บทที่ 52 - ฆ่าคนชิงสมบัติ

บทที่ 52 - ฆ่าคนชิงสมบัติ

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของสิบสองปรมาจารย์อู ทำให้ไท่อีก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาหลุดปากออกมาว่า "โชคดีที่ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้คิดจะเล่นงานสิงเทียน ไม่อย่างนั้นก็คงต้องลงเอยเหมือนตงหัวแน่!"

การหลุดปากของไท่อีทำให้สีหน้าของตี้จวิ้นยิ่งมืดครึ้มและน่ากลัวขึ้นไปอีก เห็นเพียงเขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า "พวกเราต้องเร่งมือเข้า จะปล่อยให้เผ่าพันธุ์อูชิงลงมือสังหารตงหัวก่อนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะไม่มีโอกาสได้แย่งชิงอำนาจในการปกครองแดนหงฮวงกับเผ่าพันธุ์อูอีกเลย หากคุนเผิงไม่รู้จักสถานการณ์ ก็ฆ่ามันทิ้งเสีย พวกเรามีเวลาไม่มากแล้ว!"

เดิมทีตี้จวิ้นไม่ได้มีเจตนาฆ่าคุนเผิง แต่การปรากฏตัวของสิบสองปรมาจารย์อูทำให้เขาจำต้องเปลี่ยนความคิด เวลาสำหรับเผ่าปิศาจนั้นสั้นมาก หากเผ่าพันธุ์อูกำจัดขุมกำลังของตงหัวตี้จวิ้นได้สำเร็จ พวกเขาก็ย่อมต้องอาศัยจังหวะที่กำลังได้เปรียบบุกโจมตีเผ่าปิศาจอย่างแน่นอน เผ่าปิศาจที่ไม่มีความสามัคคีย่อมไม่อาจต้านทานการโจมตีของเผ่าพันธุ์อูได้ ท้ายที่สุดแล้วพลังที่เผ่าพันธุ์อูแสดงออกมานั้นแข็งแกร่งเกินไป!

ตี้จวิ้นไม่อยากฝากความหวังไว้ที่คนอื่น ในสถานการณ์เช่นนี้ เขายากที่จะเชื่อว่าตงหัวตี้จวิ้นจะสามารถเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของสิบสองปรมาจารย์อูไปได้ ซึ่งนั่นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะร้อนรน!

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของสิบสองปรมาจารย์อู ภายในใจของสิงเทียนก็มีกระแสความอบอุ่นไหลผ่าน แม้ว่าตนเองจะเข้ากับเผ่าพันธุ์อูไม่ได้ แต่ในช่วงเวลาสำคัญเผ่าพันธุ์อูก็ยังไม่ทอดทิ้งเขา เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจ

สิงเทียนกล่าวเสียงขรึมว่า "ขอบคุณปรมาจารย์อูทุกท่าน ความแค้นระหว่างข้ากับหมิงเหอ ข้าขอจัดการด้วยตัวเอง ข้าจะให้เขาชดใช้อย่างสาสมที่กล้ามาลอบสังหารข้า!"

สิ้นคำพูดของสิงเทียน บนใบหน้าของสิบสองปรมาจารย์อูก็เผยให้เห็นความประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว สำหรับคำขอของสิงเทียน ตี้เจียงปรมาจารย์อูพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าต้องการเช่นนั้น ก็ตามใจเจ้า!"

หมิงเหอกลับต้องตกที่นั่งลำบาก ภายในใจอดไม่ได้ที่จะก่นด่าสิงเทียน เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมสิงเทียนถึงกัดเขาไม่ปล่อย หรือว่าสิงเทียนจะมองกลอุบายของตนออก และรู้ว่าที่เขาลอบสังหารสิงเทียนไม่ได้มาจากการบงการของตงหัว?

