บทที่ 161 ข่าวของเอส

เมื่อเขาค้นพบว่าศูนย์ใหญ่กองทัพเรือส่งกองเรือขนาดมหึมาออกไป เขาก็ได้กลิ่นข่าวใหญ่โชยมาแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่ามันจะใหญ่ขนาดนี้ และไม่ใช่แค่เรื่องเดียว แต่มีถึงสองเรื่องใหญ่

เหตุการณ์ที่อาณาจักรเดรสโรซ่า และการที่หัวหน้าครูฝึกออกจากกองทัพเรือ ไม่ว่าเรื่องไหนเพียงเรื่องเดียวก็เพียงพอที่จะสั่นสะเทือนท้องทะเลได้แล้ว

แต่วันนี้... ทั้งสองเรื่องเกิดขึ้นพร้อมกัน

เขาจินตนาการเห็นใบหน้าตกตะลึงของผู้คนทั่วท้องทะเลเมื่อได้อ่านข่าววันพรุ่งนี้ออกเลย

“เปลี่ยนพาดหัวข่าวบทความที่สอง เน้นย้ำเรื่องหัวหน้าครูฝึกแห่งกองทัพเรือ และบอกใบ้เป็นนัยๆ ถึงความเป็นไปได้ที่จะเกิดการแตกแยกภายในศูนย์ใหญ่กองทัพเรือ”

“ท่านประธานครับ หัวหน้าครูฝึกแค่ลาออกจากศูนย์ใหญ่เฉยๆ ไม่น่าจะร้ายแรงถึงขั้นเรียกว่าการแตกแยกนะครับ?”

“หุบปากไปเลย เจ้าโง่! ทำตามที่ชั้นสั่งก็พอ มันก็แค่การคาดเดาเท่านั้นแหละ”

มอร์แกนส์ไม่ลังเลที่จะใช้ปีกตบหัวพนักงานที่กล้าตั้งคำถาม

“อย่าดูถูกหัวหน้าครูฝึกคนนั้นเชียว! เขาคือคนที่ปั้นนายทหารระดับสูงของกองทัพเรือมาแล้วกว่าครึ่งค่อนกองทัพ! แล้วก็ โบนัสเดือนนี้ของแกเป็นโมฆะ”

“หา?!”

“รีบกลับไปทำงานได้แล้ว! ไม่งั้นโบนัสเดือนหน้าก็จะอดไปด้วย!”

หลังจากเตะพนักงานที่ยังยืนงงออกไป มอร์แกนส์ก็ตะโกนต่อด้วยความตื่นเต้น

“ทุกคน ตั้งใจทำงาน! ถ้าพวกแกส่งหนังสือพิมพ์ออกไปได้ก่อนรุ่งสาง เดือนนี้ชั้นจะเบิ้ลโบนัสให้สองเท่า!”

“เยี่ยมไปเลยครับท่านประธาน!”

“ท่านประธานครับ ใบประกาศจับจากศูนย์ใหญ่กองทัพเรือ...”

ในขณะที่พนักงานกำลังโห่ร้องสรรเสริญบอสใจป๋า พนักงานอีกคนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมปึกเอกสาร

“ใบประกาศจับใบใหม่? เร็วขนาดนั้นเลย?”

มอร์แกนส์ทำหน้าแปลกใจและรับเอกสารมา

เมื่อเห็นชื่อ ‘เอียน’ เขียนอยู่บนนั้น ดวงตาของเขาก็ไหววูบ เขาไม่ได้ไม่คุ้นเคยกับหมอนี่ที่เพิ่งก่อเรื่องวุ่นวายเมื่อเร็วๆ นี้

มองไล่ลงมา เมื่อเห็นตัวเลขเรียงกันเป็นพรืด มอร์แกนส์ก็หรี่ตาลง

“ฮ่าฮ่าฮ่า อดีตเรือโทเกษียณอายุจากเวสต์บลู ได้ค่าหัวสูงขนาดนี้เลยเรอะ? ดูเหมือนศูนย์ใหญ่กองทัพเรือจะให้ค่าเจ้าเด็กนี่มากจริงๆ!”

