บทที่ 150 - ขอบเขตปราณแท้จริง
บทที่ 150 - ขอบเขตปราณแท้จริง
บทที่ 150 - ขอบเขตปราณแท้จริง
เย่เซวียนง้างธนูขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะสังหารนกกระจอกสายฟ้า แต่จู่ๆ ร่างกายของเขาก็ชาดิก ขยับเขยื้อนไม่ได้!
"อะไรกัน! มีพิษทำให้ชาด้วยรึ?"
"ฮ่าๆๆ ไอหนุ่ม ฝีมือแกก็ร้ายกาจไม่เบาเลยนะเนี่ย เพราะงั้นข้าก็จะขอส่งแกไปลงนรกเป็นคนแรกก็แล้วกัน!"
เสียงปริศนาอันเยือกเย็น ดังกึกก้องไปทั่วหุบเขาอีกครั้ง
"ตลกน่า แค่พิษกระจอกๆ คิดว่าจะหยุดสายเลือดร้อยบุปผาระดับกลางของข้าได้งั้นรึ ถอนพิษเดี๋ยวนี้!"
เย่เซวียนหลับตาลงรวบรวมสมาธิ พริบตาเดียว อาการชาตามร่างกายก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง แต่ในช่วงเวลาเสี้ยววินาทีนั้น หมีรบจันทราที่แข็งแกร่งที่สุดก็พุ่งเข้าประชิดตัวเขาเสียแล้ว
"โฮกกกก..."
หมีรบจันทราเงื้อกรงเล็บอันมหึมา ที่ใหญ่กว่าหน้าเย่เซวียนถึงสามเท่า ฟาดลงมาอย่างเกรี้ยวกราด!
"ผสานสายเลือดปรมาจารย์หมัดสำเร็จ!"
"แค่ขอบเขตปราณแท้จริงแล้วไง คิดว่าจะแน่งั้นรึ ไสหัวไปซะ!"
เย่เซวียนตวาดลั่น รวบรวมพลังวิญญาณแท้จริงไปที่แขนขวา ปรากฏเป็นภาพลวงตาของหัวสิงห์ผสมหมาป่า ก่อนจะชกสวนกลับไปเต็มแรง
วิชายุทธ์ระดับวิญญาณ หมัดพยัคฆ์คำรามทำลายมังกร!
ตอนนี้เย่เซวียนมีแต้มกลืนกินเป็นหมื่นๆ แต้ม การจะซื้อวิชายุทธ์ระดับวิญญาณราคาไม่กี่พันแต้ม ถือเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วมาก
"โฮก..."
"บรืนนน..."
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายสองชนิดดังกึกก้อง หมัดของเย่เซวียนปะทะเข้ากับกรงเล็บของหมีรบจันทราอย่างจัง
"ตูม!"
พลังสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง เกิดคลื่นกระแทกซัดสาดไปทั่วบริเวณ
หมัดของเย่เซวียน สามารถต้านทานพละกำลังอันมหาศาลของสัตว์อสูรวิญญาณขอบเขตปราณแท้จริงที่ขึ้นชื่อเรื่องความบ้าบิ่นได้อย่างสูสี
"หมัดพยัคฆ์คำรามขั้นที่สอง ไสหัวไป!"
แววตาของเย่เซวียนทอประกายวาววับ พลังวิญญาณแท้จริงพุ่งทะลักออกมาอีกระลอก หมุนวนรอบแขนของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแปรสภาพเป็นคลื่นพลังที่เกรี้ยวกราดกว่าเดิม
"ตูม!"
ร่างมหึมาของหมีรบจันทรากระเด็นลอยละลิ่วออกไปตามแรงอัดกระแทก
"เป็นไปได้ยังไง!"
เจ้าของเสียงปริศนาถึงกับหลุดอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นหมีรบจันทรากระเด็นลอยไป
สัตว์อสูรวิญญาณประเภทหมี มีพละกำลังมหาศาลที่สุดในบรรดาสัตว์อสูรทั่วไป แต่หมีรบจันทราขอบเขตปราณแท้จริงตอนต้นตัวนี้ กลับถูกมนุษย์ตัวจ้อยที่อยู่แค่ขอบเขตวิญญาณแท้จริงตอนปลายต่อยจนกระเด็นเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้!
แต่มันก็เกิดขึ้นแล้วจริงๆ!
"แกต่างหากที่ต้องตายเป็นคนแรก!"
เย่เซวียนฉวยจังหวะที่หมีรบจันทรากระเด็นลอยไป ง้างธนูไล่ดาราขึ้นมาประทับบ่าอย่างรวดเร็ว
"ร้อยลี้ทะลวงเป้า ตายซะเถอะมึง!"
"ฟิ้ว!"
ลูกศรพลังปราณพุ่งทะยานดุจสายฟ้า ทะลวงกะโหลกหนาๆ ของหมีรบจันทราอย่างแม่นยำ
นัดเดียวจอด!
