บทที่ 171 ไม่มีอะไรเลยนั่นแหละคือมีทุกอย่าง!

“พอถึงเวลานั้น คุณช่วยมาคุมงาน...”

แต่ก่อนที่เอียนจะทันพูดจบ โรบินที่อุ้มลูกอยู่ก็ส่งตัวลูกน้อยให้ไอน์ที่เดินเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที จากนั้นเธอก็โอบรอบคอเอียน แววตาอ่อนโยนเปี่ยมรักราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิขณะจ้องมองเขา

“ที่รักคะ จูบฉันหน่อย!”

เอียน: “...?!”

ไอน์: “...?!”

แต่ก่อนที่เอียนจะทันตอบสนอง โรบินที่อดใจไม่ไหวอีกต่อไปก็ประทับจูบเขาโดยตรง ปล่อยให้ไอน์ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

เธอก้มลงมองทารกน้อยในมือ ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยว่าพ่อแม่เพิ่งจะส่งตัวเองมาให้คนอื่น และกำลังโบกไม้โบกมืออ้อแอ้ๆ อย่างร่าเริง

จากนั้นเธอก็มองดูคนสองคนตรงหน้า แก้มขึ้นสีระเรื่อ แต่เธอก็ยังคงอุ้มเด็กน้อยและถอยห่างออกมาดูอยู่เงียบๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง โรบินผละออกจากเอียนโดยที่มือยังคงโอบรอบคอเขาอยู่ เธอยิ้มและส่ายหน้า

“ไม่ค่ะ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว โอฮาร่าในความทรงจำจริงๆ แล้วก็ไม่ได้วิเศษขนาดนั้นหรอก”

กวาดสายตามองสภาพแวดล้อมที่ยังสร้างไม่เสร็จ เธอหันกลับมามองเอียนอีกครั้ง

“ที่นี่ไม่ใช่โอฮาร่าอีกต่อไปแล้ว แต่นี่คือบ้านของเราค่ะ ที่รัก”

ใช่แล้ว นี่คือบ้านหลังใหม่สำหรับเธอ เอียน และอาเรีย

ส่วนโอฮาร่า มันเป็นเพียงเรื่องของอดีต

ในขณะที่โรบินจ้องมองเอียนด้วยดวงตาที่คลอหน่วย และเอียนส่งยิ้มตอบกลับ จู่ๆ หัวหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาข้างๆ จ้องมองพวกเขาด้วยความสงสัยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“คุณเอียน ทำอะไรกันอยู่เหรอ?”

โรบิน: “...”

เอียน: “...”

เมื่อเห็นหน้าตาอยากรู้อยากเห็นของเอส ทั้งสองก็เงียบกริบและผละออกจากกันอย่างใจเย็น ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เอียนผลักหน้ากวนๆ ของเอสออกไปแล้วพูดอย่างหงุดหงิด

“นี่มันเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่ควรยุ่ง”

“เด็ก? ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ!”

เอสที่ถูกผลักออกเกาหัวแก้เก้อ เขาไม่สนใจเรื่องเมื่อกี้แล้วหันไปมองรอบๆ ด้วยความสนใจ

“งั้นนี่ก็คือฐานทัพใหม่ของเราเหรอ? แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลยนะ”

“ไม่มีอะไรเลยนั่นแหละคือมีทุกอย่าง!”

เอียนพูดอย่างสบายๆ

“อยากได้อะไร เราก็สร้างขึ้นมาได้!”

“อ๋า งั้นเหรอ? สุดยอดไปเลย”

ได้ยินแบบนั้น เอสก็กระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก

“งั้นสร้างโรงฝึกได้มั้ย? ฉันอยากเข้าไปฝึกในนั้น!”

“สร้าง!”

ด้วยอารมณ์ดี เอียนไม่ขัดศรัทธาและโบกมืออย่างใจป้ำ

“เราจะสร้างให้ใหญ่เบิ้มเลย!”

“เจ๋งไปเลย คุณเอียน! ป๋ามาก!”

ฉากนี้ทำเอาคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ตาลุกวาว และรีบกรูเข้ามามุง

“สร้างโรงพยาบาลได้มั้ยครับ?”

“ได้สิ!”

“คุณเอียน ถ้าเป็นไปได้ สร้างโบสถ์ได้มั้ยคะ?”

“ไม่มีปัญหา!”

“ลุงเอียน! หะ-หะ-หนูอยากได้บ้านขนมหวาน!”

“อันนั้นยากหน่อย แต่ก็พอเป็นไปได้!”

“บอส ผมอยากได้บ้านหลังใหญ่ คฤหาสน์โตๆ แล้วก็แต่งงานมีเมีย!”

“บ้านกับคฤหาสน์น่ะได้ แต่เมียต้องหาเอาเองนะ”

“โธ่ ผม...”

“อะไร นายอยากให้ชั้นสร้างวิหารเทพเจ้าสายฟ้าให้รึไง?”

“ใครมันจะไปอยากได้ของพรรค์นั้น!”

เอเนลบ่นหน้ามุ่ย จากนั้นก็มองเอียนอย่างคาดหวัง

“ข้าอยากสร้างเรือ ‘อาร์ค แม็กซิม’ !”

“ไสหัวไป!”

“แก!! ทำไมถึงไม่ได้วะ?!”

“ทำไมถึงไม่ได้? แกไม่รู้จริงๆ เรอะ?”

เอียนพูดอย่างหงุดหงิด

“อาร์ค แม็กซิม? ชั้นไม่มีทองคำเยอะขนาดนั้นมาสร้างเรือให้แกหรอกเว้ย!”