“แล้วฉายานี่... รัฐบาลโลกต้องการให้คนทั้งทะเลจ้องล่าหัวหมอนนี่รึไง? มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่? รีบไปพิมพ์ใบประกาศจับเร็วเข้า! ชั้นต้องการให้หนังสือพิมพ์เสร็จก่อนค่ำ!”

ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อรัตติกาลมาเยือน ฝูงนกส่งข่าว ก็บินออกไป พวกมันจะส่งหนังสือพิมพ์ไปทั่วทุกมุมโลกในยามรุ่งสาง

...

อาณาจักรโกอา หมู่บ้านฟูชา

เป็นเวลาระยะหนึ่งแล้วที่เอสหายตัวไป แต่ชาวบ้านก็ยังไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน

ถ้าไม่ใช่เพราะท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของการ์ปที่ทำให้พวกเขาเบาใจลงได้บ้าง ป่านนี้พวกเขาคงไปแจ้งความเรื่องเอสหายกับกองทัพเรือในพื้นที่ไปแล้ว

กระนั้น หลังจากผ่านไปหลายวันโดยไม่เจอตัว ทุกคนก็ยังคงกังวลอยู่ดี

โดยเฉพาะลูฟี่... ตอนแรกเขาดีใจที่ได้กินอาหารส่วนของสองคนเพราะเอสไม่อยู่ แต่ไม่นานเขาก็เริ่มซึมเศร้าและไร้ชีวิตชีวา

“ลูฟี่ ไม่ต้องห่วงนะ ในเมื่อคุณการ์ปไม่กังวล แสดงว่าเอสต้องปลอดภัยแน่นอนจ้ะ”

มากิโนะยิ้มอย่างอ่อนใจขณะรินน้ำผลไม้ให้ลูฟี่

“บางทีเอสอาจจะแค่ออกเรือไปก่อนกำหนดก็ได้”

“ไม่มีทาง ถ้าเอสจะออกเรือ เขาต้องบอกฉันสิ! แล้วมันก็ยังไม่ถึงเวลาที่เราตกลงกันว่าจะออกทะเลด้วย”

ลูฟี่ก้มหน้ามองแก้วน้ำพลางพูดด้วยความกังวล

“เอสต้องโดนไอ้เจ้าบ้าที่ไหนสักคนลักพาตัวไปแน่ๆ”

“บางทีอาจจะกะทันหันเกินไปจนเขาไม่มีเวลาบอกลาก็ได้ คุณการ์ปน่าจะรู้เรื่อง เดี๋ยวครั้งหน้าเขากลับมาเราค่อยถามดูกันนะ”

แม้มากิโนะจะกังวลเหมือนกัน แต่เธอก็ยิ้มและลูบหัวลูฟี่

“วันนี้ฉันจะเตรียมมื้อเที่ยงไว้สองที่เหมือนเดิมนะ ถ้าเอสยังไม่กลับมา เธอก็กินส่วนของเขาได้เลย”

“ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

นับเป็นครั้งแรกที่แม้แต่อาหารก็ยังดึงดูดใจลูฟี่ไม่ได้

“เอสไม่อยู่ ฉันกินไม่ลงหรอก...”

แต่ก่อนที่ลูฟี่จะพูดจบประโยค...

“เจอเอสแล้ว!!”

เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นดังมาจากทางเข้าบาร์ ลูฟี่และมากิโนะเงยหน้าขึ้นเห็นหญิงร่างท้วมผมหยิกสีส้มกำลังโบกหนังสือพิมพ์และวิ่งเข้ามา

ก่อนที่เธอจะถึงเคาน์เตอร์ เงาร่างหนึ่งก็กระโจนใส่เธอจนเกือบล้ม

เมื่อเห็นร่างที่เกาะหนึบอยู่กับตัว เธอตะโกนอย่างหงุดหงิด

“เจ้าเด็กบ้า! ปล่อยนะ!”

“เอสอยู่ไหน ดาดัน?”

ลูฟี่เกาะขาของดาดันแน่น

“บอกมาสิ เอสอยู่ไหน?”

“ลูฟี่ ใจเย็นๆ ก่อน!”