"ฟิ้ว!"
ในเสี้ยววินาทีที่กะโหลกของหมีรบจันทราถูกเจาะทะลุ เย่เซวียนก็พุ่งตัวตามไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ซากหมียักษ์จะร่วงถึงพื้น เขาก็คว้าขนมันไว้แน่น
"กลืนกิน!"
ร่างอันมหึมาของหมีรบจันทราอันตรธานหายวับไปในพริบตา
"ติ๊ง! โฮสต์กลืนกินซากสัตว์อสูรวิญญาณ ได้รับแต้มกลืนกิน 15,000 แต้ม"
"ติ๊ง! โฮสต์กลืนกินแก่นแท้สัตว์อสูรวิญญาณ ได้รับแต้มกลืนกิน 100,000 แต้ม"
"ติ๊ง! โฮสต์ทะลวงสู่ขอบเขตปราณแท้จริง!"
เมื่อเสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้น จิตสังหารของเย่เซวียนก็พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด พลังวิญญาณแท้จริงในร่างกายถูกควบแน่นและแปรสภาพเป็นพลังปราณแท้จริงที่ทรงอานุภาพกว่าเดิมหลายเท่าตัว
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาเตรียมตัวปะทะกับหมีรบจันทรา เขาได้ใช้แต้มกลืนกินแลกสายเลือดใหม่ และอัปเกรดเป็นระดับกลางทันที นั่นคือ 'สายเลือดปรมาจารย์หมัด'
สายเลือดนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มอานุภาพและความเข้าใจในวิชายุทธ์ประเภทหมัดมวยเท่านั้น แต่ยังช่วยเพิ่มความเร็วในการโจมตีอีกด้วย
ถึงแม้สายเลือดนี้จะแพงหูฉี่ ต้องใช้แต้มกลืนกินถึงห้าหมื่นแต้ม แต่ก็คุ้มค่าทุกเม็ดจริงๆ
"คราวนี้ถึงตาพวกแกตายบ้างแล้ว!"
เย่เซวียนกวาดสายตามองสัตว์อสูรวิญญาณร่างยักษ์ที่เหลือ ก่อนจะง้างธนูขึ้นอีกครั้ง
"ร้อยลี้ทะลวงเป้า!"
"ร้อยลี้ทะลวงเป้า!"
"ร้อยลี้ทะลวงเป้า!"
ด้วยพลังของสายเลือดปรมาจารย์หมัด เย่เซวียนจึงง้างและยิงธนูได้อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ พริบตาเดียว ลูกศรพลังปราณหลายดอกก็พุ่งกระหน่ำออกไปราวกับห่าฝน
จ้าวผานและคนอื่นๆ ที่กำลังพัวพันอยู่กับการต่อสู้ เพิ่งจะกะพริบตาแค่ทีเดียว ก็เห็นสัตว์อสูรวิญญาณคู่ต่อสู้ของตัวเอง โดนเจาะทะลุเป็นรูโบ๋ ร่วงลงไปนอนตายชักดิ้นชักงอซะแล้ว
พริบตาเดียว เย่เซวียนก็เก็บกวาดสัตว์อสูรวิญญาณไปได้ถึงสี่ห้าตัว!
ตอนนี้ ในสนามรบเหลือสัตว์อสูรวิญญาณอยู่แค่สามตัว กับหมาป่าโลหิตตัวยักษ์นั่นเท่านั้น
เดี๋ยวนะ! ยังมีอีกตัว!
"จี๊ดๆ!"
เสียงร้องแหลมเล็กดังขึ้นใกล้ๆ หู ก่อนที่เย่เซวียนจะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอก เจ้านกกระจอกสายฟ้าตัวแสบนั่น จิกเขาอีกแล้ว!
แต่ด้วยพลังของสายเลือดร้อยบุปผาระดับกลาง ที่เคยต้านทานพิษชานี้มาแล้วครั้งหนึ่ง พิษของมันจึงทำอะไรเย่เซวียนไม่ได้อีกต่อไป
"ไอ้นกกระจอกเวรนี่ ตายซะเถอะมึง!"
เย่เซวียนจ้องมองนกกระจอกสายฟ้าที่กำลังบินหนีหัวซุกหัวซุน ก่อนจะง้างธนูขึ้นอีกครั้ง
"ฟิ้ว!"
"ฉึก!"
