บทที่ 121 เข้าเมืองแบบไม่จ่าย

กัน โฟล ที่ถูกครอคโคไดล์มัดจนขยับไม่ได้ หน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ

เขาแค่อยากจะมาหารายได้เสริมและปกป้องเจ้าพวกโง่เขลาพวกนี้จากการถูกฆ่าโดยตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวราวกับพระเจ้าองค์นั้น แต่ไม่นึกเลยว่า... ให้ตายสิ... จะต้องมาถูกมัดแบบนี้!

เขาไม่อยากเจอเจ้านั่นเด็ดขาด!

เขาไม่อยากสัมผัสกับความสิ้นหวังแบบนั้นอีกแล้ว

“พวกเจ้ารู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำอะไรอยู่? นี่มันเป็นการลบหลู่พระเจ้านะ! ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้แล้วหนีไปพร้อมกับชั้น!”

“หุบปากซะ ตาแก่ นำทางไปก็พอ”

ด้วยความรำคาญเสียงบ่นของกัน โฟล ครอคโคไดล์จึงแคะหูแล้วแสยะยิ้ม

“พระเจ้า? แกคิดว่ามีเผ่ามังกรฟ้าอยู่บนสกายเปียรึไง?”

“มังกร... ฟ้า นั่นมันตัวอะไร?”

“ดูท่าจะไม่มีสินะ งั้นแกจะกลัวอะไรนักหนา?”

มองดูกัน โฟล ที่ทำหน้างุนงง ครอคโคไดล์เขี่ยขี้เถ้าบุหรี่พร้อมรอยยิ้มดูแคลนที่มุมปาก

“ชั้นนึกว่าจะเจอพลเรือเอกที่นี่ซะอีก เดี๋ยวชั้นจะคอยดูซิว่าพระเจ้าที่แกพูดถึงมันเป็นตัวอะไรกันแน่!”

“ไม่นึกเลยว่าจะมีพระเจ้าอยู่บนสกายเปียด้วย”

เอสที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พูดด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“หน้าตาเป็นยังไง? มันมีสองหัวรึเปล่า?”

เขาฉีกยิ้มกว้างแล้วเสริมว่า

“ชั้นชักจะตั้งตารอแล้วสิ”

เมื่อได้ยินดังนั้น กัน โฟล ที่กำลังอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เงียบกริบไปทันที

จากนั้นเขามองดูคนบ้าบิ่นสองคนตรงหน้า ถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วเงยหน้ามองชายที่แบกขวานทองคำอยู่ไม่ไกล

“เจ้าพวกสิ้นหวังสองคนนี้ก็เรื่องนึง... แต่นายดูจะคุ้นเคยกับเกาะแห่งท้องฟ้าดีนี่ นายมาจากเกาะแห่งท้องฟ้าที่อื่นงั้นรึ?”

หมอนี่ดูไม่เย่อหยิ่งเหมือนสองคนก่อนหน้า บางทีอาจจะคุยรู้เรื่อง

“ในเมื่อเป็นแบบนั้น นายก็น่าจะรู้ว่าพระเจ้าที่ชั้นพูดถึงทรงพลังขนาดไหน พระเจ้าที่อ่านใจมนุษย์ได้ นายควรรีบเกลี้ยกล่อมพรรคพวกของนายซะ!”

“ชั้นรู้อยู่แล้ว”

เมื่อเผชิญกับคำพูดของกัน โฟล เอียนไม่ได้ปิดบังอะไรและพยักหน้า แต่ก่อนที่กัน โฟล จะทันได้ดีใจและเกลี้ยกล่อมต่อ...

เอียนลังเลครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า

“แต่มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก!”

เจอกับเอเนลเนี่ยนะ...? พวกเขาจะไปสู้ได้ยังไง?

กัน โฟล: “...”

“การสู้กับพระเจ้าจะไม่ใช่ปัญหาได้ยังไง?!”

