"ครูครับ ครูช่วยอธิบายเรื่องเรียงความให้ผมฟังหน่อยสิครับ ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องเขียนเรียงความภาษาอังกฤษมาตลอดเลย"
ครูอธิบายจบ ผมก็ทำภารกิจสำเร็จแล้ว!
โหวกุ้ยเฟินสอนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมสิบแปดมาหลายปี ถึงจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นครูระดับเหรียญทอง แต่ก็นับว่าเป็นครูชื่อดังคนหนึ่ง อย่างน้อยๆ นักเรียนที่เธอสอน ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงเป่ยได้ไม่น้อย
"เธออย่าเพิ่งพูด!"
โหวกุ้ยเฟินก้มหน้าก้มตาตรวจข้อสอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ขัดจังหวะการร่ายมนตร์ของหลินลั่วซะงั้น
ฟึ่บๆๆ —
เครื่องหมายถูกถูกขีดลงไปทีละข้อๆ อย่างต่อเนื่อง
ข้อสอบปรนัยถูกหมด ข้อสอบอัตนัยก็ไม่มีปัญหา พาร์ตการอ่านเพื่อความเข้าใจได้คะแนนเต็ม ส่วนเรียงความข้อสุดท้าย สมบูรณ์แบบ!
เฮ้!
โหวกุ้ยเฟินเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาเป็นประกายจ้องมองหลินลั่ว
"ไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ! ฉันสอนหนังสือมาตั้งหลายปี ก็มีวันที่มองคนผิดพลาดเหมือนกันแฮะ!"
หลินลั่วถูกจ้องจนรู้สึกหนังหัวชาหนึบ
ครูโหว ครูช่วยเก็บอาการหน่อยสิ สายตาครูตอนนี้เหมือนนางเสือร้ายเลยนะ ครูจะกินคนหรือไง!
"ครูครับ ผมอยากขอคำชี้แนะว่าเรียงความต้องเขียนยังไงครับ"
"อืม เรียงความของเธอมันยังดูแข็งๆ ไปสักหน่อยจริงๆ แต่ถ้าใช้แค่รับมือกับการสอบก็ถือว่าเพียงพอแล้ว ตรงนี้ควรจะเป็นแบบนี้ แบบนี้ แล้วก็แบบนี้ ส่วนสุดท้ายก็แบบนี้..."
โหวกุ้ยเฟินถือปากกา แล้วเริ่มอธิบายเรียงความให้หลินลั่วฟังเสียงเบา
ทั้งห้องสอบตกอยู่ในความเงียบกริบ!
หลายคนมองดูศิษย์อาจารย์สองคนที่โพเดียมด้านหน้าด้วยความงุนงง
เดี๋ยวนะ ทำไมพวกคุณถึงได้คุยกันซะงั้นล่ะ!
นี่มันการสอบไม่ใช่เหรอ?
ดวงตากลมโตน่ารักของฉู่เจียวเจียวเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ
ตาของเจินจื่อคังยิ่งเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากแว่นตา
เดี๋ยวนะ แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ!
ถามกันสดๆ กลางห้องสอบ แถมครูยังอธิบายให้อีกต่างหาก!
[ภารกิจ: เข้าพบอาจารย์ชื่อดัง และได้รับคำชี้แนะอย่างจริงจังจากอาจารย์ รางวัล: ฝ่ามือมหาวัชระ (สำเร็จแล้ว)]
ฝ่ามือมหาวัชระ!
ยอดวิชาของวัดเส้าหลินฝ่ายใต้!
วิชานี้ฝึกฝนทั้งภายในและภายนอก เมื่อฝึกสำเร็จจะสามารถฟาดอิฐบดหินให้แตกกระจายได้ เมื่อนำมาใช้ในการต่อสู้มือเปล่า จะมีอานุภาพไร้ขีดจำกัด
ให้ตายเถอะ วันหลังตอนปัดฝุ่นคงต้องระวังหน่อยแล้ว ไม่งั้นถ้าเผลอปัดโดนคนอาจจะตบคนตายได้เลย!
หลินลั่วรำพึงในใจ
"ฟังเข้าใจไหม?"
"เข้าใจแล้วครับ! ครูอธิบายได้ดีมากเลย ผมฟังเข้าใจหมดเลยครับ!"
หลินลั่วชูนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างขึ้นมาด้วยใบหน้าจริงใจ
มุมปากของโหวกุ้ยเฟินกระตุก ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่
ฉันสอนได้ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?
ก็จริงนะ ไม่อย่างนั้นคะแนนภาษาอังกฤษของเด็กคนนี้จะพุ่งพรวดขึ้นมาขนาดนี้ได้ยังไง
ต้องเป็นเพราะการสอนอย่างเหน็ดเหนื่อยของฉันได้ผลแล้วแน่ๆ
"อืม เธอกลับไปทบทวนให้ดีๆ อีกรอบนะ ถ้ายังมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจ ก็มาถามครูได้ตลอดเวลาเลย"
"ครับๆ ขอบคุณครับครู!"
โหวกุ้ยเฟินพยักหน้า ยิ้มอย่างเมตตาปรานีเป็นที่สุด
หลินลั่วถือกระดาษข้อสอบ แล้วรีบเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง
เจินจื่อคัง ฉู่เจียวเจียว และเพื่อนนักเรียนที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างก็มองหลินลั่วด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี
ในหัวเล็กๆ ของพวกเขาว่างเปล่าไปหมด
เป็นไปไม่ได้!
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
……