สิงเทียนไม่ได้มองกลอุบายของหมิงเหอออก และไม่มีกะจิตกะใจจะไปใส่ใจเรื่องพวกนี้ด้วย สำหรับเขาแล้ว จะเป็นตงหัวสั่งการหรือไม่ก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือหมิงเหอลงมือลอบสังหารเขา ดังนั้นก็ต้องชดใช้ แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือสิงเทียนถูกใจของวิเศษก่อกำเนิดทั้งสามชิ้นในมือของหมิงเหอเข้าแล้ว ข้ออ้างดีๆ แบบนี้ถ้าเขาไม่รู้จักใช้ให้เป็นประโยชน์ก็คงจะรู้สึกผิดต่อตัวเองแย่

ชื่อเสียงเรื่องฆ่าคนชิงสมบัตินั้นไม่ได้ฟังดูดีนัก แต่สำหรับสิงเทียนมันก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขามีข้ออ้างที่เพียงพอ แน่นอนว่าสิงเทียนก็อยากจะอาศัยหมิงเหอในการสร้างความน่าเกรงขามด้วยเช่นกัน อย่าเห็นว่าตอนนี้อำนาจบารมีของเขาจะพุ่งทะยานเสียดฟ้า แต่นั่นมันก็แค่กับคนทั่วไป สำหรับบรรดายอดฝีมือในแดนหงฮวงแล้ว เขายังห่างชั้นอยู่อีกมาก!

ฆ่า! สิงเทียนแผดเสียงคำรามลั่น พุ่งทะยานร่างเข้าหาหมิงเหอพร้อมกับเหวี่ยงหมัดออกไป หมัดที่พุ่งออกไปฉีกกระชากมิติพริบตาเดียวก็มาถึงด้านหลังของหมิงเหอ แล้วซัดเข้าไปอย่างรุนแรง หมัดเหล็กที่แฝงไปด้วยมหาเต๋าแห่งการสังหารอันสูงสุด ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องตกตะลึง เพราะบนหมัดเหล็กนั้นมีพลังแห่งมิติอันทรงพลังแฝงอยู่ด้วย

ในมือของหมิงเหอมีของวิเศษก่อกำเนิดอันทรงพลังอย่างบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบ แต่สิ่งที่เขาต้องเผชิญหน้าในตอนนี้คือสิงเทียน ผู้ครอบครองมหาเต๋าแห่งการสังหารอันสูงสุดและยังใช้พลังแห่งมิติได้อย่างคล่องแคล่ว

แสงไฟจากบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบสว่างวาบ เปลวเพลิงบาปแต่ละสายขวางอยู่เบื้องหน้าของสิงเทียน เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดนี้ หมิงเหอก็กล่าวอย่างดูแคลนว่า "สิงเทียน หยุดมือเถอะ ข้ายอมรับว่าเจ้าใช้พลังแห่งมิติได้ดีมาก แต่มันก็แค่ดีเท่านั้น การจะพังทลายการป้องกันของข้ามันเป็นไปไม่ได้ ระดับพลังของเจ้าด้อยกว่าข้า ไม่อย่างนั้นเจ้าไม่มีทางทำสำเร็จหรอก การที่เจ้าดึงดันไปก็เสียแรงเปล่า!"

ความโอหังของหมิงเหอทำให้สิบสองปรมาจารย์อูโกรธเกรี้ยว บนใบหน้าของตี้เจียงเผยให้เห็นความโกรธแค้น เขาเอ่ยเสียงขรึมว่า "สิงเทียน เจ้าหยุดมือเถอะ ปล่อยที่นี่ให้พวกเราจัดการ เจ้าวางใจได้ พวกเราจะทำให้ไอ้สารเลวหมิงเหอชดใช้อย่างสาสม!"

สำหรับความหวังดีของปรมาจารย์อูตี้เจียง สิงเทียนยังคงปฏิเสธ เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า "ปรมาจารย์อูตี้เจียง ขอบคุณสำหรับความหวังดี ข้าเชื่อว่าตัวเองสามารถจัดการได้ บัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบจะแข็งแกร่งแค่ไหนมันก็มีขีดจำกัด บุญกุศลปกคลุมกาย สลายไปซะ!"