กัน โฟล ที่กำลังจะผ่อนคลาย หน้าซีดเผือดลงอีกครั้งในทันที

เขาหันไปหาคู่หูที่ถูกมัดอยู่เหมือนกัน

“ปิแอร์ ดูท่าเราคงไม่รอดแล้วล่ะ”

“เอาล่ะ มัวพึมพำบ้าบออะไรอยู่ ตาแก่?”

ครอคโคไดล์คว้าตัวกัน โฟล แล้วพูดอย่างหมดความอดทน

“รีบนำทางได้แล้ว!”

“เพื่อความปลอดภัยของพวกเจ้า ขออภัยที่ชั้นตกลงตามคำขอนั้นไม่ได้”

“ไอ้แก่สารเลว!!!”

เมื่อได้ยินคำพูดของกัน โฟล ครอคโคไดล์ก็เลิกคิ้วสูง ยกตะขอขึ้นเตรียมจะสั่งสอนตาแก่นี่สักหน่อย แต่ทว่า...

“กัน โฟล”

เอียนหยุดการกระทำของครอคโคไดล์ มองกัน โฟล ตรงหน้า แล้วพูดอย่างไม่อ้อมค้อมด้วยความระอาใจ

“หรือชั้นควรจะเรียกว่า... พระเจ้าองค์ก่อนแห่งสกายเปีย”

“ทำไม... นายรู้ได้ยังไง?”

“นั่นไม่ใช่ประเด็น ในเมื่อคุณบอกว่าพระเจ้าอยู่ทุกหนทุกแห่งและมองเห็นจิตใจคนได้ ตอนนี้จะหนีก็คงไม่ทันแล้วไม่ใช่รึไง?”

เอียนมองกัน โฟล อย่างไร้อารมณ์

“พวกเรามีเวลาน้อย ไม่ต้องห่วง เราไม่ได้มาหาเรื่อง ยังไงคุณก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว สู้ยอมนำทางไปดีๆ ดีกว่า”

“พระเจ้า? นี่คือพระเจ้าแบบที่แกพูดถึงงั้นเรอะ?”

ครอคโคไดล์ที่ได้ยินคำพูดของเอียน มองด้วยสายตาดูแคลนยิ่งกว่าเดิม

เขากวาดตามองกัน โฟล ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วแค่นเสียง

“นึกว่าจะได้เจออะไรสนุกๆ ซะอีก”

กัน โฟล เงียบไป สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน โดยเฉพาะหลังจากได้ยินคำพูดของเจ้าคนเขลาผู้นี้ เขายิ่งรู้สึกจนปัญญา

เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า

“เทียบกับชั้นแล้ว เจ้านั่นเหมือนพระเจ้ามากกว่าเยอะ พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่าเขาน่ากลัวขนาดไหน!”

จากนั้นเขาก็เมินครอคโคไดล์ที่กำลังขมวดคิ้วจะเถียง แล้วมองตรงไปที่เอียน

“แต่นายพูดถูก ชั้นเดาว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ตอนนี้...”

“เจ้านั่นคงรู้หมดแล้ว ก็ได้ ชั้นจะพาพวกเจ้าไปที่นครทองคำ!”

“พูดง่ายๆ แบบนี้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”

ครอคโคไดล์พอใจในที่สุด

“เสียเวลาชะมัด! ต้นหน ฟังที่ตาแก่นั่นบอก เราจะไปกันยังไง?”

“ที่นี่มีแต่กระแสน้ำแบบนี้ เราจะไปทางไหนได้อีกล่ะ?”

นามิบ่นอุบอย่างพูดไม่ออก แล้วชี้ไปข้างหน้า

“มีประตูอยู่ข้างหน้า เราควรเข้าไปทางนี้ก่อนมั้ย?”

“ถูกต้อง เราต้องเข้าทางนี้ก่อน อีกอย่าง พวกเจ้าเตรียม ‘เอ็กซ์ทอล’ มาพร้อมรึยัง?”

