บทที่ 141 การรักษา

“พวกเขาช่วยไม่ได้ แต่นายช่วยได้ ไม่ต้องห่วง เราแค่ต้องการให้นายรักษาคนไข้คนนึง”

“รักษา? ชั้นไม่รู้วิธีรักษาหรอก ไปหาหมอสิ”

“เอาล่ะ ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้หรอก ชั้นบอกแล้วไงว่าไม่ได้มาร้าย”

เมื่อเห็นลอว์ยังคงแสร้งทำเป็นไขสือ เอียนก็พูดอย่างระอาใจ

“เรามาเพื่อรักษาจริงๆ อีกอย่าง นายติดหนี้บุญคุณชั้นอยู่เรื่องนึงนะ ถือซะว่าเป็นการใช้หนี้ก็แล้วกัน”

ลอว์: “...?”

ใครติดหนี้บุญคุณแก?

ชั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกเป็นใคร

มุมปากของลอว์กระตุก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร เขาก็ได้ยินประโยคถัดมา และรูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงทันที

“เวอร์โก้ถูกชั้นฆ่าตายไปแล้ว”

เอียนยิ้มขณะมองสบดวงตาที่เบิกกว้างของลอว์

“ใจเย็นๆ ชั้นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับดอนกิโฆเต้แฟมิลี่ ชั้นมาหานายเพื่อการรักษาจริงๆ”

“แก!”

ลอว์หรี่ตาลงอย่างอันตราย

“แกรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ตอนนี้ช่วยเราได้รึยัง?”

“ใครต้องการการรักษา?”

แม้จะไม่ได้รับคำตอบ แต่ลอว์ก็ได้สิ่งที่ต้องการรู้แล้ว จึงเลิกปิดบัง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า

“ป่วยเป็นโรคอะไร? ชั้นไม่รับประกันว่าจะรักษาได้ทุกโรคนะ”

“ชั้นรู้ ถ้าแม้แต่ผู้ใช้ ‘ผลโอเปะ โอเปะ’ ยังรักษาไม่ได้ ก็คงไม่มีทางอื่นแล้วล่ะ”

พูดจบ เอียนก็หันไปทางชายร่างยักษ์ที่พยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้แทบไม่อยู่

“คุมะ พาบอนนี่ออกมา”

“... ครับ”

คุมะที่ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นได้อีกต่อไป ปิดประตูลงและรีบวางกล่องไม้ที่แบกมาลงกับพื้น

ผลโอเปะ โอเปะ ได้ชื่อว่าสามารถรักษาได้ทุกโรค

นึกไม่ถึงเลยว่าเอียนจะรู้แม้กระทั่งว่าผู้ใช้ผลปีศาจนี้อยู่ที่ไหน?!

บอนนี่... ในที่สุดลูกก็จะได้รักษาแล้ว ถ้าแม้แต่ผลโอเปะ โอเปะยังรักษาไม่ได้... พูดตามตรง เขาคงต้องยอมรับจริงๆ แล้วว่ามันเป็นโรคที่รักษาไม่หาย

แกรก

กล่องไม้ถูกเปิดออก ร่างเล็กๆ ปีนออกมา ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนรอยยิ้มสดใส

“เอ๊ะ? คนเยอะแยะเลย! พ่อจ๋า ที่นี่ที่ไหนคะ? หนูเล่นที่นี่ได้มั้ย?”

“ได้สิลูก รักษาเสร็จแล้วลูกอยากเล่นที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”

ภายใต้สายตาของทุกคน คุมะลูบหัวบอนนี่อย่างอ่อนโยน แล้วหันไปมองเอียน

เมื่อเอียนพยักหน้า คุมะสูดหายใจลึกแล้วถามลอว์ด้วยความประหม่า

“คะ... คุณรักษาเธอได้มั้ยครับ?”

แต่ลอว์ขมวดคิ้วขณะจ้องมองผลึกที่ขึ้นอยู่บนใบหน้าของบอนนี่

“โรคบ้าอะไรที่มีผลึกงอกออกมาในร่างกาย?”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หัวใจที่เต็มเปี่ยมด้วยความหวังของคุมะก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาพูดด้วยความขมขื่น

“มันคือ... ‘โรคเกล็ดไพลิน’ คุณ...”

“พ่อจ๋า ไม่เป็นไรนะ”

เมื่อเห็นคุมะดูเจ็บปวดขึ้นมาทันที บอนนี่ก็กอดขาเขาไว้พร้อมรอยยิ้มสดใส

“ต่อให้รักษาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร หนูแค่อยากอยู่กับพ่อจ๋า”

“บอนนี่ อย่าพูด...”

“หยุด หยุด หยุดเดี๋ยวนี้”

เมื่อเห็นฉากดราม่าเรียกน้ำตาของสองพ่อลูก สีหน้าของลอว์ก็ดำทะมึน

“ใครบอกว่าชั้นรักษาไม่ได้?”

คุมะ: “...?”

“ถึงชั้นจะไม่รู้ว่ามันเป็นโรคอะไร แต่ตราบใดที่ชั้นเอาเชื้อโรคออกจากร่างกายเธอได้ ก็คงไม่มีปัญหา”

ภายใต้สายตาที่จ้องมองมา ลอว์แค่นเสียง

“แต่ถ้าอยากให้ชั้นรักษา คุณต้องช่วยชั้นทำอะไรบางอย่าง”

เมื่อได้ยินว่ารักษาได้ คุมะก็ควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม เขาพูดโดยไม่ลังเล

“อะไรครับ? ไม่ว่าอะไรผมก็จะทำ ต่อให้แลกด้วยชีวิตผมก็ได้ ขอแค่รักษาบอนนี่ได้ ได้โปรดเถอะครับ!”

