บทที่ 607 - ศิษย์น้อง ข้าชอบนิสัยเจ้าจริงๆ!

บทที่ 607 - ศิษย์น้อง ข้าชอบนิสัยเจ้าจริงๆ!

จางหยางไม่ปริปากพูดจา ปล่อยหมัดกระหน่ำซัดเข้าใส่เย่ซานไม่ยั้ง

ทุกครั้งที่เกิดการปะทะ เลือดเนื้อบนหมัดของเย่ซานก็จะปริแตกออก

ไม่เพียงเท่านั้น ไม่ว่าจะโดนหมัดตรงไหน เลือดเนื้อก็สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้องสอบสวน

"ปะ... เป็นไปได้อย่างไร ท่านพี่ของข้าบรรลุถึงระดับเนื้อจินกังแล้ว แถมยังได้รับมรรคผลผิวหนังซ่าตั๋วด้วยซ้ำ..."

เย่ฮ่าวหงเบิกตาโพลงมองดูภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจางหยางที่อยู่เพียงระดับผิวหนังซ่าตั๋ว จะสามารถต่อกรกับพี่ชายของเขาได้อย่างสูสี

ยิ่งไปกว่านั้น ยังดูเหมือนจะเป็นต่ออยู่นิดๆ ด้วยซ้ำ นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เย่เสวี่ยที่อยู่ด้านข้างได้ยินเสียงพึมพำของอันหรูอี้ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "หรูอี้ นี่หรือคือพลังสั่นสะเทือน?"

นางรู้ดีว่าพลังสั่นสะเทือนคือปมในใจของเพื่อนสนิทมาโดยตลอด

เมื่อปีก่อนๆ เพราะความใจร้อนอยากสำเร็จวิชาโดยเร็ว ทำให้อันหรูอี้ฝึกฝนคัมภีร์ฝึกผิวหนังพุทธะไม่สำเร็จ จนต้องหันไปฝึกวิชาอื่นแทน

เป็นเหตุให้นางไม่สามารถบรรลุพลังสั่นสะเทือน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำสายของกู่ชวนซ่างเหรินได้

"ย๊าก~"

เย่ซานที่ถูกกดดันตั้งแต่ต้นจนจบ บังเกิดความโกรธเกรี้ยวขึ้นในใจ

เขาคำรามลั่น เลือดเนื้อบนร่างกายเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต เพียงไม่นานก็ขยายร่างกลายเป็นสัตว์ประหลาดกล้ามเนื้อสูงสามเมตร

"ตายซะเถอะ! จางหยาง..."

เหวินโม่ที่เดิมทีกำลังรอดูเรื่องสนุกของเย่ซานอยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขากระทืบเท้า "เย่ซาน เจ้ากล้ารึ!"

ทว่าเพิ่งจะขยับตัว ก็ถูกพลังสายหนึ่งดึงกระชากกลับมาเสียก่อน

เหวินโม่หันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นเย่เสวี่ยที่กำลังยืนยิ้มกริ่มมองเขาอยู่

"พวกเจ้าถึงกับ..."

เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนกลุ่มนี้จะกล้ามาทำกำเริบเสิบสานในหอกฎระเบียบ

หากจางหยางได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็ เรื่องคงจะบานปลายแน่

"ศิษย์พี่อัน ที่นี่คือหอกฎระเบียบนะ ท่านไม่กลัวว่าท่านเจ้าหอจะลงโทษหรือขอรับ?"

เมื่อได้ยินคำถามของเหวินโม่ อันหรูอี้ก็ปรายตามองเขาด้วยความเย็นชาโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

ในขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอยู่ หมัดของเย่ซานก็พุ่งเข้ามาถึงตรงหน้าจางหยางแล้ว

แววตาของจางหยางหดเกร็ง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แฝงอยู่ในหมัดนั้น

ทว่าไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกว่าตัวเองน่าจะ... รับมือไหว

"ตายซะ!"

หมัดที่อาบไล้ด้วยแสงสีทองพุ่งสวนกลับไปหาเย่ซาน พลังสั่นสะเทือนถูกรีดเค้นออกมาจนถึงขีดสุด

ทันทีที่ปะทะกัน หมัดของจางหยางก็ทำหน้าที่ดุจสว่านเจาะไชเข้าใส่เย่ซานอย่างต่อเนื่อง

ชั่วพริบตาเดียว เลือดสดๆ และเศษเนื้อก็สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ...

ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน มัดกล้ามเนื้อที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ กลับช่วยลดทอนอานุภาพของพลังสั่นสะเทือนลงได้

'นี่สินะ... ระดับเนื้อจินกัง?'