ลูกศรพลังปราณพุ่งทะลวงร่างเล็กๆ ของนกกระจอกสายฟ้า ร่วงหล่นลงมาตายคาที่
"เย่เซวียน ไม่ต้องห่วงพวกข้า! รีบไปช่วยท่านอาเร็วเข้า!" จ้าวผานตะโกนลั่น
ตอนนี้พวกเขากำลังได้เปรียบ เพราะเหลือสัตว์อสูรวิญญาณขอบเขตวิญญาณแท้จริงตอนปลายแค่สามตัว ส่วนพวกเขามีขอบเขตวิญญาณแท้จริงตอนปลายถึงห้าคน แถมจ้าวผานยังมีอาวุธสมบัติวิญญาณระดับกลางอีก จัดการได้สบายๆ อยู่แล้ว
แต่สถานการณ์ทางฝั่งจ้าวฉงเหวินนั้น น่าเป็นห่วงสุดๆ
เย่เซวียนปรายตามองไป ก็เห็นจ้าวฉงเหวินกำลังรับมือกับหมาป่าโลหิตอย่างยากลำบาก
และในจังหวะนั้นเอง หมาป่าโลหิตก็กระโจนเข้าใส่จ้าวฉงเหวิน แล้วงับเข้าที่แขนขวาของเขาจนขาดกระเด็น!
"แย่แล้ว!"
เย่เซวียนหน้าถอดสี เมื่อแขนขวาที่ใช้ป้องกันตัวถูกกัดขาด เป้าหมายต่อไปของหมาป่าโลหิต ก็คือหัวของจ้าวฉงเหวินอย่างแน่นอน!
"โฮกกกก..."
หมาป่าโลหิตคายแขนขวาของจ้าวฉงเหวินทิ้ง ก่อนจะอ้าปากกว้าง หมายจะขย้ำหัวของเขาให้แหลกคี้ยว
แต่ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง...
"ฟิ้ว!"
"ฉึก!"
ลูกศรพลังปราณพุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง พุ่งปักเข้ากลางลำตัวของหมาป่าโลหิตอย่างจัง ขัดจังหวะการกินโต๊ะของมันได้สำเร็จ
"สมกับเป็นสัตว์อสูรวิญญาณขอบเขตปราณแท้จริงตอนปลายจริงๆ ขนาดโดนท่าร้อยลี้ทะลวงเป้าเข้าไปเต็มๆ ยังไม่ทะลุเลยรึเนี่ย!"
เย่เซวียนตะลึงงัน แต่เขาไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป รีบพุ่งตัวเข้าไปใกล้ พร้อมกับระดมยิงธนูใส่ไม่ยั้ง
ถึงแม้ท่าร้อยลี้ทะลวงเป้าจะเจาะเกราะหมาป่าโลหิตไม่เข้า แต่มันก็สร้างบาดแผลให้หมาป่าโลหิตได้ไม่น้อย เย่เซวียนจึงยังมีหวังที่จะล้มมันได้
"ฟิ้ว!"
"ฟิ้ว!"
"ฟิ้ว!"
เสียงลูกศรแหวกอากาศดังขึ้นถี่ยิบ หมาป่าโลหิตยังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนลูกศรพลังปราณพุ่งเข้าปักตามตัวอีกหลายดอก แต่มันก็ฉลาดพอที่จะเบี่ยงตัวหลบไม่ให้โดนจุดตาย จึงยังไม่ถึงขั้นสิ้นใจ
"โฮกกกก..."
หมาป่าโลหิตคำรามอย่างเกรี้ยวกราด อาหารมื้ออร่อยของมันถูกขัดจังหวะ มันจึงเปลี่ยนเป้าหมาย หันมาพุ่งเข้าขย้ำเย่เซวียนแทน
"เย่เซวียน หนีไป!" จ้าวฉงเหวินตะโกนเตือนด้วยความหวังดี
แต่เย่เซวียนกลับไม่สนใจคำเตือนนั้นเลยแม้แต่น้อย
หนึ่งคนกับหนึ่งอสูรร้ายพุ่งเข้าหากันด้วยความเร็วสูง
ในระยะประชิดแบบนี้ ธนูไม่มีประโยชน์อีกต่อไป เย่เซวียนจึงสลับมาใช้กระบี่แสงเหมันต์แทน
"กระบี่หมื่นบุปผา ขั้นที่สาม!"
เย่เซวียนตวัดกระบี่แทงออกไป ปลายกระบี่แสงเหมันต์ระเบิดคลื่นพลังปราณแท้จริงอันเกรี้ยวกราดออกมา ก่อนจะแตกตัวออกเป็นเจ็ดสิบสองแฉก พุ่งเข้าทิ่มแทงหมาป่าโลหิตอย่างบ้าคลั่ง
หมาป่าโลหิตหลบไม่พ้น โดนปราณกระบี่นับสิบสายพุ่งทิ่มแทงเข้าอย่างจัง จนตาบอดไปข้างหนึ่ง
"จังหวะนี้แหละ!"
เมื่อหมาป่าโลหิตชะงักไปชั่วครู่ เย่เซวียนก็ฉวยโอกาสนี้ รวบรวมพลังปราณแท้จริงไว้ที่หมัดซ้าย แล้วชกเข้าที่กลางแสกหน้าของหมาป่าโลหิตเต็มแรง
วิชายุทธ์ระดับวิญญาณ หมัดพยัคฆ์คำรามทำลายมังกร!
(จบแล้ว)