กัน โฟล ที่ทำใจได้แล้ว มองประตูที่คุ้นเคยตรงหน้า ในที่สุดหลังจากถอนหายใจ เขาก็พูดว่า

“การจะผ่านประตูสวรรค์ แต่ละคนต้องจ่ายค่าผ่านทาง 1,000 ล้านเอ็กซ์ทอล!”

“1,000 ล้านเอ็กซ์ทอล? เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

สีหน้าของนามิแสดงความตกใจ จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้ว... เลิกคิ้วถามว่า

“จะว่าไป คุณพูดถึงเอ็กซ์ทอลตลอดเลย เอ็กซ์ทอลคืออะไร แล้วมันเท่ากับกี่เบรี?”

“เบรี?”

เมื่อได้ยินคำถามของนามิ กัน โฟล ก็หน้าตึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง

“พวกเจ้าไม่ได้มาจาก ‘ไฮสปีด สกายรูท’ (เส้นทางด่วนทางอากาศ) หรอกรึ? อย่างน้อยพวกเจ้าต้องผ่านเกาะสักแห่งสองแห่งระหว่างทางมาสิ น่าจะรู้ว่าเอ็กซ์ทอลคืออะไรนะ!”

“เปล่า เราแค่พุ่งรวดเดียวขึ้นมาจากข้างล่าง”

“น็อกอัพสตรีม! พวกเจ้าขึ้นมาทางน็อกอัพสตรีมจริงๆ งั้นรึ? พวกเจ้านี่มัน...”

กัน โฟล มองคนบ้าห้าคนตรงหน้าอย่างพูดไม่ออก

“ช่างกล้าบ้าบิ่นจริงๆ!”

“ชั้นกะแล้วเชียวว่านั่นไม่ใช่เส้นทางปกติ”

เมื่อได้ยินกัน โฟล พูดแบบนั้น นามิก็นึกย้อนไปถึงประสบการณ์เฉียดตายตอนพุ่งขึ้นมา แล้วกัดฟันพูด

“ไอ้พวกคนบ้า”

“เอาเถอะ เข้าประตูสวรรค์กันก่อน!”

กัน โฟล เลิกมองด้วยสายตาประหลาด แล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้

“ที่นี่รับเงินเบรีเหมือนกัน 10,000 เอ็กซ์ทอล เท่ากับ 1 เบรี”

“10,000 เอ็กซ์ทอล เท่ากับ 1 เบรี ที่นี่มีพวกเรา 5 คน งั้นก็ต้องจ่าย 5,000 ล้านเอ็กซ์ทอล”

นามิเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองกลุ่มคนตรงหน้า สายตาไปหยุดอยู่ที่เอียนในที่สุด

“แปลงเป็นเงินเบรี น่าจะอยู่ที่ 500,000 เบรี”

“ไม่ต้องมามองชั้น”

เอียนยักไหล่

“ชั้นไม่ได้พกเงินติดตัวมาเลย!”

“ชั้นจะมีเงินได้ยังไงล่ะ?”

“ชั้นก็ไม่มีเหมือนกัน!”

ทั้งสี่คนตอบประสานเสียง แล้วทุกคนก็เงียบกริบ แม้แต่กัน โฟล ก็เงียบไปด้วย

ขณะที่ทุกคนกำลังปวดหัวเรื่องเงิน...

“ไม่ต้องห่วง!”

เอียนโบกมืออย่างสบายๆ แล้วพูดว่า

“เราเข้าเมืองแบบไม่จ่ายก็ได้”

“ไม่ได้นะ ถ้าไม่จ่าย เรื่องอาจจะ...”

เมื่อได้ยินคำพูดของเอียน เสียงของกัน โฟล ก็ดังขึ้น แต่ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วถอนหายใจอย่างปลงตก น้ำเสียงซับซ้อน

“ช่างเถอะ จะจ่ายหรือไม่จ่ายก็มีค่าเท่ากันนั่นแหละ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═