“ทองคำ... นั่นมันทองคำของข้านะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เมื่อเอเนลโวยวาย ทุกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

แม้แต่ไอน์ที่อุ้มอาเรียอยู่ก็อดขำไม่ได้ ความกังวลของเธอทุเลาลงมากเมื่อเห็นภาพบรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้เข้าไปร่วมวงด้วยก็ตาม

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างๆ เธอ

“ทำไมไม่เข้าไปล่ะ? เธอไม่มีอะไรที่อยากได้บ้างเหรอ?”

ไอน์: “...?!”

ไอน์สะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติ เธอมองโรบินที่อยู่ข้างๆ แล้วมองกลับไปที่เอียน มุมปากยกยิ้มจางๆ

“ฉัน... ฉันจะรอให้อาจารย์เซเฟอร์กลับมาก่อนค่ะ!”

“เธอกังวลเรื่องอาจารย์เซเฟอร์สินะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น โรบินก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงแค่ยิ้มและมองไปข้างหน้า

“ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้ามีอันตรายจริงๆ เอียนจะต้องรีบออกไปตามหาอาจารย์เซเฟอร์แน่นอน”

ไอน์: “...”

ได้ยินแบบนั้น ไอน์ก็เงียบไป แต่เพียงครู่เดียว เธอก็ยิ้มและพยักหน้า

“ฉันรู้ค่ะ ฉัน... ฉันก็เชื่อว่าเอียนจะทำแบบนั้นแน่นอน”

หลังจากรับบทเป็นเทวดาผู้เสกสรรค์ความปรารถนาอยู่พักหนึ่ง ทุกคนก็เริ่มเดินชมฐานทัพใหม่อย่างตื่นเต้น

แน่นอนว่าบนเกาะไม่มีอะไรให้ดูมากนัก พื้นที่ที่ต้องก่อสร้างยังไม่เสร็จ และสำหรับสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังในอดีตของโอฮาร่า... ล้วนถูกทำลายไปในภัยพิบัติครั้งนั้นหมดแล้ว

กาลเวลาล่วงเลย และเมื่อไม่มีใครดูแล สถานที่เหล่านั้นถ้าไม่ทรุดโทรมรกร้าง ก็ถูกปกคลุมไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ กลายเป็นป่ารกทึบไปหมด

แต่อาจเป็นเพราะเพิ่งมาถึง กำลังใจของทุกคนเลยค่อนข้างดี แม้จะไม่มีอะไรให้ดูมากนัก พวกเขาก็ยังเดินทัวร์รอบเกาะกันอย่างมีความสุข

และเมื่อมีโรบินอยู่ด้วย แม้กาลเวลาจะลบเลือนเกือบทุกอย่างที่โอฮาร่าเคยมี แต่ร่องรอยบางอย่างยังคงหลงเหลืออยู่ภายใต้ร่มเงาแห่งเวลา

เมื่อไหร่ที่พวกเขาเจออะไรน่าสนใจ โรบินก็จะรับบทไกด์นำเที่ยว เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับทิวทัศน์ของโอฮาร่าในอดีตให้ทุกคนฟัง

ความงามของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งโบราณคดีที่สูญหายไปกับกาลเวลา

ด้วยคำบอกเล่าของโรบิน ทุกคนรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปเยือนดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งโบราณคดีในอดีต สัมผัสถึงภูมิปัญญาและความงดงามของสถานที่แห่งนี้ โดยเฉพาะคุมะ... ไม่รู้ทำไม เขาถึงตั้งใจฟังอย่างจริงจังเป็นพิเศษ

ไม่นาน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง และได้เวลาพักผ่อน แม้พื้นที่ส่วนใหญ่จะยังสร้างไม่เสร็จ แต่อย่างน้อยก็มีที่ซุกหัวนอน

ทุกคนมาถึงพื้นที่พักผ่อน แต่ยังไม่ยอมนอนกันทันที

ด้วยความตื่นเต้น พวกเขาประกาศว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองครั้งแรกที่ฐานทัพใหม่

แม้เอียนตั้งใจจะรีบเข้านอน แต่พอเห็นทุกคนคึกคักกันขนาดนี้ เขาเลยไม่อยากขัดศรัทธาและตอบตกลง

ทว่า เพราะทุกอย่างเร่งรีบ การเตรียมตัวจึงไม่ค่อยพร้อมนัก

งานเลี้ยงจึงค่อนข้างเรียบง่าย แต่ทุกคนก็ยังสนุกสนานไปกับการเฉลิมฉลองครั้งแรกที่ฐานทัพใหม่

จนกระทั่งดึกดื่น หลังจากคนส่วนใหญ่เมามายกันหมดแล้ว เอียนถึงได้แอบหนีกลับไปพักผ่อน

ส่วนโรบิน เธอพาลูกไปนอนตั้งแต่กลางงานเลี้ยงแล้ว

แต่ขณะที่เอียนกำลังเดินไปที่ห้อง เขาเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นร่างหนึ่งยืนเงียบๆ มองดวงจันทร์อยู่ในลานบ้าน เขาลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหา

ที่พักของพวกเขาเป็นอาคารหกชั้น เดิมทีเขาขอให้จีนี่สร้างบ้านง่ายๆ ไว้ทำเป็นสำนักงานในอนาคต แต่จีนี่ดันเล่นใหญ่สร้างตึกหกชั้นแถมจ้างสถาปนิกมือหนึ่งมาออกแบบให้อีกต่างหาก

แน่นอนว่าก็ดีแล้ว มันอยู่อาศัยสบายดี

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═