บทที่ 101 ความร่วมมือ

บินซ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ธุรกิจแบบไหนกันครับ? เราจะร่วมมือกันยังไง? มันทำเงินได้จริงเหรอ? รู้ไหมว่าการดูแลกองเรือต้องใช้เงินมหาศาลเลยนะครับ!”

“จะเป็นอะไรไปได้ล่ะ? ก็ขายไวน์ไง”

เอียนตอบเหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อเห็นท่าทีของบินซ์และเซเฟอร์ที่กำลังจะแย้ง เขาจึงพูดต่อ

“ฟังชั้นก่อนสิ ไม่ต้องห่วง งบประมาณสำหรับกองเรือแค่กองเดียว? กำไรจากไวน์น่ะครอบคลุมค่าใช้จ่ายได้แน่นอน”

“ส่วนจะขายยังไง ทางหมู่บ้านซิเบียกำลังวางแผนขยายตลาดอยู่แล้ว นอกจากพื้นที่ที่เรือพ่อค้าเข้าถึง เราจำเป็นต้องส่งสินค้าเองด้วย”

เมื่อมองชายสองคนที่จ้องมองเขาด้วยคิ้วขมวด เอียนก็พูดสิ่งที่คิดออกไปตรงๆ

“พวกคุณก็ใช้กองเรือขนสินค้าไปขายในพื้นที่อื่นได้ พื้นที่ที่กองเรือพวกคุณจะมุ่งหน้าไปล้วนวุ่นวายและอันตราย เรือพ่อค้าธรรมดาไม่กล้าไปกันหรอก และหมู่บ้านซิเบียจะให้ราคาส่งกับพวกคุณ พวกคุณก็กินกำไรจากส่วนต่างเอา”

ใช่แล้ว ขายไวน์เพื่อหาทุน รู้ไหมว่าในทะเลแห่งนี้... ไวน์รสเลิศคือสินค้าขายดีเทน้ำเทท่า!

“ชั้นเชื่อว่าแค่นี้ก็พอเลี้ยงกองเรือแล้ว และถ้าธุรกิจโตขึ้น พวกคุณจะขยายกองเรือก็ยังได้”

เมื่อเขาพูดจบ เซเฟอร์ บินซ์ และไอน์ ต่างก็เงียบกริบ

พวกเขารู้ดีว่าไวน์องุ่นเขียวซิเบียกำลังเป็นสินค้ามาแรงในขณะนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการโปรโมตจากเซเฟอร์ ผู้คนนับไม่ถ้วนก็เริ่มสั่งจองสินค้า

และด้วยยอดสั่งซื้อจำนวนมหาศาล... มันย่อมดึงดูดความสนใจจากผู้คนในทะเลมากมาย

ถ้าพวกเขาสามารถขายไวน์นี้ไปทั่วทั้งทะเล ไม่สิ แค่ในส่วนที่เหลือของเวสต์บลู มันก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงกองเรือของพวกเขา และอาจจะมีเงินเหลือเก็บด้วยซ้ำ

ยังไงซะ กองเรือของพวกเขาก็มีคนไม่เยอะอยู่แล้ว แต่... เมื่อเห็นอาจารย์เซเฟอร์ขมวดคิ้วและมีท่าทีลำบากใจ เอียนก็รู้ทันทีว่าตาแก่คนนี้กำลังกังวลเรื่องอะไร

“ไม่ต้องห่วง ชั้นจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องภายในกองเรือของคุณ จะบริหารยังไง จะรับคนแบบไหน หรือจะฝึกฝนยังไง มันก็เรื่องของคุณ”

เอียนพูดอย่างตรงไปตรงมา

“ไม่ต้องกลัวว่าชั้นจะเข้าไปแทรกแซงการทำงานเหมือนที่รัฐบาลโลกทำ พวกคุณรับผิดชอบเรื่องกองเรือของพวกคุณ และความยุติธรรมของคุณ ก็เป็นเรื่องของคุณเอง”

“ชั้นเชื่อว่าแกคงเดาสถานการณ์ของชั้นออก”

อย่างไรก็ตาม เซเฟอร์ไม่ได้ตอบตกลงในทันที เขามองเอียนด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดว่า

“โดยเฉพาะข้อเสนอของแก... นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! แกไม่ได้แค่อยากใช้ชีวิตสงบสุขกับลูกเมียรึไง? ไม่กลัวรัฐบาลโลกเพ่งเล็งเหรอ?”

ออกทุนให้กองเรือทหาร? เจ้านี่ไม่รู้หรือไงว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?

สิ้นเสียงเซเฟอร์ ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ

นอกจากบินซ์ที่กำลังเกาหัว ไอน์ก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของเซเฟอร์ และมองเอียนด้วยความเป็นห่วง

แต่เมื่อเผชิญกับสายตาของทั้งสามคน เอียนกลับไม่ยี่หระ

เขามองตรงไปที่อาจารย์เซเฟอร์ แล้วทำหน้าจนใจ

“ตอนนี้จะกังวลหรือไม่กังวล มันมีผลด้วยเหรอครับ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เซเฟอร์ที่จ้องมองเอียนอยู่ จู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อเห็นน้ำเสียงจนใจของเอียน เขามองเอียนอย่างสื่อความหมาย

“ดูเหมือนแกเองก็เข้าใจสถานการณ์ดีนี่!”

ในเมื่อครอคโคไดล์ยังหาที่นี่เจอ ก็คงเป็นแค่เรื่องของเวลาที่รัฐบาลโลกจะค้นพบ

“ชั้นก็นึกว่าแกเป็นแค่เด็กที่เอาแต่จมอยู่ในอ้อมกอดผู้หญิงซะอีก!”