จางหยางหรี่ตาลง

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ต่อให้มีพลังสั่นสะเทือนคอยช่วยเหลือ ตัวเขาที่อยู่ในระดับผิวหนังซ่าตั๋วขั้นสมบูรณ์ก็ไม่อาจสร้างบาดแผลให้เย่ซานได้แล้ว

"จางหยาง ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า"

"แต่ความเจ็บปวดที่น้องชายข้าได้รับ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสมันเหมือนกัน"

เย่ซานในร่างยักษ์สูงสามเมตรหัวเราะเหี้ยมเกรียมแล้วคำรามลั่น

จางหยางถอยร่นไปด้านหลังสองสามก้าวด้วยแววตาเย็นชา เบื้องหลังของเขาปรากฏเปลวไฟสุริยันแท้จริงลุกโชนขึ้น เปลวไฟนั้นเริ่มควบแน่นกลายเป็นรูปร่าง...

"หึ... วิชาอาคมรึ? คงจะเป็นวิชาที่เจ้าเรียนมาก่อนจะเข้าวิหารราชันโอสถสินะ?"

เย่ซานแค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน "เจ้าไม่รู้หรือว่าผู้ฝึกกายาอย่างพวกเราวิหารราชันโอสถ ไม่เคยเกรงกลัววิชาอาคมเลยแม้แต่น้อย?"

"วิชากระจอกๆ... ตายซะ!"

แขนของเย่ซานเริ่มปูดโปน เส้นเลือดบนหมัดปูดโปนเด่นชัด เขาพุ่งเข้าโจมตีจางหยางอย่างดุดัน

ปัง~

ฝ่ามือข้างหนึ่งคว้าหมัดของเย่ซานเอาไว้แน่นตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

"อะ... อะไรกัน?"

เย่ซานมองฝ่ามือที่โผล่มาอย่างกะทันหัน ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นผู้มาเยือน รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งอย่างรุนแรง "ฝะ... ฝูซู่!"

บนใบหน้าของฝูซู่ปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น "หึหึ... มาตีศิษย์น้องของข้าถึงในถิ่นของข้าเลยรึ?"

"ดี ดี ดี..."

"ไม่ใช่... ไม่..."

ฝูซู่ไม่ปล่อยให้เย่ซานมีโอกาสอธิบาย เขาชูหมัดที่อาบไล้ด้วยแสงสีทองขึ้น ก่อนจะซัดเข้าใส่ศีรษะของเย่ซานเต็มแรง จนหัวผลุบหายเข้าไปในช่องอก

ทว่าเขายังไม่หยุดเพียงเท่านั้น หมัดแล้วหมัดเล่ากระหน่ำซัดเข้าใส่ร่างยักษ์สูงสามเมตรของเย่ซานไม่ยั้ง

ตูม~

ตูม~

ตูม~

ทั่วทั้งห้องสอบสวนเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"พอได้แล้ว!"

เย่เสวี่ยคลายมือที่ควงแขนอันหรูอี้ออก เอ่ยเสียงขรึมด้วยใบหน้าดำคร่ำเครียด

ฝูซู่ชะงักมือที่กำลังจะซัดลงไป หันไปมองเย่เสวี่ย "โย่ เย่เสวี่ย ไม่ยอมอยู่แต่ในวิหารเสวี่ยเยี่ยของเจ้า กลับมาวางก้ามอวดเบ่งที่หอกฎระเบียบของข้าเนี่ยนะ"

"นี่เจ้าไปกินขี้เสือดาวเกล็ดเงิน หรือว่าดื่มน้ำล้างเท้าของหนอนหมื่นปีมากันแน่?"

"ถึงได้ใจกล้าหน้าด้านขนาดนี้..."

"ฝูซู่ เจ้า..."

เย่เสวี่ยโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง พลังพุทธะบนร่างเริ่มก่อตัวขึ้น

"อยากสู้รึ? ข้าก็จัดให้..."

ฝูซู่ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแปดซี่ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

อันหรูอี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตบหลังมือเย่เสวี่ยเบาๆ เพื่อให้นางใจเย็นลง

"ศิษย์พี่ฝูซู่ เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดนะเจ้าคะ สาเหตุของเรื่องมันลึกซึ้งมาก ไม่ใช่แค่คำพูดประโยคเดียวจะอธิบาย..."

เพียะ~

ไม่มีใครมองเห็นการลงมือของฝูซู่ได้ทัน ทว่าบนใบหน้าของอันหรูอี้กลับปรากฏรอยนิ้วมือห้าสายให้เห็นอย่างชัดเจน

เงียบกริบ ทั่วทั้งห้องสอบสวนเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นลงพื้น

"ฝูซู่ เจ้า..."