ตามเสียงตวาดของสิงเทียน ทั่วทั้งร่างของเขาก็ระเบิดแสงสีทองอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา กลุ่มก้อนแสงแห่งบุญกุศลลอยขึ้นจากด้านหลังของเขา แสงแห่งบุญกุศลอันทรงพลังกดทับลงบนร่างของหมิงเหออย่างรุนแรง ภายใต้การสาดส่องของแสงสีทองแห่งบุญกุศล แสงของบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบก็เริ่มจางหายไป

ไฟบาปจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่อาจต่อต้านแสงแห่งบุญกุศลได้ ถึงตอนนี้หมิงเหอก็เริ่มลนลาน เขาต้องการจะดึงบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบกลับมา แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาไม่อาจทำได้อีกแล้ว บัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบถูกแสงสีทองแห่งบุญกุศลของสิงเทียนกักขังไว้อย่างสมบูรณ์ หากเขาต้องการดึงบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบกลับคืนมา ก็ต้องทำลายแสงแห่งบุญกุศลของสิงเทียนให้ได้

"สิงเทียน ไอ้สารเลวหน้าไหว้หลังหลอก ถึงกับกล้าเล่นตุกติกกับข้า!" หมิงเหอแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น กระบี่คู่หยวนถูและอาปี้พุ่งเข้าฟาดฟันใส่สิงเทียนอย่างบ้าคลั่ง

ไม่มีใครคาดคิดว่าสิงเทียนจะมีไพ่ตายเช่นนี้ การโจมตีก่อนหน้านี้เป็นเพียงการล่อกระงูออกจากถ้ำ ไพ่ตายที่แท้จริงคือแสงแห่งบุญกุศล นี่มันใช้ต้นทุนเข้าข่มชัดๆ เป็นการเอาบุญกุศลมากดดันคนอื่น ต่อให้หมิงเหอจะมีบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบอยู่ในมือ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแสงแห่งบุญกุศลก็ยังคงถูกกดทับเอาไว้ หากเขาไม่สามารถหลุดพ้นจากแสงแห่งบุญกุศลที่สิงเทียนปล่อยออกมาได้อย่างรวดเร็ว สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือจุดจบอันน่าเศร้า บัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบจะต้องเปลี่ยนเจ้าของ!

คนบ้าคืออะไร สิงเทียนได้สอนบทเรียนชั้นดีให้กับทุกคน แสงแห่งบุญกุศลปะทะกับไฟบาปที่แผ่ออกมาจากบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบ นั่นเป็นการเผาผลาญบุญกุศลของตัวเอง บุญกุศลไม่ใช่สิ่งที่จะมีกันได้ง่ายๆ ความบ้าคลั่งของสิงเทียนทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว

ดั่งที่สิงเทียนได้กล่าวไว้ บัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็มีขีดจำกัด ภายใต้แสงแห่งบุญกุศลมันก็ไร้กำลังจะดิ้นรนหลุดพ้น เรียกได้ว่าตั้งแต่ต้น หมิงเหอก็เดินเข้าสู่กับดักที่สิงเทียนเตรียมไว้ให้แล้ว ถึงตอนนี้ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังเข้าใจว่าสิงเทียนกำลังจะล้วงคองูเห่า จะแย่งชิงบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบจากมือของหมิงเหอ

ความบ้าคลั่งของสิงเทียนทำให้ตงหัวตี้จวิ้นยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ แค่หมิงเหอคนเดียวเขายังไม่กล้าล่วงเกิน แต่ตอนนี้เขากลับไปล่วงเกินสิงเทียนที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าหมิงเหอเสียอีก แล้วจะให้เขาสงบใจได้อย่างไร

สำหรับการที่จู่ๆ สิงเทียนก็มีบุญกุศลอันทรงพลังเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นสิบสองปรมาจารย์อูหรือคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึงและสงสัย พวกเขาต่างก็ไม่รู้ว่าบุญกุศลนี้ของสิงเทียนมาจากไหน

สิงเทียนไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร เขาแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า "หมิงเหอ บิดาจะเล่นตุกติกกับเจ้าแล้วมันจะทำไม เปิดออกซะ!"

หลังจากที่ไฟบาปซึ่งแผ่ออกมาจากบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบถูกแสงแห่งบุญกุศลของสิงเทียนสะกดเอาไว้ พลังแห่งมิติของสิงเทียนก็ฉีกการป้องกันของหมิงเหอได้อย่างง่ายดาย หมัดเหล็กของเขาซัดเข้าใส่ร่างกายของหมิงเหออย่างจัง

การโจมตีอันทรงพลังทำให้ร่างกายของหมิงเหอแหลกละเอียดในชั่วพริบตา ฝนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วท้องฟ้า หมิงเหอพ่ายแพ้แล้ว และเป็นการพ่ายแพ้ที่ย่อยยับ!