“พ่อจ๋า!”

“ไม่มีใครอยากได้ชีวิตคุณหรอก”

ลอว์เริ่มหงุดหงิด

“ชั้นแค่ต้องการให้คุณ...”

แต่ขณะที่พูด เมื่อมองดูพ่อลูกตรงหน้า ด้วยเหตุผลบางอย่าง ภาพของใครบางคนก็แวบเข้ามาในหัว

เขาเงียบไป แววตาเปลี่ยนเป็นซับซ้อนขณะมองภาพเบื้องหน้า

“ช่างเถอะ รักษาเสร็จค่อยว่ากัน ถ้าอยากจะคุกเข่า ก็เชิญคุกเข่าไป”

ผู้ชายคนนี้... เพื่อรักษาลูกสาว เขาคงออกตามหาทางรักษาไปทั่วอย่างสิ้นหวังสินะ

ทราฟัลการ์ ลอว์ ไม่ใช่คนที่ชอบยื้อเวลา เมื่อตัดสินใจจะรักษาแล้ว เขาก็ไม่ลังเลและสั่งให้พาคนไข้เข้าไปในห้องผ่าตัดชั่วคราวที่เขาเตรียมไว้

จริงๆ มันก็แค่ห้องธรรมดาๆ อาจจะเป็นห้องนอนของลอว์เองด้วยซ้ำ แต่เมื่อได้ยินคำสั่ง คุมะก็ไม่รีรอ รีบพาบอนนี่เข้าไปข้างในทันที

หลังจากรอคอยมาหลายปี ในที่สุดก็ได้ยินคนบอกว่าสามารถรักษาบอนนี่ได้ ดังนั้นไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้

หลังจากปลอบบอนนี่ที่ดูประหม่าเล็กน้อย คุมะก็เดินลากขาหนักอึ้งออกมาจากห้องภายใต้การเร่งเร้าอย่างหงุดหงิดของลอว์

เขารู้ดีว่าเขาอยู่ในห้องผ่าตัดตอนนี้ไม่ได้ แต่ในฐานะพ่อ จะให้ไม่กังวลได้ยังไง?

หลังจากประตูห้องปิดลง คุมะไม่ได้ไปไหน เขายังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง กำหมัดแน่นด้วยความกังวล

ส่วนเอียน... เขาทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว ตอนนี้ขึ้นอยู่กับลอว์

ถ้าไม่ได้ผล ก็คงต้องไปหาเวก้าพังค์ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้กังวลมากนักและไม่ได้เข้าไปปลอบใจคุมะ

ในฐานะคนเป็นพ่อ เอียนเข้าใจดีว่าคำปลอบโยนที่ไร้ความหมายไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ปล่อยให้คุมะยืนรอเงียบๆ ตรงนั้นดีกว่า

มีเพียงวูล์ฟที่เข้ามาพูดปลอบใจคุมะนิดหน่อย บอกว่าในเมื่อลอว์ตกลงรักษา ก็แสดงว่ามีโอกาสสูงที่จะรักษาลูกสาวของคุมะให้หายได้

แต่ก็เป็นไปตามที่เอียนคาด คุมะทำได้เพียงยิ้มตอบรับ แม้จะเห็นได้ชัดว่ายังกังวลอยู่มาก

ในตอนนั้นเอง ห้องผ่าตัดชั่วคราวก็เงียบกริบลง ดูเหมือนจะมีม่านพลังที่มองไม่เห็นครอบคลุมห้องทั้งห้องไว้ ป้องกันไม่ให้ใครเข้าออก

แม้แต่เสียงเจื้อยแจ้วของบอนนี่ก็หายไป ทำให้สีหน้าของคุมะเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง แต่ก็รีบฝืนทำใจให้สงบ

แต่จากการที่คุมะเอาแต่ถูมือไปมา บอกได้ชัดเจนว่าเขากระวนกระวายและกังวลใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เอียนเข้าใจดีว่านั่นคือพลังผลปีศาจของลอว์

หลังจากเหลือบมองคุมะ เขาก็เลิกสนใจ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือรอผลลัพธ์อย่างอดทน

คงเป็นไปไม่ได้หรอกมั้งที่ผู้ใช้ผลโอเปะ โอเปะ จะพลาดท่ารักษาไม่ได้แถมทำคนไข้ตาย?

ต่อไป... ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว และบังเอิญมีนักวิทยาศาสตร์ที่เขากำลังขาดแคลนยืนหัวโด่อยู่ตรงหน้า จะปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปได้ยังไง?

หลังจากลูกสาวเกิด เอียนรู้สึกว่าทัศนคติของเขาเปลี่ยนไป มันเหมือนตอนที่เขาเพิ่งมาถึงโลกนี้ใหม่ๆ ต่างกันตรงที่เขาไม่มีความบ้าระห่ำที่จะปั่นป่วนท้องทะเลให้วุ่นวายอีกแล้ว

ตอนนี้เขาสามารถยอมรับความวุ่นวายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ แต่เขาก็สุขุมเยือกเย็นขึ้นด้วยเช่นกัน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═