เย่เสวี่ยเห็นเพื่อนสนิทของตนถูกหยามเกียรติเช่นนี้ ดวงตาก็แดงก่ำ พลังพุทธะรอบกายเริ่มแผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง

"เจ้าอะไรของเจ้า ถ้าขืนพูดอีกคำล่ะก็ ฝ่ามือต่อไปจะไปอยู่บนหน้าเจ้าแน่"

แม้ฝูซู่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่ากลับไม่มีใครกังขาในความน่าเชื่อถือของคำพูดนี้เลย

"งั้นก็เข้ามาสิ!"

ยามนี้เย่เสวี่ยไม่สนอะไรอีกแล้ว

อันหรูอี้กระตุกแขนเสื้อเย่เสวี่ยเบาๆ พลางส่ายหน้า

นางรู้ดีว่าเย่เสวี่ยไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฝูซู่

"ศิษย์พี่ ข้าเพียงแค่ปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัดนะเจ้าคะ!"

"ปฏิบัติตามกฎรึ? หึ... แล้วจะมีวันที่ข้าทำตามกฎบ้าง เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าก็อย่ามาคร่ำครวญขอความเห็นใจก็แล้วกัน"

ฝูซู่ไม่แม้แต่จะปรายตามองอันหรูอี้ ราวกับว่านางไม่ใช่ศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน

เลือดเนื้อของเย่ซานเริ่มขยับเขยื้อนซ่อมแซมตัวเอง เผยให้เห็นถึงพลังการฟื้นฟูของระดับเนื้อจินกัง

ทว่าหลักๆ เป็นเพราะฝูซู่ไม่ได้ลงมือถึงตาย

ตูม~

ฝูซู่อัดหมัดลงไปอีกครั้ง "ข้าอนุญาตให้มึงขยับแล้วหรือไง?"

ก้อนเลือดเนื้อของเย่ซานแน่นิ่งไปในทันที

"ศิษย์น้อง สัมผัสดีทีเดียว เจ้าอยากจะลองดูไหม!"

ฝูซู่หันมายิ้มถามจางหยาง

"เอาสิขอรับ!"

จางหยางคลี่ยิ้มกว้าง

เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมกลืนความโกรธลงคออยู่แล้ว

เปลวไฟสุริยันแท้จริงเบื้องหลังเริ่มควบแน่นกลายเป็นกระบี่เหินเล่มแล้วเล่มเล่า ทว่าเนื่องจากห้องสอบสวนมีขนาดเล็ก จึงสร้างขึ้นมาได้เพียงร้อยเล่มเท่านั้น

แต่ถึงกระนั้น มันก็อัดแน่นจนเต็มพื้นที่ห้องสอบสวนแล้ว

เพียงแค่คิด กระบี่สุริยันบริสุทธิ์ก็พุ่งทะยานเข้าหาเย่ซานทันที

ชั่วพริบตา คลื่นความร้อนก็แผ่กระจาย กระบี่เหินประดุจการลงทัณฑ์เฉือนเนื้อ เฉือนเอาเลือดเนื้อของเย่ซานออกไปอย่างต่อเนื่อง

เพียงไม่นาน ร่างของเย่ซานก็เผยให้เห็นกระดูกพุทธะสีทองอร่าม

แน่นอนว่าการทำเช่นนี้ไม่อาจสังหารเย่ซานได้ ทว่าความเจ็บปวดที่ได้รับย่อมไม่น้อยเลย

ยามนี้ เย่ซานที่ถูกกระบี่เหินพุ่งทะลวงร่าง กำลังชักกระตุกอย่างรุนแรง

"ดี ข้าชอบนิสัยของศิษย์น้องจริงๆ"

ฝูซู่หัวเราะร่วน ตบไหล่จางหยางเบาๆ

"ขอบคุณมากขอรับศิษย์พี่ ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องเจ็บปวดในตอนนี้คงจะเป็นข้าแทนแล้ว..."

จางหยางค้อมตัวลง ยิ้มขื่น

"เฮ้ย... ศิษย์พี่ศิษย์น้องอย่างเราจะมาเกรงใจอะไรกัน นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะบรรลุระดับหกขั้นสมบูรณ์แล้ว ดูท่าข้าคงเตรียมยาลูกกลอนฝึกผิวหนังมาเสียเปล่าแล้วล่ะ..."

ฝูซู่หยิบขวดหยกใบใหญ่ออกมาจากแหวนมิติ ดูจากขนาดแล้ว น่าจะมีไม่ต่ำกว่าห้าสิบเม็ด

แววตาของจางหยางฉายแววซาบซึ้งใจ "ลำบากศิษย์พี่แล้วขอรับ"

"เรื่องแค่นี้เอง ไว้คราวหน้าข้าค่อยเอายาลูกกลอนเลือดเนื้อมาแลกกับเจ้ายาลูกกลอนฝึกผิวหนังก็แล้วกัน"

ทั้งสองสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ ราวกับไม่เห็นอันหรูอี้ เย่เสวี่ย และคนอื่นๆ อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย...

(จบแล้ว)