"นี่มันเป็นไปได้อย่างไร หมิงเหอจะถูกสิงเทียนซัดหมัดเดียวจนแหลกละเอียดได้อย่างไร ข้าต้องตาฝาดไปแน่ๆ!" ทุกคนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ยอดฝีมือระดับต้าหลัวจินเซียนอันทรงพลังอย่างหมิงเหอ กลับถูกจินเซียนตัวเล็กๆ อย่างสิงเทียนซัดจนร่างแหลกละเอียด นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ไม่ว่าทุกคนจะคลางแคลงใจอย่างไร แต่หมอกเลือดที่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้าก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง หมิงเหอพ่ายแพ้แล้วจริงๆ แถมยังทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ด้วย

เมื่อมองดูหมอกเลือดที่ลอยเต็มท้องฟ้า สิงเทียนก็กล่าวอย่างดูแคลนว่า "หมิงเหอ เก็บลูกไม้ของเจ้าไปเถอะ เจ้าคิดว่าแค่ลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ข้าตายใจได้หรือ เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ทะเลเลือดไม่แห้งเหือด หมิงเหอไม่มีวันตาย ตราบใดที่ทะเลเลือดยังไม่แห้งเหือด เจ้าก็ยังมีกายาอมตะ การจะชิงบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบคืนจากมือข้า มันเป็นไปไม่ได้หรอก!"

"อะไรนะ? หมิงเหอยังไม่ตาย เป็นไปไม่ได้! เขาเพิ่งจะถูกสิงเทียนซัดจนร่างแหลกละเอียดไปไม่ใช่หรือ?" เมื่อได้ยินคำพูดของสิงเทียน ภายในใจของทุกคนก็เริ่มเกิดความสงสัยในตัวสิงเทียน รู้สึกว่าสิงเทียนคงจะเสียสติไปแล้ว ถึงกับแต่งเรื่องโกหกไร้สาระแบบนี้ออกมาได้ ช่างไม่มีรสนิยมเอาเสียเลย!

ไอ้ที่เรียกว่าทะเลเลือดไม่แห้งเหือด หมิงเหอไม่มีวันตายนั้น ไม่มีใครเก็บเอามาใส่ใจ หากมีไพ่ตายเช่นนี้จริง หมิงเหอจะทำตัวสงบเสงี่ยมอยู่ทำไม!

คำพูดของสิงเทียนไม่ได้ทำให้หมอกเลือดบนท้องฟ้าเปลี่ยนไป หมิงเหอไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย ยิ่งทำให้ทุกคนคิดว่าสิงเทียนกำลังแกล้งข่มขวัญและจงใจหลอกลวงทุกคน

เมื่อเห็นว่าหมิงเหอไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย สิงเทียนก็หัวเราะเย็นเยียบแล้วกล่าวว่า "หมิงเหอ ข้าขอแนะนำให้เจ้าเลิกใช้ลูกไม้ตื้นๆ พวกนี้เสียเถอะ อย่าบีบให้ข้าต้องลงมือ ไม่อย่างนั้น สิ่งที่เจ้าต้องจ่ายมันจะไม่ใช่แค่นี้แน่!"

ระหว่างที่พูด สิงเทียนก็จับบัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แสงแห่งบุญกุศลอันทรงพลังทั่วร่างของเขาถูกรวบรวมไว้ที่มือเหล็กคู่นั้น ทำให้บัวแดงเพลิงบาปสิบสองกลีบไม่อาจหลบหนีไปได้ ในเวลาเดียวกันดวงตาที่สามกลางหน้าผากของเขาก็เปิดออก พลังจิตวิญญาณอันทรงพลังสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากดวงตาที่สามนั้น!

คลื่นกระแทกวิญญาณ สิงเทียนได้เผยพลังจิตวิญญาณอันทรงพลังของตนออกมาให้ประจักษ์แล้ว!

(จบแล้ว)