เมื่อได้ยินคำพูดโจมตีส่วนตัวของอาจารย์เซเฟอร์ เอียนก็ได้แต่กลอกตา

ถ้าเขามัวแต่เสพสุข เขาคงไม่ฝึกหนักทุกวันแบบนี้หรอก อีกอย่าง... ถ้าเขามีสูตรโกงป่านนี้เขาคงป่วนไปทั่วทะเลแล้ว เผลอๆ โลกใหม่อาจจะมีจักรพรรดิคนที่ห้าไปแล้วก็ได้!

“ตกลงว่าไงครับ จะเอามั้ย?”

“ชั้นมีคำถามสุดท้าย หวังว่าแกจะตอบชั้นนะ”

จู่ๆ เซเฟอร์ก็ทำหน้าจริงจังแล้วถามขึ้น

“แก... คิดยังไงกับประวัติศาสตร์?”

“ประวัติศาสตร์?”

เอียนดูประหลาดใจ ดูเหมือนเขาจะไม่นึกว่าอาจารย์เซเฟอร์จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาถาม

แต่เขาก็ตอบกลับไปโดยไม่ลังเล

“การศึกษาประวัติศาสตร์ไม่ใช่เรื่องผิดหรอกครับ แค่โอฮาร่าอ่อนแอเกินไป แต่ประวัติศาสตร์เนี่ยนะ... มันเกี่ยวอะไรกับชั้นในตอนนี้ล่ะ?”

เซเฟอร์: “...?!”

เซเฟอร์ตะลึงกับคำพูดของเอียน เขาดูแปลกใจที่เด็กหนุ่มตอบแบบนั้น แล้วเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นคำตอบที่เจ้าเล่ห์จริงๆ นะไอ้หนู”

เขามองเอียนอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มอย่างสบายใจ

“งั้นชั้นจะร่วมมือกับแก!”

ทันทีที่พูดจบ ใบหน้าของเอียนก็เปื้อนยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบรับ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ

“ชั้นเอาด้วย!”

ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังก้องออกมาจากในบ้าน ดึงความสนใจของทั้งสี่คนไปทันที

ประตูเปิดออกพร้อมเสียงดังแอ๊ด การ์ปที่ดูเหมือนเพิ่งตื่น เดินหาวหวอดๆ ตรงมาหาเอียน แล้วตบไหล่เอียนอย่างแรง พลางกัดฟันพูดว่า

“ขอชั้นเอี่ยวด้วยคน! มีธุรกิจดีๆ แบบนี้แล้วไม่บอกกันเลยรึไง? ถ้าเซเฟอร์ไม่มา แกคงกะจะปิดเงียบเลยสินะ!”

แม้แรงตบจะหนักหน่วง แต่เอียนที่อาบแสงแดดอยู่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร เขาได้แต่พูดอย่างระอาใจ

“คุณจะสร้างกองเรือของตัวเองด้วยรึไง?”

“จะสร้างไปทำไม?”

การ์ปแคะขี้มูกแล้วเบ้ปากอย่างดูแคลน

“ชั้นไม่ใช่ตาแก่หัวรั้นแบบเซเฟอร์ ที่อยู่ดีๆ ก็จะหาเรื่องเข้าอิมเพลดาวน์ซะหน่อย!”

ก่อนที่เอียนจะได้พูดอะไร เซเฟอร์ที่ได้ยินคำพูดพล่อยๆ ของการ์ปก็หน้ามืดครึ้มทันที

ทำไมเขาต้องเข้าอิมเพลดาวน์?!

เขายังเป็นทหารเรืออยู่ ก็แค่ต้องการปฏิบัติตามความยุติธรรมในแบบของตัวเองเท่านั้น

“แกพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรฮะ?!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่มีอะไร ชั้นขอถอนคำพูด!”

เมื่อเจอโทสะของเซเฟอร์ การ์ปก็รีบกลับคำทันควัน จากนั้นเขาก็เมินสายตาพิฆาตของเซเฟอร์ แล้วหันมาพูดกับเอียนอย่างร่าเริง

“ชั้นก็แค่อยากหาเงินบ้าง ไอ้แก่เซ็นโงคุนั่นหักเงินเดือนชั้นไปตั้งปีนึง แถมไม่ยอมเบิกค่ายุทธภัณฑ์กระสุนปืนใหญ่ให้ด้วย! พูดถึงเรื่องนี้ มันก็ความผิดแกส่วนนึงนะเจ้าหนู!”

“นั่นมันค่ายุทธภัณฑ์ที่ไหนกัน? แกเอาบิลค่าเที่ยวพักร้อนกับค่าขนมไปเบิกด้วย! ศูนย์ใหญ่ที่ไหนเขาจะอนุมัติให้! แล้วชั้นยังไม่ได้คิดบัญชีที่แกรายงานเรื่องชั้นเลยนะ!”

แต่เซเฟอร์ไม่ไว้หน้าการ์ปแม้แต่น้อย แฉเรื่องทุจริตของการ์ปออกมาตรงๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า อย่างนั้นเรอะ? ทำไมชั้นจำไม่ได้นะ?”

การ์ปปัดความโกรธของเซเฟอร์ทิ้งไปอย่างไม่ใยดี แล้วพูดต่ออย่างร่าเริง

“ช่างเถอะ อย่าไปพูดถึงมันเลย เจ้าหนู ว่าไงล่ะ?”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═