มากิโนะพูดอย่างระอาใจ แล้วหันไปมองดาดันด้วยสายตามีความหวัง

“ดาดัน เอสอยู่ไหนเหรอ? ลูฟี่เป็นห่วงมากเลยนะ”

“เอสปลอดภัยดี”

ดาดันสะบัดลูฟี่ออก แล้วกางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“เห็นมั้ย? เจ้าเด็กนั่นแค่แอบออกทะเลไปแล้วเท่านั้นเอง”

ทันทีที่เธอพูดจบ ลูฟี่และมากิโนะก็ชะโงกหน้าเข้าไปดู เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยนั่งยองๆ อยู่บนราวระเบียงเรือ กดหมวกใบเก่งปิดหน้า ทั้งคู่ก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

“เจอแล้ว! เอสจริงๆ ด้วย! เจ้าบบ้านั่น แอบหนีไปก่อนโดยไม่บอกกันเลยนะ!”

“เขาอาจจะไม่มีเวลาจริงๆ ก็ได้นะ”

มากิโนะยิ้ม พยายามปลอบลูฟี่ที่กำลังโวยวาย จากนั้นเธอก็มองกลับไปที่หนังสือพิมพ์แล้วพูดว่า

“ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคืนนั้นใครเป็นคนพาเอสไป”

“หือ? รู้แล้วเหรอ? ใครอ่ะ?”

“เธอก็รู้จักเขานะ”

มากิโนะชี้ไปที่อีกร่างหนึ่งในรูปภาพแล้วยิ้ม

“ดูสิ นั่นใคร?”

“คนนี้คือ... หน้าตาคุ้นๆ แฮะ...”

มากิโนะ: “...”

มากิโนะถอนหายใจเบาๆ ขณะดูลูฟี่พยายามนึกให้ออกว่าเป็นใคร

แต่ก่อนที่เธอจะพูด...

“นึกออกแล้ว!”

จู่ๆ ลูฟี่ก็เบิกตากว้าง

“คุณเอียน! คุณเอียนนั่นเองที่แอบลักพาตัวเอสไป! เขาทำแบบนั้นได้ยังไง?”

“บางทีเราอาจจะโทษคุณเอียนไม่ได้หรอกนะ”

มากิโนะนึกถึงรอยยิ้มแปลกๆ ของการ์ปในคืนนั้นแล้วก็รู้สึกโล่งใจ แต่แล้วก็ขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อมองดูหนังสือพิมพ์

“แต่ว่าคุณเอียนกับเอส... ทำไมถึงถูกประกาศจับล่ะ?”

“อิอิอิ เอสมีค่าหัวแล้วเหรอ? เร็วชะมัด!”

ลูฟี่หัวเราะขณะถือหนังสือพิมพ์จ้องมองร่างที่คุ้นเคย

“แต่ในเมื่อเขาแอบออกทะเลไปก่อนฉัน ฉันตัดสินใจแล้ว...”

ดาดัน: “...?!”

มากิโนะ: “...?!”

ดาดันและมากิโนะหันขวับมามองเขาด้วยความตื่นตระหนก

เจ้าเด็กนี่จะออกเรือก่อนกำหนดด้วยรึเปล่า?

แต่ก่อนที่พวกเธอจะได้พูดอะไร ลูฟี่ก็วางหนังสือพิมพ์ลงและมองมากิโนะอย่างจริงจัง

“มากิโนะ เย็นนี้เตรียมอาหารส่วนของเอสไว้ด้วยนะ ฉันจะกินส่วนของหมอนั่นด้วย โทษฐานที่ทิ้งกันไปโดยไม่บอกลา!”

มากิโนะ: “...”

แค่นั้นอะนะ?

...

หมู่บ้านโคโคยาชิ

นามิและชาวบ้านก็กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้อยู่เช่นกัน

“นี่คือคุณเอียน คนที่พาเธอไปเกาะแห่งท้องฟ้าและส่งทหารเรือมาช่วยเราเหรอ?”

โนจิโกะถามด้วยความอยากรู้

“ทำไมเขาถึงถูกทหารเรือตามล่าล่ะ?”

“ไม่รู้สิ”

นามิขมวดคิ้ว ยังคงจ้องมองหนังสือพิมพ์อย่างจริงจัง

“คนแบบนั้นจะไปเป็นที่ต้องการตัวของทหารเรือได้ยังไง?”

“...?!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═